ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για ένα χειροφίλημα

Η κίνησή του ήταν τόσο κομψή που τα κιλά του χάνονταν. Η ματιά του απολύτως
σύμφωνη με τις κινήσεις του. Επιβεβαίωνε τον θαυμασμό του στην κυρία τής
οποίας το χέρι κρατούσε τρυφερά στη δεξιά του παλάμη και ακουμπούσε απαλά στα
χείλη του. Κίνηση γνώριμη στον ίδιο, αλλά και σε εμάς, αφού σε τόσες και τόσες
παραστάσεις του την έχουμε απολαύσει.

Ωστόσο με σκηνικά και κουστούμια άλλης εποχής, αλλά και παρτνέρ ανάλογων
προσόντων, γνώσεων και εμπειριών.

Ο Λουτσιάνο Παβαρότι μετέφερε τη σκηνή έξω από την όπερα. Το ίδιο χαριτωμένα,
με τη φινέτσα ενός ιππότη τού περασμένου αιώνα, εξέφρασε τον θαυμασμό του σε
νεαρή Ισπανίδα καλλιτέχνιδα. Καταφανώς του λαϊκού ρεπερτορίου, γεγονός ευκόλως
διακριτό, εάν παρατηρούσε κάποιος τη σχετική φωτογραφία.

Ώμος, βραχίονας, κατ’ αγκώνα άρθρωση, πήχυς, ακόμη και η πηχαιοκαρπική άρθρωση
στην ίδια ευθεία. Κλασική κίνηση άσκησης σουηδικής γυμναστικής. Ανάλογη και η
περιβολή της. Μπλούζα, συνολικού μήκους ίσου με εκείνο ενός φιόγκου σε
κρινολίνο. Μία νέα γυναίκα της γενιάς της. Ένα κορίτσι που σπάνια ­ έως
καθόλου ­ έχει δεχθεί χειροφίλημα.

Η εικόνα συναντάται σήμερα στα παραμύθια και στα θεατρικά έργα περασμένων
αιώνων. Σε φωτογραφίες και σκίτσα εποχής. Ή σε γκαλά, με προσκεκλημένους
εστεμμένους και ευγενείς. Ίσως γι’ αυτό η σχετική λεζάντα που συνόδευε τη
φωτογραφία του Παβαρότι τον χαρακτήριζε κύριο εντός εισαγωγικών και απέδιδε
την κίνησή του στην αδυναμία του προς το ωραίο φύλο. Ούτε λόγος “για
χειρονομία λεπτής ευγένειας”, όπως καταγράφεται στα βιβλία καλής συμπεριφοράς.
Η κυκλοφορία των οποίων πλέον εκλείπει.