[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έλεγαν κάποτε ­ στη δεκαετία του ’80 ­ ότι οι μεγάλες συγκεντρώσεις των
κομμάτων με τις πλαστικές σημαίες όχι μόνον υποτιμούσαν τη νοημοσύνη του λαού,
αλλά δεν έδιναν τη δυνατότητα στον ψηφοφόρο να σκεφθεί, να κρίνει και να
συγκρίνει.

Τότε πολλοί υποστήριζαν ότι η τηλεόραση θα έλυνε το πρόβλημα. Γράφηκαν μάλιστα
πολλά άρθρα, αλλά και βιβλία. Και φυσικά έγιναν πολλές συζητήσεις με ομιλητές
που αναζητούσαν την… κόσμια εμφάνιση κομμάτων και υποψηφίων.

Οι αναλυτές της εποχής εκείνης σημείωναν ότι με την τηλεόραση ο τηλεθεατής θα
μπορούσε μέσα από την ησυχία του σπιτιού του, καθισμένος στον καναπέ, ν’
ακούει όλες τις απόψεις. Και κυρίως, θα μπορούσε ­ όπως έλεγαν ­ να
παρακολουθεί διαξιφισμούς υψηλής στάθμης και όχι επιπέδου… καφενείου.

Πέρασαν μόλις δέκα χρόνια και η τηλεόραση απορρόφησε σχεδόν όλα τα πολιτικά
μηνύματα. Δεν περνάει σχεδόν τίποτα χωρίς αυτήν.

Και όχι μόνον. Το debate ­ οι μονότονοι μονόλογοι, ουσιαστικά ­ στην τηλεόραση
με τους αρχηγούς των δύο μεγαλύτερων κομμάτων μεταδόθηκε απευθείας απ’ όλους
τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ, ούτε με την πιο σοβαρή
για τα εθνικά μας θέματα συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων. Στην
καλύτερη περίπτωση, τέτοιες συζητήσεις μεταδόθηκαν απευθείας μόνον από ένα
κανάλι, την ΕΡΤ.

Και νάταν μόνον αυτή η διάσταση του προβλήματος. Πόσες φορές τις τελευταίες
εβδομάδες ο τηλεθεατής δεν είδε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα να παίρνουν σβάρνα
τα κανάλια και να επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια πράγματα;

Έπειτα, τα διαφημιστικά σποτ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων έπεσαν τόσες πολλές
φορές το ένα πάνω στο άλλο, που ο τηλεθεατής-αυριανός ψηφοφόρος είδε κι έπαθε
να καταλάβει τι συμβαίνει.

Τελικώς, εκείνες τις «κακές» στιγμές της ελληνικής πολιτικής ζωής με τις
πλαστικές σημαίες αντικατέστησε η «πλαστική» εικόνα της τηλεόρασης. Και,
μάλιστα, σε περισσότερο άνισες συνθήκες γι’ αυτούς που δεν έχουν την
οικονομική δυνατότητα να παρέμβουν για να μεταδοθεί το πολιτικό τους μήνυμα.