ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μήπως μας έπνιξαν τα σκουπίδια;

Πόσο μακριά έχουμε αφήσει την εποχή των προοδευτικών κινημάτων που ­ έστω λίγο
αργότερα από τις άλλες χώρες ­ άνθισαν και στη χώρα μας…

Φεμινισμός, οικολογία (σ.σ. το κίνημα, όχι το κόμμα…), ομοφυλόφιλοι,
δικαιώματα των πολιτών, δικαιώματα των ψυχασθενών… Κινήματα που πυροδοτούσαν
έναν γόνιμο προβληματισμό και μια ευαισθητοποίηση απέναντι στα κοινωνικά –
πολιτικά προβλήματα και τα οποία λειτουργούσαν σαν κυματοθραύστης απέναντι
στον αυταρχισμό των ισχυρών, την απολυταρχία των κατεχόντων, τη χυδαιότητα των
βαρβάρων, την αυθαιρεσία της εξουσίας… Δεκαπέντε, μόλις, χρόνια νωρίτερα,
φαινόμενα που σήμερα αντιμετωπίζονται ως φυσικά θα ήταν καταδικαστέα ακόμη και
στην υποψία ότι περνούσαν από το μυαλό κάποιων.

Μέσα στα πλαίσια του προγράμματος γνωστής εταιρείας ήταν, λέει, ένα «χάπενινγκ
απαγωγής» των Σουηδών υπαλλήλων που έκαναν τουρισμό στην Ελλάδα, για να…
ανεβάσουν λίγο την αδρεναλίνη τους με τεχνητή πραγματικότητα. Και, αντί να
ανατριχιάσει το σύμπαν σ’ αυτό που από μακριά μυρίζει δοκιμασία ­ τρέινινγκ
που λένε ­ απολυταρχικού χρώματος, πολυεθνικής εταιρείας απέναντι στους
εργαζομένους – αντικείμενα, τα «όμπτζεκτς», μόνο ένα πρόβλημα υπήρξε: Της…
ταλαιπωρίας (άκου ταλαιπωρίας!) των αρχών.

Αλλά ποιος να ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα όταν όλοι μας παρακολουθούμε παθητικά
(το πολύ κάποιοι να κάνουμε ζάπινγκ βρίζοντας) τις σκουπιδοεκπομπές κάποιων
σκουπιδοπαρουσιαστών και τις στήλες κάποιων σκουπιδογράφων που συναγωνίζονται
στο ευγενές σπορ της αναζήτησης των πολιτικών που… δεν είναι «άνδρες» μέσα
σε ένα εμετικό πλαίσιο εκβιασμών, ύβρεων, απειλών ­ με περισσή ηθικοπλαστική
υποκρισία. Κι αυτό, άλλωστε, δεν θα τολμούσαν να το κάνουν την εποχή που μία
διαδήλωση μπροστά στον κινηματογράφο «Εκράν» υποχρέωνε τους ιδιοκτήτες σε
αφαίρεση διαφημίσεων που εξευτέλιζαν την εικόνα της γυναίκας και οποιαδήποτε
παραβίαση δικαιωμάτων θα ξεσήκωνε σάλο αντιδράσεων.

Μήπως μείναμε πολύ καιρό μέσα στο σπίτι;