ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Φλεβάρης της αναμονής…

Ο μικρότερος μήνας με τη μεγαλύτερη διάρκεια κι όχι επειδή σήμερα είναι η 29η
μέρα του. Λίγο πριν μας πάρουν το μυαλό οι αμυγδαλιές, λίγο πριν όλα τα
λίπστικ των διαφημίσεων μετακομίσουν στα κόκκινα χείλη των γυναικών, λίγο πριν
ανέβει ο δείκτης στη Σοφοκλέους και πριν χαζέψουμε ερωτευμένα βλέμματα και τα
πιο χαζά χαμόγελα ­ πάντα στην αρχή μιας άνοιξης που υπόσχεται περισσότερα απ’
όσα αντέχει να δώσει… Το βάζει στα πόδια.

Ένας Φλεβάρης άρρωστος απο overdose ρετουσαρισμένων εικόνων ομορφιάς ­ τόσο
μακριά από την πραγματικότητα όσο το αληθινό ανθρώπινο αποτύπωμα στο έδαφος
του πλανήτη Άρη. Με το ζόρι ομορφιά, με το ζόρι άνοιξη, όπως με το ζόρι
αισθησιασμός στις βιτρίνες με τις πλαστικές κούκλες που απέκτησαν αίφνης στήθη
ερεθισμένα, για να προβάλλουν ακόμα περισσότερο την πρόκληση και τη
διαθεσιμότητα ως απάντηση στη γενικότερη στέρηση της εποχής.

Μήνας λιγάκι ζαλισμένος απ’ όλα όσα άκουσε στα γυάλινα παράθυρα, ανίκανος να
κάνει ζάπινγκ και να πάει παρακάτω, καταδικασμένος να βλέπει μόνο ροζ κι όχι
αυτό το όμορφο, λαχταριστό ροζ στα κλαδιά της αμυγδαλιάς ή το άλλο, το
συμπυκνωμένο ροζ, στα ρούχα του Μάθιου Γουίλιαμσον, αλλά το ροζ που κιτρινίζει
κι αμφιβάλλει για την ίδια την αθωότητα της επιθυμίας του, αν υποθέσουμε πως
υπάρχει τέτοιο πράγμα.

Μήνας που προτίμησε να κινηθεί υπόγεια, με μοναδικό φευγάτο σημείο αναφοράς το
ροζ σύννεφο που διατρέχει τις αρχαίες στοές του Μετρό, και να δανείσει τ’
αυτιά του σ’ όσους απολαμβάνουν ακόμα ­ έστω και τις κατ’ όνομα ­ πολιτικές
ψευτο-αντιπαραθέσεις στην τηλεόραση. Ανυπόφορα ροζ κι αυτές.

Ουφ, ευτυχώς πέρασε… Κι ύστερα θα ‘ρθουν οι κάλπες.