ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το αμάρτημα της ξύστρας

Εμείς, οι άλλοι και η μηχανή. Ποιοι είμαστε εμείς; Εξαρτάται από το ποιοι
είναι οι άλλοι. Δύο διαφορετικοί κόσμοι ζουν μαζί, «αγκαλιά» με τη νέα
τεχνολογία. Ένα σενάριο με σπαρταριστά επεισόδια που γράφεται καθημερινά για
τη μοναδική στιγμή στην ιστορία που δύο παράλληλοι αυτοί κόσμοι συναντώνται,
και (μπορεί και να) περνάνε καλά. Είστε με αυτούς που πανηγυρίζουν μόλις
μπλοκάρει η μηχανή (αυτή η άχρηστη!); Που είναι τόσο προνοητικοί και γράφουν
με στιλό και δεν έρχονται αντιμέτωποι με τον φόβο του κενού, με αυτόν τον
δαίμονα που τρώει φράσεις και βγάζει στην οθόνη κινέζικα μόλις του δώσεις
εντολή; «Εντολή; ­ Τι θα πει “εντολή”;». ‘Η είστε με τους άλλους; Που τρέχουν
αντίθετα από τη γομολάστιχα και το μπλάνκο, κάνουν ακροβατικά πάνω στο
κείμενο; Που παίρνουν μια λέξη και την πετάνε με γκελ τρεις παραγράφουν από
κάτω, σβήνουν και κρατάνε στη μνήμη, ξεχνάνε για να ξαναθυμηθούν μετά. Τα
κάνουν κεφαλαία, κόκκινα, καλλιγραφικά, ως και μασκέ για τις Απόκριες. Και
αυτό τον φόβο του λευκού τοπίου (τον έχουν μεν, αλλά) κάνουν πως δεν τον έχουν
και μόλις συμβεί και φύγουν όλα από εκεί που έπρεπε να είναι, ε, ­ λένε ­
συμβαίνουν αυτά (αλλά γιατί έπρεπε να συμβούν σε μένα;).

Είστε από εκείνους που δεν θα ξανανιώσουν ποτέ την αμαρτωλή μυρωδιά του
ξυσμένου μολυβιού; Ή από εκείνους που θα χάσουν την απόλαυση ενός τέλεια
οργανωμένου κειμένου στο πρίντερ; Τι πατάω για να σώσω; Μα, αφού έσωσα, πού
πήγε; Και πάλι από την αρχή. Σε λίγο οι δυο κόσμοι θα γίνουν και πάλι ένας.
Ό,τι έσωσαν, έσωσαν. Θα κάνουν παραγράφους με τον ίδιο τρόπο, θα στέλνουν τα
κείμενα αόρατα με τον ίδιο τρόπο, θα μετράνε τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο ­
και μπορεί να αδιαφορούν (μπορεί ­ δεν ξέρω) για ποιανού το κομπιούτερ
φτιάχνει τον καλύτερο εσπρέσο, πόσο γρήγορα και χωρίς καν να του δώσεις
εντολή. Πήγα προχθές, και χωρίς να τη χρειάζομαι, αγόρασα μια ξύστρα.