Η δυστυχία του να είσαι παιδί στη Βρετανία

Η Βρετανία είναι ο χειρότερος τόπος για να ζήσει ένα παιδί στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, σύμφωνα με μελέτη για την παιδική φτώχεια που πραγματοποίησαν ερευνητές
της Unicef για το βρετανικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Δημόσιας Πολιτικής (IPPR).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, η Βρετανία έρχεται τελευταία μεταξύ των 15
χωρών της ΕΕ σε τρεις από τους επτά συγκεκριμένους δείκτες που περιγράφουν την
κατάσταση των παιδιών και βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο σε άλλους δύο.

Όπως γράφει η «Γκάρντιαν», η θέση της Βρετανίας μεταξύ των τελευταίων, κάτω
και από φτωχότερες χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ελλάδα, αυξάνει την πίεση
προς την κυβέρνηση να εκπληρώσει την υπόσχεσή της να αντιμετωπίσει την παιδική
φτώχεια, την οποία ο υπουργός Οικονομικών Γκόρντον Μπράουν χαρακτήρισε «πληγή
στην ψυχή της Βρετανίας».

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Νέα Οικονομία» του IPPR,
δείχνει ότι η Βρετανία έρχεται τελευταία στην ΕΕ όσον αφορά τον αριθμό των
παιδιών που ζουν σε φτωχά νοικοκυριά, τον αριθμό των νοικοκυριών στα οποία
ουδείς ενήλικος εργάζεται και στις εγκυμοσύνες εφήβων. Στη Βρετανία, 32% των
παιδιών ζουν σε φτωχά νοικοκυριά, σε σύγκριση με 13% στη Γερμανία, 12% στη
Γαλλία και μέσο όρο στην ΕΕ 20% ­ η Ελλάδα βρίσκεται στο 19%. Η Δανία έχει τη
μικρότερη αναλογία παιδιών σε φτωχά νοικοκυριά ­ μόλις 5% ­ ενώ η Ελλάδα και η
Πορτογαλία έχουν τα λιγότερα παιδιά σε νοικοκυριά ανέργων.

Η Βρετανία έχει επίσης κακές επιδόσεις στον τομέα της εκπαίδευσης. Μόνον η
Πορτογαλία, η Ελλάδα και το Λουξεμβούργο έχουν μικρότερη αναλογία 16χρονων στα
σχολεία και οι 14χρονοι επτά χωρών έχουν καλύτερες επιδόσεις στα μαθηματικά
από τους Βρετανούς συνομηλίκους τους. Η παιδική θνησιμότητα στη Βρετανία είναι
ελάχιστα μόνο χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ, που είναι 7,5 τοις χιλίοις
(η Ελλάδα βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο, στο 9 τοις χιλίοις).

Τα στοιχεία είναι τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα και αναφέρονται στην περίοδο
1993-1996. Δείχνουν έτσι την κατάσταση που το Εργατικό Κόμμα κληρονόμησε όταν
ήρθε στην εξουσία, το 1997, και οι ερευνητές τονίζουν ότι κάνουν φανερό το
μέγεθος του στόχου που έθεσε η κυβέρνηση με την περυσινή υπόσχεση του Τόνι
Μπλερ να βάλει τέλος την παιδική φτώχεια. «Δεν πρέπει να υποτιμάμε το μέγεθος
του στόχου που έχουμε μπροστά μας», λέει η Λάιζα Χάρκερ, διευθύντρια έρευνας
του IPPR. «Η παιδική φτώχεια δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να λυθεί από τη
μία μέρα στην άλλη, ούτε σε ένα μόνο προϋπολογισμό. Η κυβέρνηση πρέπει να
είναι τολμηρή αν θέλει να βγει ασπροπρόσωπη στην Ευρώπη».