ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αρχίσανε να σκάνε τα μπουμπούκια

Ήσυχα, σχεδόν μυστικά, ήρθε φέτος η άνοιξη.

Είχα γυρίσει από το γραφείο και ξεκουραζόμουνα, για να ξαναβγώ το βράδυ.

Η τηλεόραση φώτιζε τη δεξιά γωνιά του δωματίου, σαν λάμπα με γαλακτερό φως. Ο
ήχος κλειστός, έκανε τη σιωπή πιο σιωπηλή και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι
χτύποι απ’ το παλιό ρολόι. Κουρδίζεται μια φορά τη βδομάδα. Ποτέ δεν χτυπάει
σωστά την ώρα. Είναι όμως μια σταθερή υπενθύμιση για κάτι… Μια αυτονόητη
προϋπόθεση πως ο χρόνος κυλάει. Ένας μονότονος ήχος, που με βοηθάει να κάνω
τους λογαριασμούς της ημέρας και να δέχομαι όσα άλεσαν οι ώρες που πέρασαν.

Το κομπιούτερ πάνω στο τραπέζι είναι κλειστό. Το αγόρασα, για να μη γυρίσω την
πλάτη στην τεχνολογία. Για να μην αισθάνομαι ότι ξέμεινα στην εποχή μου.

Στον χώρο που με περιβάλλει δεν κουνιέται τώρα τίποτα. Μόνο οι σκιές στην
οθόνη της τηλεόρασης πυκνώνουν.

Το φύλλο της μπαλκονόπορτας, που είχα μισάνοιχτο, έτριξε ελαφρά.

Ένα αδύναμο αεράκι το ‘χε σπρώξει.

Σηκώθηκα για να το κλείσω κι άκουσα το ψιθυριστό φουρφούρισμα απ’ τα φυλλώματα
της κορομηλιάς, που έχω φυτέψει στο μπαλκόνι ­ η βοήθεια της φύσης σε μια
γλάστρα από βαρέλι.

Τα μπουμπούκια είχαν αρχίσει να σκάνε. Τα μέτρησα μ’ ευδαιμονία ­ 51!

Κάθε εποχή, από μόνη της, δίνει σήμα στον καθένα μας προσωπικά. Είναι μια
στιγμή. Μια τελεσίδικη συναισθηματική στιγμή, σαν αποκάλυψη. Έρχεται κι ώσπου
να φύγει, έχει μπει η άνοιξη.