ΠΡΟΣΩΠΑ Η αλήθεια με φαξ

Κίνο. Μετά τη Μαφάλντα, επέστρεψε στα χιουμοριστικά σκίτσα

«Πιστεύω ότι ο σοσιαλισμός είναι η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε, έστω κι
αν η σημερινή πραγματικότητα υποδηλώνει το αντίθετο”, λέει στη “Λιμπερασιόν” ο
Χοακίν Σαλβαντόρ Λαβάντο, ο επονομαζόμενος Κίνο. “Συγκρίνω την πολιτική με την
αεροπορία. Ο άνθρωπος προσπαθούσε ανέκαθεν να πετάξει. Επινόησε αρχικά έναν
πολύ βαρύ κινητήρα που επέτρεπε πτήσεις μόλις 18 μέτρων, αλλά αυτό δεν σήμαινε
πως δεν θα υπήρχε ποτέ αεροπορία ­ σήμερα έχουμε τα Τζάμπο. Τον σοσιαλισμό,
τον δοκιμάσαμε για μικρό διάστημα. Δεν είχαμε αρκετές εμπειρίες ώστε να
είμαστε σίγουροι ότι δεν δουλεύει. Πιστεύω ότι ο σημερινός καπιταλισμός δεν
έχει μέλλον, θα εκραγεί… Αυτή τη στιγμή, οι πλούσιοι είναι στην πρώτη θέση
και αδιαφορούν αν υπάρχει βόμβα στην οικονομική, συνεχίζουν να πίνουν
σαμπάνια. Αλλά ακόμη κι αν η βόμβα εκραγεί στην οικονομική θέση, δεν πρόκειται
να σωθούν”.

Ο Κίνο γεννήθηκε το 1932 στη Μεντόσα της Αργεντινής και έγινε παγκοσμίως
γνωστός σκιτσάροντας, από το 1964 ως το 1973, τις περιπέτειες της Μαφάλντα και
της παρέας της. Ήταν η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού της μεσοαστικής τάξης που
ενδιαφερόταν για τη διεθνή πολιτική και απελπιζόταν απ’ αυτήν, όπως και από
τις σχέσεις της με τους γονείς της και τους φίλους της. Η σειρά ήταν
εμπνευσμένη από τα Peanuts του αείμνηστου Τζωρτζ Σουλτς ­ αν και στη Μαφάλντα
η παρέα προτιμάει τους Μπητλς από τον Μπετόβεν ­ και σημείωσε εξαιρετική
επιτυχία. “Αλλά το 1973 είχα την αίσθηση ότι άρχιζα να επαναλαμβάνομαι”,
εξηγεί ο Κίνο και προσθέτει ότι ουδέποτε μετάνιωσε που εξαφάνισε τους
χαρακτήρες της σειράς. “Για μένα, ανήκουν σε μια εποχή που έχει παρέλθει. Είχα
εναποθέσει τόσες ελπίδες στους Μπητλς… Θα φέρουν τα πάνω κάτω στην Αγγλία,
έλεγα στον εαυτό μου, αλλά τίποτε δεν άλλαξε. Ήταν επίσης ο Κέννεντυ, ένας
πρόεδρος που έμοιαζε λίγο διαφορετικός. Και όλοι εκείνοι οι νέοι που έκαναν
τον Μάη του ’68… Μετά το σύστημα τους έφαγε όλους”.

Ο Κίνο προτίμησε να εξαφανίσει τη Μαφάλντα, παρά να επιτρέψει στο “σύστημα” να
αλώσει το ανατρεπτικό της πνεύμα. Ένα πνεύμα που η χούντα της Αργεντινής
έμοιαζε να μην καταλαβαίνει, αφού ουδέποτε τον ενόχλησε γι’ αυτή τη σειρά ­
στη Χιλή, ο Πινοτσέτ την είχε απαγορεύσει. Τους Αργεντινούς στρατιωτικούς τούς
ενοχλούσαν περισσότερο τα χιουμοριστικά σκίτσα του, αυτά που ο Κίνο
εξακολουθεί να δημιουργεί σατιρίζοντας τον σύγχρονο κόσμο των κινητών
τηλεφώνων και της υπερβολικής ταχύτητας· όπως το σκίτσο με τον πιανίστα που
δίνει συναυλία με βοηθό, τον οποίο χρειάζεται για να βάζει πάνω στο πιάνο τα
φύλλα της παρτιτούρας που βγαίνουν από ένα φαξ τοποθετημένο πάνω στη σκηνή την
ώρα που εκείνος παίζει…