ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ιδιαιτέρως…

Έχω μια διαφορετικότητα. Δεν είμαι σίγουρη ποια ακριβώς, αλλά εάν μου φέρετε
το μέτρο σύγκρισης μπροστά μου, θα βρούμε σίγουρα κάποια.

Η διαφορετικότητα είναι κακό πράγμα. Το ηθικό δίδαγμα των τελευταίων ημερών
είναι ότι πρέπει να είμαστε όλοι ίδιοι. Το πρότυπο μπορεί να μην είναι σαφές,
αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να του μοιάσουμε όσο περισσότερο γίνεται. Τίποτα
διαφορετικό. Απαγορεύονται οι ιδιαιτερότητες. Λες και αυτές δεν είναι
αλληλένδετες με την ύπαρξή μας. Λες και δεν είναι η ιδιαιτερότητα του καθενός
μας ό,τι είμαστε και όπως συμπεριφερόμαστε, αυτό που αποτελεί το ζητούμενο.

Έχω πολλές ιδιαιτερότητες. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο συμβαίνει και με τον
καθέναν από εσάς. Και τρελαίνομαι όταν ακούω τις δηλώσεις που «αποδέχονται τις
ιδιαιτερότητες» να διατυπώνονται με ύφος εισαγγελικό, που ουσιαστικά τις
καταδικάζουν. Δεν θεωρώ την ομοφυλοφιλία ιδιαιτερότητα, αλλά απλώς άλλη μία
επιλογή μεταξύ των πολλών που καλούμαστε να κάνουμε καθημερινά. Δεν θεωρώ τους
φίλους μου που είναι ομοφυλόφιλοι «ιδιαίτερους» για κανέναν άλλο λόγο, πέρα
από το ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για μένα.

Μου φαίνεται απίστευτο το ότι ζω σε μια χώρα όπου υπάρχει αδίκημα το οποίο
λέγεται «ασέλγεια μεταξύ αρρένων». Δεν με νοιάζει εάν οι πολιτικοί είναι
ομοφυλόφιλοι, όπως δεν με ενδιαφέρει καθόλου εάν προτιμούν άτομα του άλλου
φύλου ή και των δύο φύλων ή δεν έχουν καμία κλίση προς το σεξ.

Θεωρώ πολύ πιο σημαντικό για την προεκλογική εκστρατεία να συζητηθούν τα
δεκάδες προβλήματα, παρά τα σεξουαλικά δούναι και λαβείν μεταξύ συναινούντων
αρρένων. Δεν με ενδιαφέρει το κρεβάτι κανενός, δεν αντέχω να δω κανένα άλλο
βίντεο, δεν θα με πείραζε καθόλου να ψηφίσω ανοιχτά γκέι βουλευτές αν
συμφωνούσα με τις πολιτικές τους απόψεις και, τέλος πάντων, παιδιά, εκλογές
έχουμε, ας μιλήσουμε και για κάτι άλλο πέρα από το σεξ…