Προς τον Πρωθυπουργό της χώρας

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Έξι μέρες μετά την εκλογική σας νίκη, μια Ελληνίδα ψηφοφόρος νιώθει την ανάγκη
να επικοινωνήσει μαζί σας.

Κύριε Πρόεδρε, είμαι μια εργαζόμενη μητέρα. ΚΑΙ εργαζόμενη ΚΑΙ μητέρα. Αυτό τι
σημαίνει σε απλά ελληνικά:

Σημαίνει ένα άτομο νευρωσικό. Ένα άτομο στα όρια της σχιζοφρένειας. Ένα άτομο
που ο καταμερισμός του χρόνου μεταφράζεται σε κατακερματισμό της ζωής του.
Που, κομμάτια και θρύψαλα, προσπαθεί μάταια να εξισορροπήσει τους ρόλους του.
Ένα άτομο, τελικά, που περνάει ένα εικοσιτετράωρο διαμελισμένο από ενοχές. Το
βάρος πέφτει στην εργασία; Παραμελείς το παιδί. Το βάρος πέφτει στο παιδί; Δεν
αποδίδεις στη δουλειά.

Κύριε Πρωθυπουργέ, αντιλαμβάνομαι ότι υπέρ πάντων η ΟΝΕ. Όμως, προσπαθήστε να
κατανοήσετε και το δικό μου δράμα. Η κοινωνία που ζω με θέλει συνεπή
εργαζόμενη, καλή μητέρα, άψογη νοικοκυρά. Κι επειδή αισθάνομαι ανεπαρκής,
επειδή αδυνατώ να τα βγάλω πέρα, επειδή έχω φτάσει στο μη περαιτέρω, ζητώ την
αρωγή και τη συμπαράστασή σας.

Όχι, μην έρθετε εσείς να δώσετε αντιπυρετικό στο παιδί μου. Μη βάλετε εσείς
την ηλεκτρική σκούπα στο σαλόνι μου. Μη μου πλύνετε τα τζάμια. Μέσα στο σπίτι
μου, στον εσωτερικό μου χώρο, καλώς ή κακώς, θέλω δεν θέλω ­ θα τα βγάλω πέρα.

Στον εξωτερικό χώρο. Εκεί χρειάζομαι βοήθεια. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Εκεί
τα ‘χω παίξει, κύριε Πρόεδρε. Από τη στιγμή που ανοίγω την εξώπορτα και βγαίνω
στον δρόμο.

Γιατί κάποτε θα την ανοίξω τη ρημάδα. Δεν μπορεί. Δεν γίνεται να μένω
εγκλωβισμένη στους τέσσερις τοίχους σαν ελεύθερη πολιορκημένη. Πρέπει να πάω
και σούπερ μάρκετ. Και περίπτερο. Και μια βόλτα με το παιδί μου. ΠΡΕΠΕΙ να
ανοίξω την άτιμη την πόρτα.

Κι έξω από την πόρτα ελλοχεύουν του Αβραάμ και του Ισαάκ τα αγαθά. Μια πόλη
άθλια, γκρίζα και βρώμικη. Μια πόλη που τρως το καυσαέριο σαν χαστούκι μες στη
μούρη. Μια πόλη που ­ για να πας από Πατήσια Αμπελόκηπους ­ ξεκινάς Δευτέρα
πρωί και φτάνεις Τρίτη απόγευμα. Μια πόλη όπου τα ναρκωτικά θα πουλιούνται σε
λίγο, στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς, στο ράφι δίπλα στα γιαούρτια. Μια πόλη χωρίς
παιδικές χάρες. Μια πόλη χωρίς χαρές και χωρίς χάρες γενικώς. Μια πόλη που η
εγκληματικότητα αυξάνεται ώρα την ώρα. Μια πόλη που εγκληματεί κατά παντός
αγνώστου. Ενάντια σε μένα. Ενάντια στο παιδί μου.

Γιατί δεν ξέρω αν έγινα σαφής, κύριε Πρόεδρε. Μεγαλώνω ένα παιδί εγώ. Σ’ αυτήν
την πόλη, εγώ η τρελή, μεγαλώνω ένα παιδί. Και κάθε που πέφτει βραδάκι και το
‘χω γλιτώσει το έμφραγμα, λέω δόξα σοι ο Θεός.

Μεγαλώνω παιδί, κύριε Πρόεδρε. Πείτε με άπληστη κι απαιτητική, πείτε με
παράλογη και παρανοϊκή, αλλά θέλω το χαμόγελο στα χείλη αυτού του παιδιού.
Θέλω αξιοπρέπεια. Θέλω τη σιγουριά. Θέλω τη γνώση.

Θέλω να πηγαίνει ασφαλής το πρωί στο σχολείο του. Θέλω να επιστρέφει ασφαλής
το μεσημέρι. Θέλω ­ ει δυνατόν ­ στο ενδιάμεσο, να μαθαίνει και πέντε
γράμματα, αχρείαστα να ‘ναι. Θέλω δασκάλους καλά αμειβόμενους, με κέφι κι όχι
ένα τεράστιο «σιχτίρ» στο βλέμμα. Θέλω να μη βρίσκει σύριγγες στο προαύλιο.
Θέλω να μην του την πέφτουν οι παιδικές συμμορίες μόλις σχολάσει για να του
πάρουν το χαρτζιλίκι για την τυρόπιτα.

Μεγαλώνω παιδί, κύριε Πρόεδρε. Όταν αρρωσταίνει, θέλω να βρίσκει κρεβάτι στο
δημόσιο νοσοκομείο που ΕΓΩ πληρώνω. Να το εξετάζουν γιατροί που ΕΓΩ πληρώνω.
Να τον φροντίζουν οι νοσηλεύτριες που ΕΓΩ πληρώνω.

Γιατροί και νοσηλεύτριες, κύριε Πρόεδρε. Όχι τα δικαίως εξουθενωμένα πλάσματα
που σέρνονται στα πόδια τους ένα στάδιο πριν από την πλήρη κατάρρευση.

Θέλω να μην κυνηγάω με το πασούμι κατσαρίδες μέσα στον θάλαμο. Θέλω κάποιος να
κάνει απολύμανση στον χώρο. (Γιατί αυτό γίνεται, κύριε Πρόεδρε, δεν ξέρω αν το
έχετε υπόψη σας. Με τη βρωμιά και τη δυσωδία που επικρατεί εκεί μέσα ­ γι’
άλλη αρρώστια μπαίνεις, με άλλη αρρώστια βγαίνεις).

Μεγαλώνω παιδί, κύριε Πρόεδρε. Και δεν μπορώ να το αμπαρώσω μέσα και να πετάξω
το κλειδί. Δεν μπορώ να του πω πως έξω από την πόρτα μας, η ζωή είναι μια
απέραντη Ντίσνεϊλαντ. Ότι θα συναντήσει στον δρόμο του τον Μίκι Μάους, τον
Πλούτο, τον Γκούφι, την Πεντάμορφη και το Τέρας. Από όλους τους μύθους της
πρώτης του τρυφερότητας ­ μόνο για το Τέρας παίρνω όρκο. Μεγαλώνω ένα παιδί,
κύριε Πρόεδρε. Που ακόμα πιστεύει ότι τα τρία μικρά γουρουνάκια νικάνε πάντα
τον Κακό Λύκο. Κι ότι Αλίκη θα τον ταξιδέψει στη Χώρα των Θαυμάτων.

Για τη χώρα των Τραυμάτων. Γι’ αυτήν σας γράφω σήμερα, κύριε Πρόεδρε. Γι’
αυτήν ζητώ τη βοήθειά σας. Για να κάνετε το Τραύμα, Θαύμα. Σε έναν κόσμο που
τον περιμένει μισό βήμα έξω από το κατώφλι μας. «Έξω».

Φροντίστε εσείς το «έξω» και μην ανησυχείτε για το «μέσα». Μια ηλεκτρική
σκούπα τη βολεύω και μόνη μου.

Μετά τιμής

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ