ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ Όνειρο μία επίδοση κάτω από 10”!

Ολο και πιο γρήγορα όλο και πιο ψηλά κάθε χρόνο ο Γιώργος Θεοδωρίδης πάτησε,
για πρώτη φορά, στα κορυφαία σκαλιά της Ευρώπης την περασμένη Κυριακή στη
Γάνδη και έδειξε ότι είναι πια στα 27 του χρόνια και κάτι (γεννήθηκε στις
12/12/72), φτασμένος σπρίντερ με βλέψεις και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του
Σίδνεϊ, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια!

Ο ίδιος ο Κοζανίτης πρωταθλητής του ΠΑΟΚ δεν θέλει ακόμη να μιλάει για
συγκεκριμένη διάκριση στη μεγαλύτερη διοργάνωση της χρονιάς, αλλά κάνει τα
δικά του όνειρα: «Είναι πολύ νωρίς ακόμη να μιλάμε για πιθανότητες διάκρισης
στους Ολυμπιακούς. Προσωπικά θα συνεχίσω την προσπάθεια που κάνω τόσα χρόνια,
με στόχο να γίνω καλύτερος και να ξεπεράσω τις επιδόσεις μου στα 100 μ. Ίσως
και με επίδοση κοντά στα 10 δευτερόλεπτα δεν μπορείς ούτε να μπεις στον
τελικό».

Ο στόχος

«Το ασημένιο μετάλλιο είναι μια επιτυχία που δείχνει ότι τα ελληνικά σπριντ πάνε καλά και ότι η Ελλάδα είναι, πλέον, στις κορυφαίες δυνάμεις της ταχύτητας στην Ευρώπη μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία», λέει με υπερηφάνεια ο Γιώργος Θεοδωρίδης

Όμως, δεν το κρύβω ότι έχω όνειρο, όπως κάθε λευκός σπρίντερ, να τρέξω τα 100
μ. κάτω από 10′ ‘. Δεν μπορώ να πω, πάντως, ότι είναι κάτι που μπορεί να
συμβεί αυτό το καλοκαίρι, αφού δεν παύει να είναι πολύ δύσκολο, όσο και αν το
επιδιώκουν τόσο πολλοί». Δεν θεωρεί ο Θεοδωρίδης ότι το ασημένιο μετάλλιο στο
26ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου αποτελεί πιστοποιητικό για καθιέρωση
στους μεγάλους σπρίντερ, έστω της Ευρώπης. «Είναι μια επιτυχία που δείχνει ότι
τα ελληνικά σπριντ πάνε καλά και ότι η Ελλάδα είναι, πλέον, στις κορυφαίες
δυνάμεις της ταχύτητας στην Ευρώπη μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία. Να μην ξεχνάμε
ότι στη Γάνδη υπήρχαν μεγάλοι Έλληνες απόντες όπως οι Παπαδιάς, Αλεξόπουλος,
Παναγιωτόπουλος, αλλά οι διακρίσεις της χώρας μας ήλθαν από τα σπριντ».

Γιατί να αλλάξω;

Ο Θεοδωρίδης προτιμά να μείνει όπως είναι μέχρι τώρα, χωρίς να επηρεαστεί από
την πρώτη του μεγάλη επιτυχία: «Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ν’ αλλάξω σε
οτιδήποτε, είτε είναι ο τρόπος ζωής μου και οι παρέες μου είτε είναι η σχέση
μου με τον στίβο. Έτσι και αλλιώς ήμουν πάντα κάποιος που δούλευε σκληρά για
το καλύτερο, παρά τις όχι άψογες συνθήκες στη Θεσσαλονίκη».

Η περιγραφή υπενθυμίζει έναν τομέα, στον οποίο η «αθλητομάνα» Θεσσαλονίκη
υστερεί ακόμη αισθητά έναντι της Αθήνας: «Το πρόβλημα είναι μεγάλο ειδικά στον
κλειστό στίβο, αφού δεν υπάρχει κλειστό γυμναστήριο έστω και μόνο για
προπονήσεις. Μία ευθεία με τον ειδικό ελαστικό τάπητα σε υπόγειο δεν είναι
δυνατό να καλύψει τις ανάγκες πολλών αθλητών, που θα μπορούσαν να επιδιώξουν
υψηλούς στόχους χωρίς να χρειαστεί να εγκατασταθούν μόνιμα στην Αθήνα».

Ο ΠΑΟΚ

Η εμφάνιση με τη φανέλα του ΠΑΟΚ και με τον αριθμό 49 στην πλάτη, προκάλεσε
αρχικά τα πειράγματα των συναθλητών του και αργότερα την περιέργεια όσων
υποδέχθηκαν την αποστολή των θριαμβευτών της Γάνδης. Όσον αφορά στον αριθμό
49, αντί ας πούμε για 51 (ώστε να ταιριάζει με το 6.51 στα 60 μ., που είναι
ισοφάριση του πανελληνίου ρεκόρ το οποίο κατείχε ο Χάρης Παπαδιάς από το
1996), ο Θεοδωρίδης έχει έτοιμη την απάντηση και την εξήγηση. «Εντάξει, δε έχω
κάνει ακόμη 6.49, αλλά αυτός είναι ο επόμενος στόχος μου», λέει με χαμόγελο,
που δεν δείχνει ότι είναι αυτός ο λόγος και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Στην
ερώτηση αν φόρεσε τη φανέλα συμβολικά για να δείξει ότι ο ΠΑΟΚ σημείωσε στο
πρόσωπό του μια διεθνή επιτυχία, που θα πρέπει να δείξει τον δρόμο και στα
άλλα αθλήματα του μεγάλου συλλόγου, απαντά αρνητικά: «Δεν μπορεί να συνδεθεί η
επιτυχία μου με τα συμβαίνοντα σε άλλα αθλήματα. Είμαι απλά αθλητής στίβου του
ΠΑΟΚ, είναι τιμή μου που ανήκω στις τάξεις του και φορώντας τη φανέλα, θέλω να
δώσω και εγώ μια χαρά στον κόσμο του».

Εντούτοις, δεν δηλώνει φανατικός οπαδός της ομάδας ποδοσφαίρου του ΠΑΟΚ, που
αγωνιά για το αν θα καταφέρει ή όχι να ξαναστεφθεί σύντομα πρωταθλήτρια
Ελλάδας: «Δεν με απασχολεί τόσο πολύ, αφού το βλέπω ως μια προσπάθεια στον
αθλητισμό που δεν είναι ούτε εύκολο ούτε απαραίτητο να κερδίζεις πάντα.
Πιστεύω ότι είναι ζήτημα χρόνου να ξαναβρεθεί ο ΠΑΟΚ στην κορυφή, αφού είναι
στις δυνατότητές του ως συλλόγου το κυνήγι των τίτλων».

Επανερχόμαστε στο δικό του κυνήγι τίτλων, προσπαθώντας να εκμαιεύσουμε την
ύπαρξη μεγαλύτερων προοπτικών τώρα που δείχνει να έχει ξεπεράσει τους
τραυματισμούς, οι οποίοι του έκαναν δύσκολη την προσπάθεια στο παρελθόν: «Δόξα
τω Θεώ αυτήν τη χρονιά δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα. Πιστεύω ότι έχω μάθει,
πλέον, να προσέχω περισσότερο και να αποφεύγω τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις.
Όμως, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα ξανασυμβεί από τη στιγμή που η
προπόνηση είναι πολύ σκληρή, αφού προσπαθείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ

Οφείλω πολλά στον Σαρασλανίδη

Το… ασημένιο φίνις στην κούρσα των 60 μέτρων στη Γάνδη

Η χρονιά που ο Γιώργος Θεοδωρίδης άρχισε να κάνει υψηλό πρωταθλητισμό ήταν το
1991, τότε που μπήκε στα ΤΕΦΦΑ Θεσσαλονίκης και άφησε το χωριό του, την
Κοιλάδα Κοζάνης, και την οικογένειά του και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη
Θεσσαλονίκη.

Μαζί με τον πατέρα του Στάθη, τη μητέρα του Σταυρούλα και τ’ αδέλφια του
Θοδωρή (ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή παλαιότερα) και Βιβή, άφησε και τον πρώτο του
προπονητή Στάθη Ρούσο και άρχισε να γυμνάζεται με τον Πλούταρχο Σαρασλανίδη,
τον τεχνικό που ένα χρόνο αργότερα, το 1992 στη Βαρκελώνη, γνώρισε την
πανελλήνια καταξίωση οδηγώντας τη Βούλα Πατουλίδου στην κατάκτηση του πρώτου
Χρυσού Ολυμπιακού Μεταλλίου για τον ελληνικό στίβο από το 1912 και την εποχή
του αείμνηστου Κώστα Τσικλητήρα. Ο Γιώργος Θεοδωρίδης λέει για τον προπονητή
του ίδιου και του φίλου του και επίσης διεθνούς επιπέδου δρομέα Κώστα Κεντέρη
(στην πατρίδα του οποίου, τη Μυτιλήνη, σκοπεύει να πάει αυτές τις ημέρες για
ξεκούραση ο 2ος ταχύτερος Ευρωπαίος): «Η συνεργασία μας είναι άψογη. Μου
αρέσει ο τρόπος που σκέπτεται στην προπόνηση και γενικά η φιλοσοφία του και
του οφείλω πάρα πολλά».

Και ο Πλούταρχος Σαρασλανίδης όμως λέει τα καλύτερα λόγια για τον Θεοδωρίδη:
«Ο Γιώργος εκτός από καλό παιδί είναι αυτό που λέμε πάστα μεγάλου αθλητή. Δεν
λυγίζει μπροστά στις δυσκολίες, γιατί αγαπά αυτό που κάνει. Επίσης δεν
βιάζεται και πιστεύω ότι αν δεν πετύχει κάτι μεγάλο στο Σίδνεϊ, θα το πετύχει
το 2004, αφού είναι ακόμη φρέσκος όσον αφορά τους υψηλούς στόχους».

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

«Ποτέ δε σκέφτηκα να τα παρατήσω»

Με τους Γκέρντενερ – Παυλακάκη στο βάθρο των νικητών των 60 μέτρων, από το πρόσφατο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου της Γάνδης

Μετ’ εμποδίων ήταν ο πρωταθλητισμός για τον Γιώργο Θεοδωρίδη παρότι δεν ήταν
το… αγώνισμά του, αφού οι τραυματισμοί τον απασχόλησαν πολλές φορές.

Ο ίδιος δεν συμφωνεί ότι ήταν ιδιαίτερης δυσκολίας η καριέρα του και
αντιπαραθέτει τη δική του φιλοσοφία: «Τα δύσκολα είναι στο πρόγραμμα όταν
κάνεις πρωταθλητισμό. Απλά χρειάζεσαι κόσμο δίπλα σου όταν έχεις πρόβλημα και
εγώ ευτυχώς είχα την οικογένεια μου, τον προπονητή μου, τον σύλλογο και τον
χορηγό μου και γι’ αυτό ξεπέρασα τις δύσκολες καταστάσεις που συνάντησα».

Ειδικά την τριετία 1994-96 (στο Ολυμπιακό έτος δεν αγωνίσθηκε καν λόγω
κατάγματος κόπωσης…) η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολα για τον Θεοδωρίδη, όμως,
ουδέποτε απογοητεύτηκε τόσο όσο να θέλει να σταματήσει τον αθλητισμό: «Δεν μου
πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο, γιατί εκτός από αυτούς που με στήριζαν ηθικά
και υλικά, είχα και τον συναθλητή και συγκάτοικό μου στη Θεσσαλονίκη, Κώστα
Κεντέρη, που είχε τα ίδια προβλήματα.

Έπαιρνα δύναμη από τη δική του πάλη με τα προβλήματα. Αυτήν την περίοδο θα
πρέπει να ευχαριστήσω ιδιαίτερα το ιατρικό τιμ του ΣΕΓΑΣ Θεσσαλονίκης. Επίσης,
με έχει βοηθήσει πολύ ο Αργύρης Τσοπουρίδης, που επιμελείται τη χρήση
βιταμινών που κάνω».

Με… μηχανάκι

Από τους ελάχιστους Έλληνες πρωταθλητές υψηλού επιπέδου που δεν διαθέτει
αυτοκίνητο ­ χρησιμοποιεί μηχανάκι στις μετακινήσεις του ­ δεν του αρέσει να
μιλάει για χρήματα και πριμ: «Πέρασα δύσκολα αθλητικά χρόνια, αφού οι γονείς
μου είναι αγρότες χωρίς οικονομική άνεση και τα χρήματα που παίρνω δεν
επαρκούν για να ζω άνετα στη Θεσσαλονίκη. Όμως, τα ξεπέρασα όλα και συνέχισα
να κάνω πρωταθλητισμό. Δεν έχω παράπονο από κανένα, αφού τόσο η Πολιτεία όσο
και ο ΣΕΓΑΣ και ο σύλλογός μου, έκαναν ό,τι μπορούσαν. Τους ευχαριστώ όλους,
όπως και τους ανθρώπους της Adidas, που πίστεψαν σε μένα σε δύσκολους
καιρούς».

Μέσα από τις δυσκολίες ο Γιώργος Θεοδωρίδης που είχε ξεκινήσει εντυπωσιακά και
ήταν 8ος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων με 10.60, το ’91, και 1ος στο
Ευρωπαϊκό Κύπελλο νέων, το ’92, κατόρθωσε πριν από το μετάλλιο της Γάνδης να
έχει μια 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού, το ’98, στη Βαλένθια και
να έχει ισοφαρίσει πέρυσι με 10.22 το ρεκόρ του «φτερωτού γιατρού» Βασίλη Παπαγεωργόπουλου.