Εκλογές λιπ-γκλος

Ας μου εξηγήσει κάποιος ­ διότι ή είμαι εντελώς ηλίθια ή τα νεύρα μου έχουν
κλονισθεί. Στις 9 Απριλίου τι ψηφίζουμε; Τους πολιτικούς ή τις γυναίκες τους;

Τα καλλιστεία των συζύγων θα γίνουν παραμονή ή ανήμερα; Πού θα στηθεί η
πασαρέλα; Θα παρελάσουν πρώτα με μαγιό, μετά με βραδινή τουαλέτα του κ. Ασλάνη
και, τέλος, στην επιτροπή για το τεστ προσωπικότητας;

Κι όταν ανοίξουν οι κάλπες, η νικήτρια σύζυγος τι θα κάνει; Θα παρελάσει στη
γέφυρα της ομορφιάς με γλαδιόλες στο χέρι, στέμμα στο κεφάλι και δάκρυα στα
μάτια; Έχουν υπογράψει ήδη με κάποιο μεγάλο πρακτορείο μοντέλων; Έχουν
ετοιμάσει το «μπουκ» τους; Θα μας εκπροσωπήσουν και σε ξένες διοργανώσεις;
Ποια θα βγει Σταρ, ποια Μις Γιάνγκ και ποια Μις Τουρισμός;

Πώς θα γίνει ακριβώς; Ποια διαδικασία θα ακολουθηθεί; Δηλώνω άγνοια γιατί,
μέχρι τώρα, τις εκλογές αλλιώς τις ήξερα. Με πολιτικούς, με μπαλκόνια, με
καφενεία, με πλατείες, με αλληλοκατηγορίες, με δηλώσεις περί πληθωρισμού,
οικονομίας, παιδείας, ανεργίας, απεργίας.

Αυτό το νέο μοντέλο αναμέτρησης ­ όπου το πολιτικό σταρ δεν είναι το κόμμα,
δεν είναι ο πολιτικός, είναι η γυναίκα του ­ πώς να το κατανοήσω; Ποιος
επικοινωνιολόγος θα με διαφωτίσει; Ποιος θα με προετοιμάσει ψυχικά; Όταν μπω
πίσω από το παραβάν, τι θα γράφει το ψηφοδέλτιο πάνω-πάνω, με μαύρα χοντρά
γράμματα; Νέα Δημοκρατία ή Νατάσα; ΠΑΣΟΚ ή Δάφνη; Ποιον σταυρώνω; Τον κύριο ή
την κυρία; Πώς; Με ποιον γνώμονα; Τις προγραμματικές δηλώσεις ή το κάζουαλ
λουκ;

Αλήθεια, πού ήταν κρυμμένες τόσα χρόνια, τόσες σύζυγοι; Ποιος Αμερικανός
ξύπνησε ένα πρωί, άνοιξε τον υπολογιστή του και μας αμόλησε τις τριακόσιες της
Βουλής, σαν τις ακρίδες;

Τριακόσια χαμόγελα. Τριακόσιες άψογες οδοντοστοιχίες. Τριακόσια ταγιέρ.
Τριακόσιες καρφίτσες στο πέτο. Τριακόσιες ευτυχισμένες οικογένειες. Τριακόσιοι
τέλειοι γάμοι. Μια ζωή άψογη σαν τσάκιση παντελονιού.

Γιατί όλες αυτές έτσι είναι. Το έχω παρατηρήσει. Τίποτα δεν τους λείπει. Οι
υπόλοιπες γυναίκες του πλανήτη έχουν προβληματικούς έρωτες. Δυσλειτουργικές
σχέσεις. Αποτυχημένους γάμους.

Όχι οι γυναίκες των πολιτικών. Μέσα από μια τράπουλα σκέτο σίχαμα, αυτές
σήκωσαν το δέκα το καλό. Και το παντρεύτηκαν.

­ Είναι καλός, είναι χρυσός, έχει τις χάρες όλες!

Τι κελεπούρια κι αυτοί! Τι πρίγκιπες παραμυθιού! Ιδεολόγοι, έντιμοι,
καλοσυνάτοι, γενναιόδωροι, ευγενείς, τρυφεροί σύντροφοι, εκπληκτικοί
πατεράδες, μαγειρεύουν και μια καρμπονάρα έξοχη.

Ναι, ύστερα από διακόσια χρόνια είναι ακόμα ερωτευμένοι. Ναι, δουλεύουν πολύ
σκληρά για το καλό του έθνους. Ναι, φεύγουν το πρωί στις έξι, λύνουν όλα μας
τα προβλήματα και γυρίζουν μεσάνυχτα στο σπίτι. Ναι, ασχολούνται ΚΑΙ με το
παδί.

(Πώς ασχολούνται, πότε ασχολούνται, αφού ολημερίς λείπουν; Δύο εξηγήσεις
υπάρχουν: ή το τραβολογάνε από το κρεβάτι του εξουθενωμένο στις τρεις το
ξημέρωμα ή το ανατρέφουν με Ε-MAIL).

Ενίοτε, στο πλάνο βγαίνει και το παιδάκι, ντυμένο με τα καλά του.

«Ο μπαμπάς είναι πολύ καλός και όλο παίζουμε μαζί». «Ο μπαμπάς αγαπάει τη
μαμά». «Μπαμπά, σ’ αγαπώ πολύ». Λόλα, να ένα μήλο. Μίμη, να ένα άλλο.

Αλλά και εκείνες δεν πάνε πίσω. Τις βλέπεις στην τηλεόραση και τις θαυμάζεις.
Τόση κατάρτιση πια! Τέτοια σφαιρικότης γνώσεων και απόψεων! Ούτε στα πιο τρελά
όνειρα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Ο Χόμο Σάπιενς με ακαζού μαλλί.

Και να ντύνονται ξέρουν. Και δώδεκα γλώσσες ξέρουν. Και Πανεπιστήμιο έχουν
βγάλει. Και στη Δώρα Στράτου έχουν φοιτήσει και παίζουν τον καλαματιανό στα
δάχτυλα. Και από κοινωνικές ευαισθησίες ­ δεν το συζητώ. Μη δουν παιδί με
ειδική ανάγκη. Τρέχουν καταπάνω του, λες και το ψάχνανε χρόνια μέσω του
Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Το αγκαλιάζουν, το φιλάνε, το ζουλάνε, έρχεται κι
αλαλιάζει το παιδάκι.

Έχουν οικολογικές ανησυχίες. Αγαπάνε τα ζώα, συλλήβδην. Όποιο ζώο πάρει ο
Χάρος. Χαϊδεύουν αετούς, πιάνουν πέστροφες με τα χεράκια τους ­ άσε πια τα
κουτάβια. Έχουν κατακλυστεί τα κανάλια από κουτάβια. Αυτά πια δεν είναι Δελτία
Ειδήσεων. Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας είναι.

Τέρμα, πάει, το πήρα απόφαση. Μόνη μου δεν τα καταφέρνω. Δεν τα βγάζω πέρα.
Αλλιώς μου τα ‘πανε, αλλιώς τα διάβασα, αλλιώς τα βρήκα. Η ζωή μου μπάζει από
παντού και απάντηση δεν βρίσκεται εκεί που νόμιζα. Στα βιβλία. Στα ταξίδια.
Στους φίλους. Στην αγάπη. Στο παιδί που μεγαλώνω.

Τέρμα, πάει, το πήρα απόφαση. Η ζωή δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε να την
παίρνουμε εμείς στα χέρια μας. Να προσπαθούμε να διαγράψουμε εμείς την τροχιά
της. Η ζωή θέλει στάιλινγκ. Δεν μπορεί οι τριακόσιες να έχουν την απάντηση κι
εμείς να μην ξέρουμε καν ποια είναι η ερώτηση.

Τέρμα, πάει, το πήρα απόφαση. Επειδή ψάχνω το χρώμα πίσω από το μαυρόασπρο.
Την ουσία πίσω από την ανοησία. Επειδή θέλω κι εγώ να διασχίσω την πασαρέλα
της ευτυχίας που μου αναλογεί. (Έστω και ως Β’ Αναπληρωματική).

Επειδή θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος, καλύτερη φίλη, καλύτερη πολίτις,
καλύτερη μητέρα.

Θερμή παράκληση: Μου δίνετε το κινητό ενός ίματζ μέικερ;