Ο 10ετής πόλεμος κατά του πληθωρισμού

Οι μισθοί, τα επιτόκια και η «σκληρή» δραχμή σήκωσαν το βάρος της πολιτικής
μείωσης του πληθωρισμου, η οποία ανοίγει την πόρτα της ΟΝΕ για την Ελλάδα. Στο
μεγαλύτερο διάστημα από το 1990 μέχρι σήμερα τα πραγματικά επιτόκια
ακολούθησαν ανοδική πορεία. Τα πραγματικά επιτόκια που προκύπτουν από τη
διαφορά μεταξύ του πληθωρισμού και των ονομαστικών επιτοκίων από 6,6 μονάδες
που ήταν το 1990, ανήλθαν σε 11,2 μονάδες το 1991, για να εκτιναχθούν στις
14,3 μονάδες το 1993 και στις 16,4 μονάδες το 1993. Τα υψηλά επιτόκια
διατηρήθηκαν και τα επόμενα χρόνια ώστε να απορροφώνται οι πληθωριστικές
πιέσεις. Έτσι τον Δεκέμβριο του 1993 ανέρχονταν στις 12,3 μονάδες, όσο περίπου
και σήμερα.

Παράλληλα, όπως προκύπτει και από τον σχετικό πίνακα, οι αυξήσεις στους
μισθούς στο Δημόσιο τα τελευταία δέκα χρόνια, υπολείπονταν στις περισσότερες
περιπτώσεις του ύψους του πληθωρισμού.

Όμως και η συναλλαγματική πολιτική, με εξαίρεση την υποτίμηση του Μαρτίου του
1998, αξιοποιήθηκε για τον περιορισμό του εισαγόμενου πληθωρισμού. Η δραχμή
στο μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας παρέμεινε σκληρή.