Λίγο άνω, λίγο κάτω

Αυτό το κομψό μαγαζάκι που έχει κερδίσει τη νυχτερινή καρδιά του
θεατρόκοσμου και έχει κατακτήσει μιαν από τις καλύτερες γωνιές της
εστιατορόπολης του Ψυρή. Ανήκει στην ηθοποιό Μαρία Παπαλάμπρου («Και οι
παντρεμένοι έχουν ψυχή»).

Η πρώτη επαφή με το μαγαζί είναι κάτι λιγότερο από ελκυστικό. Με το που
τηλεφωνείς για να κλήσεις τραπέζι, μια γυναικεία φωνή στον τηλεφωνητή, ό,τι
ώρα και να είναι, σου ζητεί να αφήσεις το όνομα και το τηλέφωνό σου για να
επικοινωνήσουν οι αρμόδιοι μαζί σου. (Τι λες, μωρέ…). Έκλεισα και είχα το
άγχος όλη μέρα ότι δεν θα τους άρεσε η φωνή μου ούτε το ψευδώνυμο, κι έτσι θα
τηλεφωνούσαν να μου πουν ότι δεν έχουν τραπέζι.

Εκείνη την Πέμπτη που πήγαμε εκεί είχαν, όμως, τραπέζια. Η αλήθεια είναι ότι
ήταν νωρίς για το «Άνω – Κάτω», γύρω στις 10.30. Το μαγαζί γεμίζει αφού
κλείσουν τα θέατρα. Η πελατεία είναι ένα ποτπουρί από τύπους της Αθήνας όλων
των ηλικιών και φυσικά από τον θεατρικό κόσμο. Το ντιζάιν είναι απλό, μοντέρνο
και όμορφο, ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν τέτοιο χώρο, όπου προηγουμένως
στεγαζόταν ένα από τα πρώτα «μοδάτα» εστιατόρια της πρωτεύουσας, το «Blue
Velvet». Ξέρω ότι αυτό το εστιατόριο-μπαρ πάει μια χαρά, είναι από τα δημοφιλή
μέρη της περιοχής. Για μένα, όμως, που ζω έξω από αυτά τα κυκλώματα, δεν έχει
«κάτσει» που λένε.

Είχα την ίδια εντύπωση για τα φαγητά που δοκιμάσαμε. Οι επιλογές έπασχαν από
έλλειψη σοβαρότητας και σκέψης. Ήταν προφανώς οι υλοποιήσεις των ιδιοκτητών
για το τι εστί και καλό και πρωτότυπο φαγητό. Και σχεδόν το καθετί που πήραμε
είχε αυτή τη θλιβερή πλαδαρή αισθητική των φαγητών που έχουν ζεσταθεί στον
φούρνο μικροκυμάτων.

Οι πιπεριές γεμιστές με κοφτό μακαρονάκι, λόγου χάρη, ήταν σαν ξαναζεσταμένο
φαγητό μιας νιόπαντρης νοικοκυράς, η οποία προσπαθεί, αλλά δεν τα έχει μάθει
καλά ακόμα. Η τάρτα κρεμμυδιού με μπλε τυρί και καρύδια ήταν βαριά και
αλλοπρόσαλλη. Είχα ελπίδες για το ντουέτο φρέσκου αβοκάντο και αρωματισμένης
μους αβοκάντο ώσπου να φτάσει στο τραπέζι. Το ντουέτο δεν έπαιζε καλά. Η μους
δεν ήταν παρά μια άνοστη και ξυδάτη εκδοχή του γουακαμόλε και το φρέσκο
αβοκάντο ήταν παρουσιασμένο άτσαλα, το μισό αβοκάντο δηλαδή ανάποδα στο πιάτο,
με μια σχεδόν εμπορική στη γεύση ροζ σάλτσα.

Από τα κυρίως πιάτα, παραγγείλαμε δύο. Το κοτόπουλο με πορτοκάλι και ρύζι με
κάσιους είχε στο σύνολό του 5 ψιλοκομμένα κάσιους. (Ήμασταν δύο, το κάσιους
της ντροπής το αφήσαμε!). Σε σύγκριση με όλα αυτά, το πιο συμπαθητικό ήταν οι
ταλιατέλες με κάπαρη, κόκκινη πιπεριά, ελιές και σκόρδο, κάτι το οποίο δεν
πήγαζε από καμία θεατρόπληκτη φαντασία, αλλά από τη μεσογειακή παράδοση.

Ίσως η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν καλά αυτό που γνωρίζουν καλά.
Λέγεται ότι η ατμόσφαιρα ενός εστιατορίου είναι σαν θέατρο, αλλά η μαγειρική
τελικά είναι άλλη τέχνη. Το δείπνο μας εδώ μάς άφησε λίγο… άνω – κάτω.

«Άνω – Κάτω», Ερμού 116, Ψυρή, τηλ. 3235.330.