ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αντί για παραμύθι

Μαγισσούλα μου, εσύ είσαι στο γεφυράκι και κόβεις μαργαρίτες με τον παππού,
εάν σηκώσεις το κεφαλάκι σου προς τον ουρανό θα δεις το αεροπλάνο με τη μαμά,
ναι, πάλι φεύγει η μαμά, μωρό μου, αλλά σε σκέφτεται ­ και φοβάται, ξέρεις,
δεν σου το έχει πει, όμως η μαμά τα φοβάται πια τα αεροπλάνα, φοβάται μήπως σ’
αφήσει μόνη σου, και στο λουνα-παρκ φοβήθηκε η μαμά, τα περιστρεφόμενα
αερόστατα δεν της αρέσουν καθόλου, πάλι δεν σου είπε τίποτα, γιατί οι μαμάδες
πρέπει να ‘ναι δυνατές, έτσι δεν είναι;…

Όμως, μωρό μου, αυτό είναι τόσο δύσκολο, η μεγάλη Μάγισσα νιώθει ασφαλής
μονάχα όταν την τυλίγει το χαμόγελο του Μάγου ­ κι αυτός είναι σαν κι εσένα
λιγάκι, αεράκι ή βροχή, πότε εδώ και πότε αλλού, χιλιάδες μεταμορφώσεις μιας
αυτάρκειας τις οποίες δεν έχω καν αναγνωρίσει όλες, με τη βεβαιότητα ότι έτσι
κι αλλιώς η μανούλα μας ανήκει, και το μυαλό της και το βλέμμα της ­ ακόμη και
τούτες οι λέξεις της δικές μας είναι…

Αννούλι μου, κοιτώ τα σύννεφα δίπλα μου και μου λείπετε, είναι λιγάκι ­
ξέρεις, κι αυτό μου το είπε ο Μάγος κι αυτός τα ξέρει όλα ­ σαν τις μάσκες με
τις δύο όψεις, η μια δεν μπορεί χωρίς την άλλη, είναι μαζί και συνάμα
διαφορετικές, μονάχα που όταν η μια θέλει να φύγει η άλλη δεν την αφήνει γιατί
η μια δεν υπάρχει χωρίς την άλλη κι επιπλέον επιλέξανε να είναι μαζί με τούτη
την ελαστικότητα των χιλιομέτρων και των τρίτων που παρεμβάλλουν την
ασημαντότητά τους, «σ’ αγαπώ» ψιθυρίζει η Μάγισσα – μαμά ­ κι η μαγισσούλα κι
ο Μάγος χαμογελούν.

Τα αυτονόητα δεν τους εντυπωσιάζουν, τα ξέρουν από αιώνες πριν…