ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Να φωτίσω τις αιτίες»

… Η πλατεία ήταν γεμάτη απ’ το νόημα που ‘χε κάτι απ’ τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους,
φοιτητές…

Η πλατεία Συντάγματος, η ιστορία μας. Ιστορία πριν γεννηθώ, που τη διάβασα με
θαυμασμό και πόνο. Ιστορία νεώτερη, που την έζησα και την κουβαλάω μέσα μου
σαν πολύτιμη μνήμη. Γεμάτη πανό και σημαίες, με χιλιάδες φωνές να υψώνονται
στον αθηναϊκό ουρανό.

… Κι εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου κι ήσουν φως μου κατακόκκινη
νιφάδα σε γιορτή, μια γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη
σκυφτή…

Θυμάσαι πόσες φορές, παραμονές άλλων εκλογών ή σε πορείες και διαδηλώσεις,
βρεθήκαμε σ΄ αυτή την πλατεία; Πόσες φορές φωνάξαμε ώσπου να κλείσουν τα
λαρύγγια μας, πόσες φορές μοιραστήκαμε με χιλιάδες άλλους τα οράματα και τις
ελπίδες μας για έναν καλύτερο κόσμο; Θυμάσαι τότε που κλάψαμε αγκαλιά,
καθισμένοι στα σκαλάκια;

… Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ’ τα σημάδια σαν σκυλί,
με συνθήματα σκισμένα σ΄ έναν έρωτα για σ΄ ένα έχω χυθεί. Στ΄
αμφιθέατρο σε ψάχνω στους διαδρόμους και τους δρόμους και ζητώ πληροφορίες και
υλικό, να φωτίσω τις αιτίες που μ΄ αφήνουνε μισό…

Πέρασα χθες βράδυ από την πλατεία Συντάγματος. Ένα τεράστιο, μοντέρνο
περίπτερο έχει καλύψει όλο το κέντρο της. Ούτε για τα περιστέρια δεν έχει
μείνει πια χώρος. Τα ζωντανά συνθήματα έγιναν πολυτελή προσπέκτους που
μοιράζονται σ΄αυτούς που μπαινοβγαίνουν στο Μετρό ­ κι αυτό άχρηστο, άλλωστε,
αφού οι περισσότεροι «συμμετέχουμε» πια από τον καναπέ ή το πολύ να πάμε σε
κάποιο μπαρ ή ξενοδοχείο. Και η «σύγκρουση», μόνο για το πρώτο τραπέζι πίστα.

… Η πλατεία είναι γεμάτη… μα απ΄το πρόσωπό σου κάτι έχει
χαθεί.