ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διπλά θύματα

Τον πλησίασα ταραγμένη: «Κύριε, κύριε, μόλις μου έκλεψαν το κινητό μου. Κάντε
κάτι. Ο κλέφτης δεν πρέπει να έχει απομακρυνθεί παρά μερικά μέτρα». Η απάντησή
του μ΄ έκανε πύραυλο: «Κυρά μου να πας να το δηλώσεις στο αστυνομικό τμήμα».
Υπάκουσα ίσως γιατί δεν λειτουργούσα πλέον με καμία λογική και ψυχραιμία.
Χρειάστηκαν δύο ώρες για να αντιληφθώ πως έχανα τον χρόνο μου. Διηγήθηκα την
περιπέτειά μου στον προθάλαμο του τμήματος κλοπών σε ένα σωρό θύματα που είχαν
χάσει πολυτιμότερα πράγματα από εμένα, όπως το πορτοφόλι τους με όλες τις
πιστωτικές κάρτες, τους κωδικούς τους ή το συνάλλαγμά τους, ταυτότητες,
διπλώματα, διαβατήρια. Όλοι τους μου έλεγαν με κατανόηση πως χάνω τον χρόνο
μου περιμένοντας να δηλώσω την κλοπή. Ο κυριακάτικος συνωστισμός της αγοράς
του Μοναστηρακίου μεταφέρεται στους γκρίζους προθαλάμους του αστυνομικού
τμήματος της περιοχής. Χρειάστηκα είκοσι τέσσερις ώρες για να καταλάβω πόσο
εύκολα μπορείς να πέσεις θύμα μακρυδάκτυλων στη συγκεκριμένη περιοχή και τη
συγκεκριμένη ημέρα. Ούτε μπορούσα να φανταστώ πόσοι γνωστοί μου έχουν χάσει
προσωπικά τους αντικείμενα παρά τα μέτρα προφύλαξης που έπαιρναν. Αλλά εκείνο
που μ΄ έκανε ­ ετεροχρονισμένα βέβαια ­ να νιώσω τουλάχιστον αφελής ήταν η
πρώτη μου αντίδραση. Να καταφύγω στα όργανα της τάξεως ­ πέντε τον αριθμό
παρακαλώ ­ και να ζητήσω την άμεση βοήθειά τους. Μπορεί η παρουσία τους να μην
απέτρεψε το έργο των ταχυδακτυλουργών ως προς το να σουφρώνουν, τους απέτρεψε,
ωστόσο, ως προς το να τα ξεφορτώνονται αμέσως πουλώντας τα, αφού το αστυνομικό
μπλόκο ήταν ακριβώς εκεί που διαθέτουν τα κλεμμένα. Έτσι παραμείναμε διπλά
θύματα: Της κλοπής αλλά και της προστασίας.