Σαν φίλος

Ο πετυχημένος «Τσάρος», ξανά αύριο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ως αντίπαλος της ΑΕΚ…

Αρχές Ιουνίου αποχαιρέτησε την ΑΕΚ ο Όλεγκ Μπλαχίν. Μετά το 0-0 με τον
Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη» και μετά την κατάληψη της προνομιούχου δεύτερης
θέσης στο πρωτάθλημα. Το «αντίο» με τους ποδοσφαιριστές είχε ψήγματα
συγκίνησης, αλλά ο Ουκρανός τεχνικός δεν συνέχισε στην ΑΕΚ. Όχι γιατί δεν
ήθελε ο ίδιος, απλά αποφάσισαν διαφορετικά κάποιοι «φωστήρες» και η ΑΕΚ
έμπλεξε σε περιπέτεια…

Αύριο το απόγευμα, ο Μπλαχίν επιστρέφει ως αντίπαλος στο γήπεδο, όπου γνώρισε
καλές και κακές στιγμές.

Σίγουρα δεν πρόλαβε να εκτιμηθεί το έργο του και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα
του παράπονα. «Ποτέ δεν με αφήνουν να ολοκληρώσω τη δουλειά μου.

Και στην ΑΕΚ και στον Ολυμπιακό το ίδιο συνέβη. Βγήκαμε δεύτεροι, έτοιμοι για
το Τσάμπιονς Λιγκ και δεν συνεχίστηκε η συνεργασία μας», λέει όταν του
ζητείται σχόλιο επί τους θέματος. Πώς, όμως, περιμένει να τον υποδεχθούν οι
οπαδοί της ΑΕΚ; «Άλλοι θα χειροκροτήσουν, άλλοι θα αποδοκιμάσουν.

Γνωρίζω τι συμβαίνει εδώ και δεν περιμένω τίποτα», αναφέρει και προφανώς,
είναι «έτοιμος για όλα». Ασφαλώς, όμως, «η επιστροφή αυτή δεν θα είναι τόσο
δύσκολη όσο η πρώτη στον Ολυμπιακό», ομολογεί ο Όλεγκ Μπλαχίν. Δεν έχει άδικο.
Λίγους μήνες έμεινε στη Νέα Φιλαδέλφεια, προσπάθησε για το καλό της ΑΕΚ, δεν
μπορεί, όμως, κανείς να υποστηρίζει ότι γνώρισαν (και γνώρισε) όλες τις πτυχές
του. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να πει πως δεν «δέθηκε» με την ομάδα και την
κοινή προσπάθεια:«Αγάπησα και με αγάπησαν.

Δεν ξεχνώ. Τώρα πάμε να παίξουμε την μπάλα μας με τον Ιωνικό και ό,τι βγει»,
τονίζει ο Μπλαχίν.

Ο Ουκρανός, πρώην κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης και «νυν και αεί»
εξέχουσα προσωπικότητα που κοσμεί τον πάγκο κάθε ομάδας, κάθησε για πρώτη φορά
στον πάγκο της ΑΕΚ στις 29 Νοεμβρίου ’98 στο εντυπωσιακό 6-0 με τον Άρη.
Έκτοτε, μέτρησε 16 νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και ισάριθμες ήττες. Κορυφαίο
γεγονός το 3-2 στο «Καυταντζόγλειο» και η εξασφάλιση της δεύτερης θέσης. Δεν
μπορεί, όσο και αν κάποιοι ομιλούν για την… ομορφιά του ποδοσφαίρου, επί
Μπλαχίν έφτασε εκεί η ΑΕΚ.

Ο Όλεγκ Μπλαχίν δεν μπορούσε να κάνει πολλά σε θέματα τακτικής ή να αλλάξει τα
συστήματα μεσούσης της περιόδου.

Με το δικό του στυλ πλησίασε τους ποδοσφαιριστές και προσπάθησε να αποβάλλει
το σύνδρομο του μεγάλου παίκτη. Το «είναι δυνατό να παίζουν έτσι», ακουγόταν
όλο και λιγότερο και ο Ουκρανός συμβιβάστηκε με την ιδέα της προπονητικής και
όχι με αυτή του μέγιστου παίκτη.

«Πρέπει να μείνει ο τεχνικός μέσα σου, όχι ο ποδοσφαιριστής», αναφέρει πάγια.
Οι Έλληνες τον πίστεψαν, επιχείρησαν να ακολουθήσουν τις οδηγίες του και μόνο
όσοι δεν έπαιζαν, έκαναν ορισμένα παράπονα, όπως γίνεται δηλαδή συνήθως. Με
τους ξένους είχε πρόβλημα. Ο Τσέκολι ήταν… υπέρβαρος.

Ο Μέντεζ δεν τον πήγαινε. Και για τον Ρε, ναι μεν ο Μπλαχίν παραδεχόταν την
αξία του, αλλά ο Λιβεριανός κυνηγός ήταν «άλλο τρένο» και δεν έβρισκε άκρη. Αν
ενδιαφέρεστε, πάντως, για τον έτερο Λιβεριανό που τώρα βρέθηκε στον δρόμου
του, τον Ζίζι Ρόμπερτς, ο Μπλαχίν έχει εξαιρετική άποψη.

Παράπονα μεγάλα δεν υπήρξαν. Μόνο ερωτηματικό για το διαζύγιο. Δεν είναι
μυστικό ότι όσο περνούσε ο καιρός πίστευε στο θαύμα και την παραμονή του και
δεν ήθελε να δεχθεί τα περί Ιορντανέσκου ή Τουμπάκοβιτς που, όμως, εκεί γύρω
στον Απρίλιο, το συνειδητοποίησε. Ο Μελισσανίδης και ο Στάθης δεν τον κράτησαν
και δεν του έδωσαν τη «μεγάλη ευκαιρία».

Την πήρε όχι στην Εθνική Ουκρανίας όπως φημολογείτο, αλλά στον Ιωνικό. Έως το
καλοκαίρι «και μετά βλέπουμε». Το πρόβλημά του είναι η έλλειψη καλών
αγωνιστικών χώρων, ίσως και οι μη εναλλακτικές λύσεις. Τα υπόλοιπα, όπως η
προσέγγιση των παικτών ή η μεγαλύτερης διάρκειας ομιλίες (όχι 15λεπτες) θα τα
λύσει στην πορεία.