Μια τραγωδία στο… εδώλιο

Μια ασυνήθιστη υπόθεση κακοποίησης ανηλίκου με δράστη έναν 32χρονο φορέα
του AIDS απασχόλησε τους δικαστές του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας, οι
οποίοι προσπάθησαν προσεκτικά να προσεγγίσουν την υπόθεση και να αποδώσουν
δικαιοσύνη.

Από τη μια πλευρά μέτρησαν την ποινική απαξία της πράξης του κατηγορουμένου,
που με βίαιο τρόπο μεταχειρίστηκε το παιδί του φίλου του, γιατί δεν άντεχε την
αδυναμία που έδειχνε εκείνος στον μόλις 23 μηνών γιο του Ορέστη.

Από την άλλη δεν μπορούσαν να κλείσουν τα μάτια μπροστά στον άνθρωπο που είχαν
απέναντί τους στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι φορέας του AIDS
και η φυλακή κάθε άλλο παρά σωφρονιστικό μέτρο θα μπορούσε να θεωρηθεί στην
περίπτωσή του.

Ζυγίζοντας λοιπόν τα πραγματικά περιστατικά, αλλά και τις ιδιαιτερότητες της
ιστορίας που σε εκείνους έλαχε ο κλήρος να κρίνουν, οι δικαστές έκριναν ένοχο
τον 32χρονο Πάνο για το αδίκημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης με το
ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, καταδικάζοντάς τον σε συνολική ποινή
φυλάκισης 2 ετών και 10 ημερών, με πενταετή όμως αναστολή.

Η σχέση του κατηγορουμένου με τον πατέρα του ανήλικου θύματος ξεκίνησε τον
Φεβρουάριο του 1995. Γνωρίστηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής
παράσταση, όπου ο μηνυτής είχε πάρει τα δύο ανήλικα παιδιά του να
παρακολουθήσουν το έργο.

Ο Πάνος και ο Θανάσης, άγνωστοι μέχρι εκείνη τη στιγμή, άρχισαν να μιλούν για
το έργο που μόλις είχαν δει. Οι δυο τους συμφώνησαν να ξανασυναντηθούν. Έτσι
ξεκίνησε μια στενή φιλική σχέση. Ο Πάνος ουδέποτε έκρυψε από τον νέο του φίλο
τις ερωτικές του ιδιαιτερότητες, καθώς και ότι ήταν φορέας του AIDS. Ο Θανάσης
όχι μόνο δεν απομάκρυνε τον κατηγορούμενο, αλλά συνδέθηκε μαζί του και τον
γνώρισε στην οικογένειά του. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα θεωρούσε
ανταγωνιστική την αγάπη που έδειχνε ο πατέρας προν τον ανήλικο γιο του…

Το πρώτο περιστατικό ­ σύμφωνα με το κατηγορητήριο ­ έγινε στις 6 Φεβρουαρίου
του 1996. Ο Πάνος, όπως συνήθιζε, επισκέφθηκε το σπίτι του φίλου του. Ο μικρός
Ορέστης κοιμόταν στον καναπέ και ο πατέρας του βρισκόταν σε διπλανό δωμάτιο.
Την απουσία του αυτή φέρεται ότι εκμεταλλεύτηκε ο κατηγορούμενος και πέταξε το
μωρό από τον καναπέ.

Ο πατέρας του δεν αντιλήφθηκε από την πρώτη στιγμή τι είχε συμβεί. Την επόμενη
μέρα είδε τα πρώτα σημάδια και πήγε αμέσως στο σχολείο του παιδιού να
παραπονεθεί στη δασκάλα του γιατί δεν το πρόσεχε ως όφειλε. Η ίδια σκηνή
επαναλήφθηκε λίγες ημέρες αργότερα, όταν το παιδί διαμαρτυρήθηκε για έντονο
πόνο στο χέρι του.

Ο ανυποψίαστος πατέρας έκανε ξανά παράπονα στο σχολείο. Και τότε του είπαν πως
ένας κύριος, η περιγραφή του οποίου αντιστοιχούσε στον Πάνο, είχε αναζητήσει
πριν από λίγες μέρες ­ άγνωστο για ποιον λόγο ­ το παιδί στο σχολείο του. Η
δασκάλα του δεν του επέτρεψε να το δει.

Ήταν η πρώτη φορά που οι υποψίες του πατέρα στράφηκαν στον φίλο του. Χωρίς
δεύτερη σκέψη έσπευσε στην Αστυνομία και κατήγγειλε το γεγονός. Ο δράστης
συνελήφθη και εξεταζόμενος προανακριτικά ομολόγησε ότι εκείνος είχε
κακοποιήσει τον ανήλικο, γιατί τον… ζήλευε, επειδή ο πατέρας του τον
αγαπούσε περισσότερο από τον ίδιο. Όπως είχε υποστηρίξει τότε ο κατηγορούμενος
διατηρούσε δεσμό με τον πατέρα του παιδιού. Όταν όμως έφτασε ενώπιον του
δικαστηρίου όχι μόνο αρνήθηκε την ενοχή του, αλλά ισχυρίστηκε ότι δράστης της
κακοποίησης ήταν ο πρώην φίλος του και πατέρας του παιδιού.

Οι δικαστές δεν πίστεψαν τον όψιμο υπερασπιστικό ισχυρισμό του κατηγορουμένου,
τον οποίο παρ’ όλ’ αυτά αντιμετώπισαν με επιείκεια, λόγω του σοβαρού
προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει.