Φύσηξε τελευταίος μαΐστρος

Στα “ψιλά” των εφημερίδων πέρασε μεσοβδόμαδα η είδηση:

Ειδοποιήθηκε ο Εθνικός ότι την Κυριακή (με αντίπαλο τον Παναιτωλικό) δίνει τον
τελευταίο του αγώνα στο Καραϊσκάκη.

Μοιάζει με “έξωση”, αλλά δεν είναι.

Το ιστορικό στάδιο του Νέου Φαλήρου κλείνει για σχεδόν δύο χρόνια προκειμένου
να ανακαινιστεί, ώστε ακολούθως να παραδοθεί στον Ολυμπιακό και να αποτελέσει
μοντέρνα και λειτουργική έδρα του.

Ποιος έχει αντίρρηση;

Μόνο μερικοί παλαιοί φίλαθλοι ή και ποδοσφαιριστές θα νιώσουν νοσταλγία μόλις
διακρίνουν τις μπουλντόζες και τα συνεργεία και γι’ αυτούς αξίζει να σταθούμε
σ’ αυτό το άρθρο, “ξεφυλλίζοντας” στιγμές του παρελθόντος.

Κατ’ αρχήν, το Καραϊσκάκη τα μέσα της δεκαετίας του ’50 διέθετε ισότιμα τις
εξέδρες του στα δύο μεγάλα πειραϊκά σωματεία.

Μάλιστα, οι εθνικοί, ένιωθαν πιο “κοντινοί” στο Καραϊσκάκη, λόγω του τίτλου
του σωματείου τους. Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς Φαλήρου!

Με το πέρασμα των χρόνων, ο Ολυμπιακός προέκυψε ­ και σωστά ­ ο “μεγάλος” της
πόλης, έχοντας την τύχη να τον διοικήσουν στελέχη με πολύ χρήμα και
φιλοδοξίες, εν αντιθέσει με τον Εθνικό.

Και αν σήμερα ο εφοπλιστής Νίκος Γουλανδρής θεωρείται ένας καταπληκτικός
πρόεδρος και ευεργέτης, αν ο Γιώργος Κοσκωτάς “αμάρτησε για την αγάπη του”
(και όχι μόνο), αν ο επιτυχημένος επιχειρηματίας σήμερα Σωκράτης Κόκκαλης
οραματίζεται έναν Ολυμπιακό ισάξιο της Γιουνάιτεντ ή της Γιουβέντους, δεν
μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τον Εθνικό, κι ας διοίκησε αρκετό καιρό ο
πανέξυπνος παράγων Νίκος Μουρκάκος..

Η τελευταία εικόνα από τον χθεσινό αγώνα Εθνικού – Παναιτωλικού. Οι κερκίδες της ιστορικής Θύρας 13 έρημες και μουντές…

Μόνο ένας παράγων πέρασε ­ για την ακρίβεια ρίζωσε τριάντα πέντε χρόνια ­ από
το “κυανόλευκο” σωματείο. Ο Καρέλλας.

Φεύγοντας αυτός ­ με τα γνωστά προβλήματα υγείας ­ έσβησε και η ομάδα του. Και
το… ανατολικό παραθυράκι στο γραφείο του, στο κτίριο της εριουργίας
“Αιγαίον”, σήμερα είναι θολό από την ερημιά. Από εκεί ουδείς σήμερα αγναντεύει
το Καραϊσκάκη…

Ποιοι “μάγοι” μάγεψαν μέσω του αγωνιστικού χώρου το φίλαθλο κοινό;

Δύσκολα τα πράματα, διότι θα χάσουμε το μέτρημα.

Η αναφορά θα στηριχτεί σε υποκειμενικά κριτήρια, και να μου το συγχωρήσετε, ως
μόνιμου επισκέπτη του φαληρικού σταδίου από το 1957 μέχρι την τελευταία
συμμετοχή του Εθνικού εκεί, για το πρωτάθλημα πρώτης εθνικής κατηγορίας.

Έναν Ηλία Υφαντή, ασφαλώς, τον έχετε κατά νου.

Ήταν ο μέγας τεχνίτης σέντερ φορ του Ολυμπιακού, γέννημα θρέμμα Πειραιώτης και
μάλιστα της… περιφέρειας. Της φτωχοσυνοικίας Αγία Σοφία, όπου πριν και μετά
την προπόνηση βοηθούσε τον γέροντα πατέρα του στο γαλατάδικο της Παλαμηδίου.

Ακόμη και ο εγωιστής Γιώργος Σιδέρης (άλλος σούπερ κυνηγός αυτός) παραδέχεται
ότι ο Υφαντής ήταν πληρέστερος από εκείνον.

Και ο “τελευταίος πιστός”. Γιάννης Μαντζουράνης, θρυλική φιγούρα του Καραϊσκάκη. Γι’ αυτόν είναι το αληθινό σπίτι του. Ευτυχώς, δεν του είπε κάποιος “να κλείσει την πόρτα”…

Ο Υφαντής τοποθετείται πρώτος στον κατάλογο, γιατί το αίμα του έχει ποτίσει
τον αγωνιστικό χώρο. Εκεί έσπασε το πόδι του ­ δυστυχώς ­ σε πειραϊκό ντέρμπι.

Όταν όμως ανέρρωσε και δεν άντεχε τις φιλοδοξίες του Θρύλου, πήρε μεταγραφή
στον Εθνικό και αγωνίστηκε με όση αξιοπρέπεια διέθετε η ψυχή του.

Από κοντά σε ταλέντο ο Ανδρέας Αντωνάτος. Μέγας επιτελικός χαφ αυτός, και αν
δεν μέτρησε συμμετοχές στην εθνική ομάδα, ήταν επειδή “έπεσε” στον Μίμη
Δομάζο.

Θανάσης Μπέμπης. Όσο μπόι τού έλειπε τόσο μεγάλη ήταν η αγωνιστικότητά του.
Μόνο που συχνά “εξευτέλιζε” τον προσωπικό του αντίπαλο, εφαρμόζοντας απανωτές
ποδιές…

Ανδρέας Μουράτης. Καταπληκτικός αμυντικός και εξαιρετικά ψυχωμένος. Ακόμη και
σήμερα, τα μεσημέρια και τα απόβραδα, συνταξιούχος ήδη, λέγεται πως δεν νιώθει
καλά αν δεν περάσει μια φορά τη μέρα από τον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου.

Το Καραϊσκάκη ήταν και παραμένει για τον Ανδρέα το σπίτι του, κάτι που ισχύει
και για τον γηραιό, άλλοτε τερματοφύλακα και διαιτητή, Αχιλλέα
Γραμματικόπουλο.

Μη νομιστεί ότι ξεχάστηκαν οι πρωτοπόροι. Δηλαδή οι αδελφοί Ανδριανόπουλοι, οι
αδελφοί Χέλμη, ο Φερλέμης, ο Ρωσσίδης ακόμη και ο χαρισματικός Σάββας
Θεοδωρίδης. Όλοι όσοι σεβάστηκαν και τίμησαν τις δύο πειραϊκές φανέλες
δικαιούνται ένα κομμάτι από τη δόξα του Καραϊσκάκη, που άρχισε την αθλητική
του καριέρα ως ποδηλατοδρόμιο, με το καρβουνίδι στην αλάνα…

Αρχές της δεκαετίας του ’60, η κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε να “μεγαλώσει” το
“Π” και να μετατρέψει το μικρό γήπεδο σε στάδιο σαράντα χιλιάδων. Αυτό το έργο
έδωσε μεγάλες στιγμές και ποιες να πρωτοθυμηθεί κάποιος.

Πανευρωπαϊκοί Αγώνες Στίβου 1969. Η χούντα είχε φροντίσει για την επιτυχία της διοργάνωσης και φυσικά το “Καραϊσκάκη” γέμισε με τον παλμό των φιλάθλων

Τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου και το παγκόσμιο ρεκόρ στο επί κοντώ από τον
Χρήστο Παπανικολάου;

Τις σημαντικές εμφανίσεις του Ολυμπιακού για τα Κύπελλα Ευρώπης; Το “αμόκ”
πενήντα χιλιάδων Πειραιωτών που στοιβάχτηκαν για να πρωτοδούν τους δήθεν
“μάγους” Πολέτι, Νικολάε στο φιλικό με τη Λέστερ;

Τις πιο μεγάλες εμφανίσεις ης Εθνικής μας ομάδας; Τα μαγικά κόλπα του Δεληκάρη
ή τις φιγούρες του Υβ, του Ρομέν και του μέγιστου Ρομπέρτο Καλκατέρα;

Τα τρόπαια τίτλων που έχει “σηκώσει” τόσες πολλές φορές ο αρχηγός του
Ολυμπιακού;

Από το Παλμαρέ του σταδίου, λείπει μόνο η ιστορική νίκη του Ολυμπιακού επί της
Σάντος του Πελέ, το καλοκαίρι του 1962.

Βλέπετε, είχε οριστεί η φιλική αναμέτρηση στο άλλο ιστορικό γήπεδο του
Λεκανοπεδίου, σημερινό “Απόστολος Νικολαΐδης” της Λεωφόρου Αλεξάνδρας…

Το στάδιο Καραϊσκάκη όμως, δεν αγαπήθηκε από τους Πειραιώτες ποδοσφαιρόφιλους
μόνο για τις δυναμικές ομάδες.

Ήταν (και παραμένει) ένας άριστος χώρος από λειτουργική άποψη.

Με πέντε τρένα, που λέει ο λόγος, οι θεατές τού ματς έχουν φύγει για τις
γειτονιές τους. Αλλού δεν το βρίσκεις αυτό. Προσέξτε άποψη βετεράνου οπαδού
του Ολυμπιακού, ο οποίος δεν έχει πατήσει το πόδι του στο ΟΑΚΑ, από τότε που
υποχρεωτικά η ομάδα του αγωνίζεται στο Μαρούσι:

Από τις τελευταίες πιένες του σταδίου, πριν “μετακομίσει” οριστικά ο Ολυμπιακός για το Μαρούσι (και υποχρεώσει τούς κάποιας ηλικίας υποστηρικτές να μην τον παρακολουθούν λάιβ)

“Μας υποχρέωσαν να βλέπουμε την Ολυμπιακάρα σε… βίντεο”.

Αυτός, να είσθε σίγουρος ότι θα επιστρέψει στο Καραϊσκάκη!

Ένα Καραϊσκάκη ασφαλώς ακατάλληλο σήμερα για ποδόσφαιρο και δεν εννοώ τον
αγωνιστικό χώρο.

Ο μεγάλος σεισμός αρχές της δεκαετίας του ’80, τού άφησε “πληγές” οι οποίες
ποτέ δεν έκλεισαν με τα μπαλώματα που έγιναν.

Το βοηθητικό τού σταδίου, είναι μέρες που θυμίζει… ορυζώνα.

Και επειδή πλέον ο Εθνικός δεν συγκινεί παρά ελάχιστους οπαδούς του, δεν θα
ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί ότι ­ τα τελευταία χρόνια ­ το πανελλήνιο
θυμάται το φαληρικό στάδιο μόνο από την ετήσια επέτειο μνήμης για τα
αδικοχαμένα παιδιά της Θύρας 7.