ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι όμως, αυτά θέλει ο κόσμος

Μόλις είχε χαράξει. Η ουρά που ξεκινούσε από το γκισέ του Μεγάρου ξετυλιγόταν
σαν φίδι μέχρι το πεζοδρόμιο. Τα εισιτήρια για την παράσταση «χορευτικού
εξπρεσιονισμού» εξαντλήθηκαν μέσα στην πρώτη μισή ώρα από τότε που άνοιξαν τα
ταμεία. Και στη ­ θεωρούμενη δύσκολη για τους πολλούς ­ γερμανική παιδική
όπερα έβαλα τα… μεγάλα μέσα για να μπορέσει να την απολαύσει το τέκνον μου.

Στον παιδικό Αριστοφάνη του Εθνικού Θεάτρου τα εισιτήρια ήταν δυσεύρετα, ενώ
στο εξαιρετικό (τρίωρο, παρακαλώ) έργο της Λυρικής για παιδιά μπορέσαμε να
κλείσουμε μόνο στο τέλος του δεύτερου χειμώνα.

Ποιος είπε ότι ο κόσμος δεν εκτιμά την ποιότητα; Και ότι δεν συμπεριφέρεται
ανάλογα με αυτό που του προσφέρεις; Ότι του δίνουμε «σκουπίδια», γιατί αυτά
προτιμά;

Στο Ωνάσειο, του οποίου διάβηκα την πόρτα αρκετές φορές τελευταία ­ με τον
ρόλο τού συγγενούς χειρουργημένου ασθενούς ­ κανείς δεν διανοείται να
καπνίσει. Δεν είδα κανέναν να μιλάει στο κινητό ούτε άκουσα κανέναν να φωνάζει
στους διαδρόμους ή να αμφισβητεί τις ώρες επισκεπτηρίου.

Απομένει να δούμε εάν το Μετρό θα μείνει ακέραιο και καθαρό, για να
αναρωτηθούμε πια σοβαρά μήπως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας περί
«λαϊκού» και «ευκολόπεπτου». Και να μην ξαναπούμε την (απεχθή) φράση-κλισέ
«αυτά θέλει ο κόσμος»…