ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απουσία στα Βαλκάνια

Πρώτα είναι ο παγωμένος αέρας, γδέρνει τα μάγουλά μου και μοιάζει να ‘ρχεται
από αιώνες σκοτεινούς, η ψυχή των Βαλκανίων με τη μορφή ανέμου, θα ‘θελα να
λειτουργεί ως αναισθητικό αλλά αυτός απλώνεται και ψάχνει κι ισοπεδώνει,
σφίγγει τον λαιμό μου και μαχαιρώνει το μυαλό μου, δείχνει με το δάκτυλο την
Απουσία: Φιλιππούπολη, ερημιά κι ομορφιά, Μάρτιος 2000…

Έπειτα έρχεται το χιονόνερο, λάσπη και δέντρα γυμνά, ο Αγγελόπουλος δεν ήταν
μόνος του, άγνωστα πρόσωπα κι άγνωστα βλέμματα, βουβά και διερευνητικά, τα
μάτια μου τρέχουν και δεν ξέρω αν είναι από το κρύο, δε θέλω να μάθω, αφήνομαι
στη βραδύτητα της κίνησης και κρύβομαι ­ από την Απουσία: Αδριανούπολη γεύση
από ’50, Μάρτιος 2000.

Και μετά είναι η βροχή, ασταμάτητη, πατάω στις λιμνούλες και προσπαθώ να
ακούσω τον ήχο της, θαρρώ πως αυτή τουλάχιστον θα ‘χει κάτι από σένα, ένα θολό
μουρμουρητό σαν τη φωνή σου, Κυριακή στην επαρχία και γυμνοί γλόμποι, ο
δήμαρχος κι ο μουφτής: Ορεστιάδα, περιμένοντας το καινούργιο πακέτο, Μάρτιος
2000.

Και νύχτα πια, πάντα με τη βροχή να προστατεύει και να δείχνει με το δάχτυλο,
πολιτική και μοναξιά, εθνική οδός και τέρμα Θεού, σκοτάδι και ραδιόφωνο με
σκυλάδικα, δεν κοιτώ δίπλα μου και δεν μιλώ, εσύ ξέρεις να ακούς τις σιωπές
μου και να ελέγχεις τις φυγές μου, έτσι δεν είναι; Αλεξανδρούπολη, η Ελλάδα
σου 15 χρόνια μετά, Μάρτιος 2000.

Το ξημέρωμα πήρα αγκαλιά τα χρώματα και την παγωνιά, το βουβό χαμόγελο και την
Απουσία και γύρισα ­ δεν είχα φύγει ποτέ, μου λένε, όλα ένα παιχνίδι στο μυαλό
ήταν, μάλιστα, ό,τι πείτε: τη σιωπή δε μπορεί κανείς να τη σκεπάσει…