ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΒΟΛΑΣ Το 24ωρο ενός εργασιομανούς

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ κατευθύνθηκε με γρήγορα βήματα προς το ασανσέρ της
Βουλής. Κοίταξε το ρολόι του, που έδειχνε 3.30 το μεσημέρι. «Προλαβαίνω άραγε
να πεταχτώ για λίγο στο σπίτι; Με περιμένει και η γυναίκα μου, της είχα πει
ότι θα περνούσα… ». Το πρόγραμμα του κ. Δημήτρη Τσοβόλα ήταν για μια ακόμα
ημέρα αρκετά πιεσμένο. Είχε φύγει από το σπίτι του στις 9.30 το πρωί, κι
έπρεπε στις 6 το ίδιο απόγευμα να βρίσκεται στην Εύβοια.

Η προσωπική επαφή είναι αυτό που μετράει για τον κ. Δ. Τσοβόλα, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν έχει να κάνει με νέους ανθρώπους. Άλλωστε, σε κάθε ομιλία του, σε κάθε συνέντευξή του, δεν παύει να τους απευθύνει το λόγο και να τους καλεί κοντά του

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ δεν έχει άδικα τη φήμη του εργασιομανή. Ένας από τους
συνεργάτες του έλεγε αργά το βράδυ της ίδιας ημέρας, βλέποντας τον πρόεδρο να
μπαίνει στα γραφεία του κόμματος αντί να βρίσκεται στο σπίτι του και να
ξεκουράζεται, ότι «έτσι είναι αυτός. Δέκα ημέρες αφότου είχε υποβληθεί σε
εγχείρηση τριών μπάι πας βρισκόταν στο βήμα της Βουλής και μιλούσε για
φορολογικό νομοσχέδιο, κοπανώντας μάλιστα και το χέρι στα έδρανα».

Βρήκε χρόνο

Ο κ. Τσοβόλας κατάφερε τελικά να βρει χρόνο. Στο δρόμο από τη Βουλή προς το
σπίτι, στα Κάτω Πατήσια, έκανε μια στάση στην 3η Σεπτεμβρίου για να πάρει μαζί
του τη σύζυγό του, την κ. Ρένα Τσοβόλα. Νωρίτερα το πρωί είχε αφήσει, πάλι
κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο, στην οδό Ακαδημίας την κόρη του τη Λύδια. Όσοι
ξέρουν καλά τον πρόεδρο έχουν να λένε για τη μεγάλη αδυναμία που της τρέφει,
για το πόσο υπολογίζει τα λόγια της. Λένε μάλιστα ότι η Λύδια είναι το
μοναδικό εμπόδιο στην εργασιομανία του πατέρα της. Μπορεί να τον πάρει
τηλέφωνο αργά το βράδυ και να του πει να σταματήσει και να γυρίσει σπίτι να
ξεκουραστεί. Τρία μπάι πας είναι αυτά άλλωστε.

Είναι όμως και μοναχικός ο πρόεδρος. Δεν του αρέσουν οι πολυμελείς συνοδείες.
Καλά καλά δεν θέλει ούτε αστυνομική συνοδεία να τον ακολουθεί. Πριν από λίγες
εβδομάδες βγήκε από το σπίτι του με δύο φίλους και πήγε να μπει στο αυτοκίνητό
του για να πάνε όλοι μαζί βόλτα. Ο οδηγός, που τον περίμενε απέξω, έκανε να
του ανοίξει την πόρτα. Ο πρόεδρος όμως τον παραμέρισε και κάθησε ο ίδιος πίσω
από το τιμόνι… Καθισμένος στη θέση του συνοδηγού, ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ έφυγε
το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης για την Εύβοια.

Ο υπάλληλος στα διόδια δεν τον γνώρισε και αν δεν του φώναζε ο συνάδελφός του
από το διπλανό κουβούκλιο «είδες, ρε, τον Τσοβόλα;» δεν θα καταλάβαινε καθόλου
ότι στη μαύρη Άλφα Ρομέο, ο άνθρωπος με το μπλε κοστούμι και το αχτένιστο
μαλλί είναι ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ.

Ο πρόεδρος αποδίδει μεγάλη σημασία στην προσωπική επαφή, όχι μόνο επειδή κάθε
πρωί θα μιλήσει για ένα δυο λεπτά με τον κουρέα που βρίσκεται δίπλα από την
είσοδο της πολυκατοικίας του. Ούτε και επειδή θα χαιρετήσει όποιον τυχαίνει να
περνάει στον πολυσύχναστο δρόμο μπροστά από το σπίτι του. Αλλά κυρίως επειδή ο
ίδιος φροντίζει να ταξιδεύει συνέχεια, να ακούει και να ρωτά κάθε έναν που
συναντά μπροστά του. Και μάλιστα τους νέους.

Αλλαγές και… δεινόσαυροι

Έτσι λοιπόν, ξεκινώντας το πρωί την περιοδεία του από το καινούργιο κτίριο του
ΚΕΠΥΟ στην Καλλιθέα, ο κ. Τσοβόλας έκανε πολλές φορές την ίδια στερεότυπη
παρατήρηση όταν χαιρετούσε ορισμένους νεαρούς υπαλλήλους. «Βλέπω εδώ νέους
συναδέλφους», έλεγε, επισκεπτόμενος τα γραφεία της υπηρεσίας. Όμως, όταν σε
κάποιο από αυτά είδε και μια μεγαλύτερη υπάλληλο να κάθεται όρθια,
περιμένοντας ανυπόμονα να τον χαιρετήσει, ο κ. Τσοβόλας φρόντισε να γίνει πιο
σαφής: «Η εμπειρία των παλιών συνδυάζεται αρμονικά με την όρεξη για δουλειά
των νέων».

Στις εγκαταστάσεις του ΚΕΠΥΟ ο κ. Τσοβόλας ήρθε αντιμέτωπος με μια πολύ
διαφορετική κατάσταση από εκείνη που ήξερε όταν ο ίδιος ήταν υπουργός των
Οικονομικών, πριν από 11 χρόνια. Όμως, παρά τα καινούργια τερματικά, τους
καινούργιους υπολογιστές και τις φρεσκοβαμμένες αίθουσες, υπήρχε κάτι από τα
παλιά που σε τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τι είναι αυτό; Η συνδικαλιστική
εκπροσώπηση των εργαζομένων.

Ο πρόεδρος του συλλόγου των εργαζομένων, κ. Νίκος Ρουμελιώτης, το είπε
ξεκάθαρα στον πρόεδρο:

«Λίγο πολύ μοιάζουμε με εσάς τους πολιτικούς. Κοντεύουμε να γίνουμε
δεινόσαυροι. Δεν βρίσκουμε νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τον συνδικαλισμό».

Με τους νέους

Αργότερα, την ίδια ημέρα, στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου της Χαλκίδας, όπου
θα έδινε συνέντευξη Τύπου, μια κοπέλα καθόταν κοντά στη σκάλα. Ο πρόεδρος
έσφιγγε τα χέρια όλων όσοι τον πλησίαζαν αλλά για μια στιγμή κοντοστάθηκε
μπροστά της. Την ρώτησε πώς τη λένε και αν πηγαίνει σχολείο. Η μικρή απάντησε
πως τελείωσε το σχολείο και όταν ο πρόεδρος τη ρώτησε αν δουλεύει ή αν
σπουδάζει, η κοπέλα δεν απάντησε τίποτα. Ο πρόεδρος κούνησε το κεφάλι του.

Λίγη ώρα αργότερα, και ενώ είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, ο κ. Τσοβόλας
τελείωνε την ομιλία του μπροστά στους δημοτικούς συμβούλους του Δήμου
Ληλαντίων. Ο δήμαρχος κατέβηκε γρήγορα απο το πάνελ και έτρεξε στο γραφείο του
για να περιμένει τον πρόεδρο. Όμως μέσα στην κατάμεστη αίθουσα είχαν τρυπώσει
και δύο μαθητές. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Και την ώρα που ο πρόεδρος
εγκατέλειπε την αίθουσα, εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά του και του έδωσαν τα
τετράδιά τους για να τους γράψει κάτι. Ο δήμαρχος περίμενε στο γραφείο του
κρατώντας ανοικτή την πόρτα, αλλά ο πρόεδρος απερίσπαστος και χαμογελαστός
έγραφε τις ευχές του «για μια ζωή γεμάτη επιτυχίες».

Ο κ. Τσοβόλας μπήκε τελικά στο γραφείο και οι δύο μαθητές έτρεξαν με φόρα έξω
απο το δημαρχείο για να δείξουν στους γονείς τους την αφιέρωση.

Βράδυ πια, στον δρόμο της επιστροφής, ο πρόεδρος κρατούσε το χερούλι στην
οροφή του αυτοκινήτου, έχοντας γείρει ελαφρά το κεφάλι του.

Ο οδηγός του προέδρου ήταν κουρασμένος και φεύγοντας από την Εύβοια νόμιζε ότι
θα τον πήγαινε σπίτι. Αλλά είπαμε. Ο πρόεδρος είναι εργασιομανής. Το
αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από τα γραφεία του κόμματος. Εκεί ήρθε λίγο αργότερα
και η κ. Ρένα Τσοβόλα.