[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ξαφνικά ο Μήτσος Κωστόπουλος χαρακτηρίστηκε «λεβέντης» και «αγωνιστής».
Ξαφνικά η Λιάνα Κανέλη έγινε… «πατσαβούρα». Και επίσης ξαφνικά ο Κώστας
Ζουράρις μεταμορφώθηκε σε «γραφικό». Οι ίδιοι (περίπου) άνθρωποι που κάποτε
τους εξυμνούσαν ­ για να μην πω πως τον Ζουράρι τον θεωρούσαν «πνευματικό»
τους «πατέρα» ­ τώρα τους λοιδορούν. Οι ίδιοι (περίπου) άνθρωποι που
ανεβοκατέβαζαν τον Μήτσο «σταλινικό εργατοπατέρα του συνδικαλιστικού
κινήματος», τώρα εκτιμούν τα αγωνιστικά, ψυχικά, πνευματικά του προσόντα. Τι
μετατόπιση! Τι μεταστροφή! Τι πιρουέτες! Τι ευελιξία! Οι αθεόφοβοι βάζουν κάτω
δέκα Νουρέγιεφ.

Πόσο ξαφνικά έγινε η μεταστροφή; Όσο να πεις κύμινο. Όσο ν’ αλλάξεις
στρατόπεδο. Πας μη κομμουνιστής ίσον (περίπου) άγιος. Πας κομμουνιστής τα
χείριστα. Αγράμματος, κανίβαλος, αρτηριοσκληρωτικός, βάρβαρος και ενίοτε…
άπλυτος. Απλές, συνοπτικές διαδικασίες. Πατ κιουτ. Σημασία δεν έχει ποιος
είσαι. Σημασία έχει πού ανήκεις. Είσαι μαζί μας; Λεβέντη μου εσύ. Είσαι με
τους άλλους; Άθλιο υποκείμενο (τουλάχιστον). Ποιοι είναι; Σάμπως είναι ένας;
Οι «μασκοφόροι του πλουραλισμού» είναι. Κάνεις έτσι, σηκώνεις τη μάσκα (του Χ
πλουραλιστή) και πέφτεις πάνω σε ανθυποεπίγονο του μακαρίτη Ιωσήφ. Και χωρίς
μάλιστα να φέρει ούτε το ένα εκατομμυριοστό από το φορτίο του Στάλιν. Βρε,
βρε, πώς από ‘δω, τι δουλειά έχεις εσύ μ’ αυτόν τον τρισκατάρατο; Ουδεμία
έχει. Ούτε μισό δράμι. Απλώς, αμφότερες οι πλευρές ­ Νεοσταλινισμού και
Νεοφιλελεύθερου «πλουραλισμού» ­ συμμερίζονται την ίδια, απαράλλαχτη, άποψη. Η
οποία (άποψη) συνοπτικώς πάει ως εξής: Όποιος δεν είναι δικός μας είναι εχθρός
μας. Βρε, μικρο-πολιτευτάκια, εσύ δεν είσαι που έπαιρνες όρκους στο ευαγγέλιο
της ανοχής, της συναίνεσης, της συμφιλίωσης, της αντικειμενικότητας και της
εθνικής ομοψυχίας; Κουραφέξαλα. Ιδεολογήματα προς άγραν ανυποψίαστων, πολιτικά
αγράμματων και άλλων «φυτών». Κοιτάτε γύρω σας. Διαφωνείς; Πάρτον κάτω
(ποικιλοτρόπως «κάτω»). Συμφωνείς; Α, όλα κι όλα, το ‘λεγα εγώ, ο Μίμης είναι
καλό παιδί. Καταλάβατε; Είναι ζήτημα ταυτότητας. Πώς το λένε να δεις; Είσαι
«φακελωμένος». Εναντίον της Τουρκίας ο Μίκης; Α, τον ανισόρροπο. Είναι υπέρ
της Τουρκίας; Ο πρώτος, ο υπέροχος, ο εθνικός μας μουσουργός. Κι ύστερα σου
λένε πως την σήμερον ημέραν το μόνο που μετράει στην πολιτική είναι το life
style. Ιδεολογίες; Τελειώσανε. Πολιτικές; Μόνο μία υπάρχει. Κόντρες; Πού
τέτοια πράγματα. Τίποτα δεν τέλειωσε. Τώρα η κόντρα είναι σκληρότερη,
αγριότερη, γιατί είναι καμουφλαρισμένη. Ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα, στο
’50, στο ’60, εν μέρει και στο ’70 και στο σήμερα, μία διαφορά υπάρχει. Τότε
ήσουν «συμμορίτης και πράκτορας». Σήμερα είσαι «πατσαβούρα». Και όποιος δεν το
καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Και για να εξηγηθώ, όλα αυτά
τα γράφω όχι για να υπερασπιστώ ονόματα, αλλά για να υπερασπίσω το δικαίωμα
τού καθενός να πιστεύει σε όποιον θεό θέλει!