ΔΡΟΜΟΙ

Τραυματισμοί…

… Γάλλων και λιθοβολισμοί Αμερικανών στρατιωτών, φόνος ενός Ρώσου στρατιώτη
­ τα επεισόδια βίας ανάμεσα στους Σέρβους και τους αλβανόφωνους είναι
καθημερινά γύρω απο τη γέφυρα της Μιτροβίτσα. Η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο
μοιάζει εκτός ελέγχου, παρά την παρουσία τριάντα χιλιάδων στρατιωτών της
διεθνούς δύναμης της KFOR. Πάει κιόλας ένας χρόνος από τότε που το ΝΑΤΟ
εξαπέλυε τον πρώτο πόλεμο από την ίδρυσή του, το 1949. Διακηρυγμένος στόχος: ο
τερματισμός της καταπίεσης των αλβανοφώνων του Κοσσυφοπεδίου, που από το 1991
είχε ενταθεί μετά την άρση της αυτονομίας της περιοχής από τον Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς.

Το παράδοξο…

… είναι ότι αυτός ο πόλεμος, αντί να αποδείξει την αλληλεγγύη της Ατλαντικής
Συμμαχίας, ανέδειξε τις βαθιές διαφορές της. Η εφημερίδα «Λε Μοντ» αναλύει
πώς. Ο βομβαρδισμός της Σερβίας θα μπορούσε να διαρκέσει μερικές μέρες.
Κράτησε σχεδόν τρεις μήνες. Ήταν ένας πόλεμος από αέρος, που επιτάχυνε την
έξοδο του πληθυσμού την οποία υποτίθεται ότι είχε σκοπό να αποτρέψει. Οι
Αμερικανοί δεν ήθελαν να στείλουν χερσαίες δυνάμεις. Ακόμη και σήμερα
φοβούνται μήπως εμπλακούν σε μια οδυνηρή επιχείρηση ειρήνευσης χωρίς διέξοδο.

Ο πιο ισχυρός…

… στρατιωτικός οργανισμός στην Ιστορία δεν είναι σε θέση να επιβάλει την
τάξη. Οι δεκαεννιά χώρες που τον απαρτίζουν ­ ή τουλάχιστον κάποιες από αυτές
­ έχουν ξοδέψει εκατομμύρια δολάρια σε προηγμένα όπλα για τα στρατεύματά τους
στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση να απελευθερώσουν τους
απαιτούμενους πόρους για την οικονομική ανασυγκρότηση και την αποτελεσματική
διοίκηση της περιοχής. Έτσι, αντίθετα με τον διακηρυγμένο στόχο τους,
δημιουργούν τις συνθήκες για τη διαιώνιση της στρατιωτικής παρουσίας τους στο
Κοσσυφοπέδιο για πολλές δεκαετίες ­ αν βέβαια δεν το παραδώσουν μια μέρα στο
πυρ και στο αίμα.

Κανένα πρόβλημα…

… από εκείνα που είδε το ΝΑΤΟ όταν αποφάσισε να κάνει την ένοπλη επέμβασή
του, στις 24 Μαρτίου 1999, δεν έχει σήμερα επιλυθεί. Ελλείψει συμφωνίας μεταξύ
των μεγάλων δυνάμεων, όλοι αποφεύγουν επιμελώς να πάρουν θέση για το τελικό
καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου: αυτονομία στο πλαίσιο της γιουγκοσλαβικής
ομοσπονδίας ή ανεξαρτησία; Στο μεταξύ, τα ερωτήματα πληθαίνουν μέρα με τη
μέρα, επιβαρύνοντας το μέλλον. Τι ακριβώς επιδιώκουν οι ατλαντικοί σύμμαχοι;
Είναι διατεθειμένοι να εγγυηθούν τη συνύπαρξη Σέρβων και αλβανοφώνων ή είναι
πρόθυμοι να αποδεχτούν ένα εθνικά «καθαρό» Κοσσυφοπέδιο; Μήπως ο διαμελισμός
της σερβικής επαρχίας ξαναπροβάλλει σήμερα σαν μια πιθανή λύση, μολονότι πριν
από ένα χρόνο θεωρούνταν απαράδεκτη; Άραγε οι Δυτικοί σύμμαχοι το έχουν πάρει
απόφαση πως το Κοσσυφοπέδιο θα πέσει είτε στα χέρια του Απελευθερωτικού
Στρατού των αλβανοφώνων ­ του UCK ­ είτε στα χέρια των μαφιόζικων κλώνων του;
Όποιες και αν είναι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, οι εντυπώσεις που
δίνει η διεθνής κοινότητα με τη στάση της στο Κοσσυφοπέδιο σχηματίζουν μια
δυσάρεστη και ανησυχητική εικόνα, που έρχεται να συνταιριάξει με άλλες το ίδιο
δυσάρεστες και ανησυχητικές εικόνες από τα Σκόπια και το Μαυροβούνιο. Άραγε
δεν έχει συγκεκριμένη στρατηγική στην περιοχή ή μήπως αυτή ακριβώς η «εμφανής
απουσία» είναι η στρατηγική της;