ΜΑΤΙΕΣ Χορηγίες

Νόμιζα ­ προφανώς από τις συζητήσεις που είχαν γίνει στο παρελθόν και τα «θα»
των αρμοδίων ­ ότι το ζήτημα της φοροαπαλλαγής των χορηγιών έχει λυθεί από
χρόνια. Δεν έχει λυθεί, όμως. Το υπουργείο Οικονομικών, με την ψιλικατζήδικη
νοοτροπία που έχει, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις χορηγίες, όπως διαβάζω,
ως «φοροδιαφυγή από την πίσω πόρτα»! Λες και ο μεγαλοβιομήχανος, ο λεφτάς, που
επιχορηγεί ένα θέατρο ή μια παράσταση αν θέλει να κλέψει την Εφορία, δεν έχει
χιλιάδες άλλους τρόπους για να το κάνει.

Εν πάση περιπτώσει, οι χορηγοί φορολογούνται για τα χρήματα που προσφέρουν σε
διάφορους καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Πράγμα που ανάγκασε τον σκηνοθέτη Θόδωρο
Αγγελόπουλο να ζητήσει «ακρόαση θεού»: συνάντησε τον Πρωθυπουργό και τον
παρακάλεσε ­ προβάλλοντας πλήθος επιχειρημάτων ­ να αντιμετωπίσει το θέμα. Και
ο κ. Σημίτης ­ όπως θα έλεγε και για οποιοδήποτε άλλο αίτημα ­ έδωσε υπόσχεση:
«Θα το μελετήσω»!

Θα το «μελετήσει», πράγματι: θα καλέσει τον Γιάννο και τον Δρυ και θα τους
πει, «κάτι πρέπει να γίνει μ’ αυτό το ζήτημα». Και οι δύο υπουργοί, αφού
συμβουλευθούν τα χαρτιά τους και συζητήσουν με τους «υπηρεσιακούς παράγοντες»,
θα του εισηγηθούν να μην αλλάξει το σημερινό καθεστώς, γιατί «υπάρχουν άλλα
προβλήματα προς λύση. Πιο πιεστικά. Ο πολιτισμός δεν είναι πρόβλημα πρώτης
προτεραιότητας…». Έτσι, το αίτημα του Αγγελόπουλου ­ όπως και όλου του
καλλιτεχνικού κόσμου ­ θα παραπεμφθεί στις καλένδες.

Σ’ αυτόν τον τόπο, ο πολιτισμός στηνόταν πάντοτε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο
Κ. Μητσοτάκης, μάλιστα, ισχυριζόταν, ως πρωθυπουργός, ότι «ο πολιτισμός δεν
χρειάζεται λεφτά»! Ο Κ. Σημίτης δεν λέει τα ίδια. Πράττει, όμως, τα ίδια. Και
ευτυχώς που υπάρχει ο ΟΠΑΠ και ο Φούρας. Που καταφέρνει, με σκληρή προσπάθεια,
να βουλώσει τις διάφορες τρύπες. Γιατί αν περίμενε η Παπαζώη να βρει άκρη με
τα ψίχουλα του προϋπολογισμού, θα ‘λεγε συνεχώς «κλάφ’ τα, Χαράλαμπε…».

Έζησε από πολύ κοντά την αγωνία της Μελίνας, που παρακαλούσε, ικέτευε,
απειλούσε με παραίτηση, για να πάρει πέντε δεκάρες παραπάνω το ΥΠΠΟ! Μάταιος
κόπος, βέβαια. Και με την ευκαιρία, τι απέγινε ένας νόμος που ψηφίστηκε ­ αν
δεν απατώμαι ­ επί Μερκούρη και προέβλεπε να δίνει το κράτος ένα
δισεκατομμύριο τον χρόνο, για την αγορά έργων ζωγραφικής και γλυπτικής;

Με τον νόμο αυτό, γλυπτά και πίνακες θα κοσμούσαν πολλές αίθουσες και
πλατείες. Κι έτσι και οι πόλεις θ’ άλλαζαν πρόσωπο και οι καλλιτέχνες θα είχαν
ισχυρά κίνητρα για να δημιουργήσουν. Αλλά, βέβαια, τίποτα δεν προχώρησε, όπως
βλέπω. Και τίποτα δεν θα γίνει και με την ιστορία των χορηγιών, αν δεν υπάρξει
ισχυρή «πολιτική βούληση». Ο Λανγκ εφάρμοσε τα πολιτιστικά του σχέδια, στη
Γαλλία, γιατί είχε πίσω του έναν Μιτεράν, που του έλεγε «κάνε τη δουλειά σου ­
εγώ είμ’ εδώ!». Θα το πει αυτό και ο Σημίτης στην Παπαζώη;