ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δύο πλευρές του φεγγαριού

Υπάρχει αντιπαλότητα; Όρθια στις τσιμεντένιες εξέδρες η κοινή γνώμη βιάζεται
να απαντήσει καταφατικά. Έτσι έχει ανατραφεί. Να χρειάζεται τη νίκη. Να είναι
οπαδός. Να νιώθει να παίζονται αδιάκοπα τα πανάρχαια ματς, ονείρου και
πραγματικότητας, ουρανού και γης, ποίησης και επιστήμης…

Οι λέξεις στο βιβλίο του Ανδρέα Κασσέτα που διδάσκει Φυσική σε μαθητές
Λυκείου, αλλά έχει το χάρισμα να βλέπει με ποιητικό τρόπο την επιστήμη του, με
ταξιδεύουν στην άλλη όψη των πραγμάτων. Από τότε που ήμουν κι εγώ στα θρανία
και αποκαλούσα τη Φυσική «αγαπημένο μάθημα». Η άλλη όψη των πραγμάτων, αυτή
που δεν είναι ούτε φωτεινή ούτε σκοτεινή ούτε μαύρο ούτε άσπρο ούτε νίκη ούτε
ήττα, αλλά ένα φαινόμενο που συμβαίνει κι εμείς το αγγίζουμε, το παρατηρούμε,
το καταγράφουμε, ονομάζοντάς το κάθε φορά ανάλογα με τη δική μας θέση.

Μια μέρα σαν κι αυτή που όλοι μιλούν με νούμερα και ποσοστά, άλλοι μετρούν
νίκες και ήττες, αυτές τις ώρες της ξέφρενης χαράς και της υπέρτατης λύπης
γυρνάω το προσωπικό μου τηλεσκόπιο στον αγαπημένο μου Φυσικό, που κατά βάθος
είναι ποιητής, αλλά ποτέ δεν θα δηλώσει κάτι τέτοιο. Και εγωιστικά, αντιγράφω
τις λέξεις του.

«Τα δύο παιδιά γεννήθηκαν το έτος 1564. Ο ένας στο Στάνφορντ ον Έιβον της
Αγγλίας. Ο άλλος ήταν Ιταλός από την Τοσκάνη. Το φεγγάρι όμως που έβλεπαν,
ήταν το ίδιο. Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ και ο Γαλιλαίος. Όταν ο Σαίξπτηρ μεγάλωσε,
έγραψε διάφορα πράγματα για τη Σελήνη που έβλεπε από μικρός. Σε κάποιο από τα
έργα του την αποκαλεί «ουράνιο μαργαριτάρι». Ο Γαλιλαίος ήταν σαράντα χρόνων
όταν έστρεψε για πρώτη φορά το μικρό του τηλεσκόπιο στον ουρανό σημαδεύοντας
τη Σελήνη. Το φεγγάρι δεν ήταν μαργαριτάρι. Μια μάζα βλογιοκομμένη ήτανε, με
βράχια και με κρατήρες. Τι είναι η Σελήνη; Σαιξπηρική ή γαλιλαιική;».

Μια μέρα σαν κι αυτή που προσπαθώ να δω τα πράγματα και από τις δύο πλευρές
του φεγγαριού, αυτό θα ξαναβγεί τη νύχτα για μια βόλτα στον ουρανό του δικού
μας ηλιακού συστήματος σαν να μην έχει συμβεί τίποτα…