Ο αριστούχος με την πίτσα

Στο σπίτι παραγγείλαμε μια πίτσα, οικογενειακό μέγεθος. Σε μισή ώρα, περίπου,
ακούσαμε τον χαρακτηριστικό θόρυβο από το μηχανάκι και το κουδούνι της πόρτας.

Γνωστή φυσιογνωμία το παιδί που κρατούσε το μεγάλο χαρτονένιο κουτί. Κάπου τον
είχα ξαναδεί, αλλά αδύνατον να τον εντοπίσω. Δίστασα λίγο, πριν του κάνω την
ερώτηση:

­ Συγγνώμη, γνωριζόμαστε;

Το παλικάρι χαμογέλασε θλιμμένα:

­ Όλοι το ίδιο με ρωτάνε τελευταία.

Και συμπλήρωσε:

­ Θα με έχετε δει στη διαφήμιση.

Τον κοίταξα πιο προσεχτικά. Μα και βέβαια τον είχα δει στη διαφήμιση. Στη
διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας. Εκείνος με το μηχανάκι και το κιβώτιο με τις
πίτσες «διανομή κατ’ οίκον». Δίπλα του, σε ένα αυτοκίνητο κάποιο ζευγάρι
σχολίαζε:

­ Τα ‘μαθες, ο Τάδε μπήκε πρώτος στο Πανεπιστήμιο.

Το παιδί κουνάει θλιμμένα το κεφάλι και προχωράει τον μοναχικό δρόμο της
πίτσας καπριτσιόζα. Εκείνος ξέρει καλύτερα. Εκείνος είναι παθός και μαθός. Σε
χρόνο μηδέν, ο αριστούχος για τον οποίον τόσο καμαρώνει το παραπλήσιο ζεύγος
θα έρθει να πιάσει δουλειά στην πιτσαρία. Μαζί, δίπλα-δίπλα, χέρι-χέρι, θα
μοιράζουνε τις πίτσες, τα σκορδόψωμα και τις καρμπονάρες.

­ Μα πώς; τόλμησα να ρωτήσω. Πώς εσείς πτυχιούχος άνθρωπος πάθατε τέτοιο
χουνέρι; Είδα στην τηλεόραση το δράμα σας και δεν το πίστευα. Ούτε στα ριάλιτι
τέτοιος κατατρεγμός.

Το παλικάρι μού άνοιξε την καρδιά του. Δεν είναι απλώς πτυχιούχος. Είναι
κορυφή. Διάνοια. Μεγαλοφυΐα. Στο Πανεπιστήμιο, πρώτος μπήκε, πρώτος βγήκε. Το
ένα «άριστα» πίσω από το άλλο. Το καμάρι της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σπούδασε,
φιλολογία, φιλοσοφία, θεολογία, μαθηματικά, Σχολή Καλών Τεχνών, τοπογράφος,
πυρηνικός φυσικός και κεραμικά βαζάκια στη ΧΕΝ.

Έπειτα, αφού τσάκισε όλες τις εγχώριες ειδικότητες, έφυγε στο εξωτερικό για
ντοκτορά. Χάρβαρντ, Οξφόρδη, Σορβόννη, Κέμπριτζ. Διέπρεψε. Δημοσίευσε μελέτες
στα πιο έγκριτα περιοδικά. Έδωσε διαλέξεις σε κατάμεστα αμφιθέατρα. Του
προτάθηκαν πανεπιστημιακές έδρες και νύφες με προίκα 52 ταξί.

­ Και τι έγινε; τον ρώτησα.

­ Τι να γίνει; Ο Σημίτης με έβαλε στο μάτι. Αυτός δεν με άφησε σε χλωρό κλαρί.
Βάλθηκε να με καταστρέψει. Από το πρωί που άνοιγε το μάτι του μέχρι τα μαύρα
μεσάνυχτα, άλλη έννοια δεν είχε παρά πώς να με εκμηδενίσει παντελώς.

­ Μα γιατί; Είχε κάτι προσωπικό μαζί σας;

­ Ζηλόφθονος άνθρωπος, κυρία μου. Ζηλόφθονος και μικρόψυχος. Μη δει νέο να
προκόψει, το παίρνει πολύ προσωπικά. Σκυλιάζει κυριολεκτικά. Τέτοιος είναι
αυτός!

Τέτοιος είναι αυτός; Έπεσα από τα σύννεφα. Εγώ που νόμιζα ότι ο Πρωθυπουργός
ασχολείται με τη διακυβέρνηση, με τον τόπο, με τα δεινά του ­ συνειδητοποίησα,
με τρόμο, ότι το μόνο που τον απασχολούσε ήταν τα δεινά τού Σάκη. Ο Σάκης και
η επαγγελματική του καταρράκωση.

(Γι’ αυτό υπάρχουν ακόμα τόσα προβλήματα στη χώρα. Γι’ αυτό έρχεται τώρα η
αντιπολίτευση και του τα χτυπάει στα μούτρα. Γιατί ο κ. Σημίτης άλλο καημό δεν
είχε τόσα χρόνια. Πώς θα κάνει τον Σάκη πιτσαδόρο.)

Τι τους καθηγητές του έπιασε. Τι τους είπε να τον κόψουν στις εξετάσεις. Τι
τον ακολουθούσε από Πανεπιστήμιο σε Πανεπιστήμιο του εξωτερικού.

Τι έβαζε λόγια στους πρυτάνεις ότι ο Σάκης είναι της εσχάτης υποστάθμης. Τι
ωρύονταν εδώ οι υπουργοί του «καθήστε, κύριε Πρόεδρε, να λύσουμε και κανένα
πρόβλημα». Τίποτα. Ο κ. Σημίτης ως Μαινάδα, ως Τασσώ Καββαδία ένα πράμα, είχε
πάρει τον Σάκη στο κατόπι με ένα ρεβανσισμό άνευ προηγουμένου και άνευ
αντικειμένου.

­ Εγώ αν δεν τσακίσω τον Σάκη, η Ελλάδα στάχτη και μπούρμπερη!

Όταν μάλιστα πληροφορήθηκε ότι το παλικάρι είχε μπει στη λίστα των υποψηφίων
για το βραβείο Νόμπελ; Ότι θα δόξαζε τη χώρα μας, μετά τον Σεφέρη και τον
Ελύτη; Ότι μάλιστα οι Σουηδοί εκτός από τα Νόμπελ Λογοτεχνίας, Ειρήνης και
λοιπά, έκαναν ειδική τροποποίηση και προσθέσανε μια νέα κατηγορία «Νόμπελ
Φιλολογίας, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Μαθηματικών, Τοπογραφίας, Πυρηνικής
Φυσικής, Κεραμικά Βαζάκια στη ΧΕΝ».

Τότε, ο Πρωθυπουργός τα πήρε στο κρανίο. Έβαλε λυτούς και δεμένους, έφθασε
μέχρι αρχηγούς κρατών, μονάρχες και τα κατάφερε να σπιλώσει, να διασύρει, να
διαπομπεύσει εντελώς τον άτυχο νεαρό Σάκη. Και φυσικά τα κατάφερε.

­ Έτσι έφθασα εδώ που έφθασα. Ο κ. Σημίτης φταίει για όλα. Οι μηχανορραφίες
και οι δολοπλοκίες αυτού του ανθρώπου με έφεραν στο σημείο να διανέμω κατ’
οίκον την πρώτη τυχούσα πίτσα. Όταν εγώ, με τέτοια κατάρτιση έφθασα εδώ που
έφθασα, τα παιδιά που δεν ξέρουν ούτε την αλφαβήτα τι θα απογίνουν;

­ Αρχηγοί κόμματος; τον ρώτησα δειλά.

Με κοίταξε με πίκρα:

­ Βάλε μου να πιω και ξαναβάλε μου, αυτός ο άντρας ήταν το φινάλε μου.

Τον χτύπησα φιλικά στον ώμο:

­ Μην ανησυχείς Σάκη. Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα. Και τη θέλουμε. Και τη θέλουμε.

Ξαφνικά, η κουζίνα που ήταν βυθισμένη στα μαύρα σκοτάδια, γέμισε φως.
Εκτυφλωτικό φως παντού. Ο Σάκης με κοίταξε απορημένος:

Ποιος ήρθε; Το ρεύμα; Ή η Νέα Δημοκρατία;