Τα Αμερικανάκια ανοίγουν στα 18 τους τα δικά τους φτερά

Το ανέκδοτο που λέει ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας επειδή ­ μεταξύ των άλλων ­
έμενε, λέει, με τους γονείς του ώσπου να γίνει 33 χρόνων, το ξέρετε
φαντάζομαι.

Το θυμήθηκα χθες όταν ένας γείτονάς μου εξομολογήθηκε ότι νιώθει το σπίτι
του άδειο επειδή τα δύο από τα τρία του παιδιά έχουν πλέον φύγει από το σπίτι
για να πάνε στο Πανεπιστήμιο. «Από τη μια χαίρομαι γιατί πλέον είναι
ανεξάρτητοι και δεν χτίζουν τη ζωή τους, από την άλλη λυπάμαι γιατί ξέρω ότι
δεν πρόκειται ποτέ πια να ξαναγυρίσουν σ’ αυτό το σπίτι», μου είπε με
νοσταλγία και περηφάνια μαζί.

Βλέπετε, στην Αμερική θεωρείται δεδομένο ότι μόλις ένα παιδί κλείσει τα
δεκαοκτώ θα πρέπει να φύγει από το σπίτι των γονιών του και να τραβήξει τη
δική του ανεξάρτητη πορεία. Πορεία που συχνά, λόγω της μεγάλης έκτασης της
χώρας, μπορεί να σημαίνει ότι το παιδί θα ζει στη μία άκρη της Αμερικής και οι
γονείς του στην άλλη ­ δηλαδή απόσταση 6 ή 7 ώρες με το αεροπλάνο!

Πώς να μη θυμηθώ, λοιπόν, το ελληνικό φαινόμενο, που τα παιδιά παραμένουν
κάτω από την οικογενειακή σκέπη μέχρι πολύ προχωρημένης εφηβείας ­ που συχνά
σημαίνει 30 και βάλε. Δεν λέω, καλή η οικογενειακή προστασία και θαλπωρή, αλλά
αυτό που γίνεται στην Ελλάδα είναι μάλλον υπερβολικό. Όπως απίστευτη υπερβολή
είναι ­ και στο άλλο άκρο ­ το να πληρώνεις νοίκι στους γονείς σου όταν
πηγαίνεις να τους δεις το καλοκαίρι, όπως έκανε μία φίλη μου στην Αγγλία.

Από την άλλη μεριά, το να ενθαρρύνονται τα παιδιά με την ενηλικίωσή τους να
κόψουν τον ομφάλιο λώρο και να μπορέσουν να δοκιμάσουν τα δικά τους φτερά
νομίζω πως είναι υγιές αν όχι αναγκαίο σε μία σκληρή και ανταγωνιστική εποχή
σαν τη σημερινή.

Το πιο καταπληκτικό είναι ότι, όπως μου έλεγε ο παιδίατρος που παρακολουθεί
τα παιδιά μου, στην Αμερική υπάρχουν και στατιστικές ­ αυτό έλειπε, να μην
υπήρχαν ­ που δείχνουν ότι τα «χαϊδεμένα» πιτσιρίκια τα οποία για κάποιο λόγο
είναι πιο προσκολημμένα στην οικογένειά τους σε σχέση με τον μέσο όρο γίνονται
λιγότερο ανεξάρτητοι ενήλικοι.

Παίρνουν δηλαδή δυσκολότερα αποφάσεις για σημαντικά θέματα στη ζωή τους και
απεχθάνονται τα επιχειρηματικά ρίσκα. Γι’ αυτό το τελευταίο, πάντως, μια ματιά
και μόνο να ‘ριχνε στον τρόπο που παίζουν οι ­ «χαϊδεμένοι» ­ Έλληνες στο
Χρηματιστήριο θα τον έκανε ασφαλώς να αναθεωρήσει τις απόψεις του…