30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ


ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στον Θεό, στην «υπεροπλία» του αγαθού των ανθρώπων και στην
επιστροφή τους σε πνευματικότερες εποχές.
ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ: Για τον ορυμαγδό της «θολοκουλτούρας» και της απληστίας των
καιρών μας.
ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ: Βαθύτατα από το «ευχαριστώ» των αδύνατων και των ταπεινών.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Στο καλύτερο, όπως όλοι που πιστεύουν ότι η ελπίδα πεθαίνει
τελευταία.
ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα οράματα της παιδικής του ηλικίας.
ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την αγνωμοσύνη, την ιδιοτέλεια και τις ακρότητες.
«Διαδρομή χωρίς κομματικές και συντεχνιακές αγκυλώσεις» χαρακτηρίζει ο
χειρουργός Εμμανουήλ Καλοκαιρινός την πορεία του έως την επανεκλογή του στην
προεδρία του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Ο κ. Καλοκαιρινός θεωρεί τον
ασφυκτικό κομματικό εναγκαλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος τη μεγαλύτερη
λύπη που του έχει προσφέρει η έως τώρα συνδικαλιστική δράση του και αφήνει
ανοικτό το ενδεχόμενο να πολιτευθεί εάν του το ζητήσουν οι συνάδελφοί του.
ΕΡ.: Η επανεκλογή σας στην προεδρία του ΠΙΣ ήταν…
ΑΠ.: Δικαίωση για την προηγούμενη συλλογική μας προσπάθεια και αυξημένες
ευθύνες γι’ αυτήν που ακολουθεί.
ΕΡ.: Τι σημαίνει για εσάς;
ΑΠ.: Βαθύτατη ικανοποίηση, επειδή προέρχεται από διαδρομή χωρίς κομματικές και
συντεχνιακές αγκυλώσεις.
ΕΡ.: Και για τον κλάδο;
ΑΠ.: Αφετηρία για μια σίγουρα καλύτερη πορεία.
ΕΡ.: Η μεγαλύτερη χαρά που σας έχει προσφέρει ο συνδικαλισμός…
ΑΠ.: Η ολόπλευρη αναγνώριση της εξαιρετικής προσφοράς της τριετούς ελληνικής
προεδρίας από την Committe Permanent της Ενωμένης Ευρώπης.
ΕΡ.: Η μεγαλύτερη λύπη;
ΑΠ.: Ο ασφυκτικός κομματικός εναγκαλισμός του συνδικαλιστικού κινήματος που,
ευτυχώς, άρχισε κάπως να χαλαρώνει.
ΕΡ.: Μετά τον ΠΙΣ, τι;
ΑΠ.: Μεγάλωσα υπηρετώντας τα κοινά και θα συνεχίσω με τον ίδιο ζήλο για όσα θα
θεωρούμαι ικανός και θα το αντέχω.
ΕΡ.: Μια θέση στα έδρανα της Βουλής;
ΑΠ.: Το πόστο άλλοι το επιλέγουν.
ΕΡ.: Η σχέση σας με την πολιτική;
ΑΠ.: Στενή, αλλά ανιδιοτελής και απροκατάληπτη.
ΕΡ.: Το μεγαλύτερο «αγκάθι» στον χώρο της Υγείας;
ΑΠ.: Η έλλειψη πανεθνικής πολιτικής για ισότιμη και παράλληλη ανάπτυξη του
δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
ΕΡ.: Τι θα κάνετε γι’ αυτό;
ΑΠ.: Θα συνεχίσω να τονίζω την ανάγκη για το ότι το οποιοδήποτε σύστημα που
τιτλοφορείται «Εθνικό» θα πρέπει να στηρίζεται και στα δύο του σκέλη.
ΕΡ.: Δημόσια νοσοκομεία…
ΑΠ.: Προσφέρουν υπηρεσίες εμφανώς αναντίστοιχες με τις δαπάνες, που αν και
περιορισμένες, αρκούν για υψηλότερες επιδόσεις και αποδόσεις.
ΕΡ.: Το μεγαλύτερό τους πρόβλημα;
ΑΠ.: Η έλλειψη εξειδικευμένης διοικητικής μέριμνας, εκτός κάποιων εξαιρέσεων.
ΕΡ.: Ιδιωτική υγεία….
ΑΠ.: Αποτελεί το δεύτερο σκέλος κάθε «Εθνικού» Συστήματος και το σημαντικότερο
στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.
ΕΡ.: Μπορεί να συνυπάρξει με το ΕΣΥ;
ΑΠ.: Όχι μόνον μπορεί, αλλά είναι και αναγκαίο.
ΕΡ.: Πανεπιστημιακοί γιατροί…
ΑΠ.: Σαφής και ελεγχόμενη οριοθέτηση τού αποκλειστικά εκπαιδευτικού και
ερευνητικού τους έργου, στο πλαίσιο της νοσοκομειακής ιατρικής.
ΕΡ.: Πού οφείλεται η «κόντρα» με τους νοσοκομειακούς;
ΑΠ.: Δεν πρόκειται περί «κόντρας», αλλά περί κραυγαλέας αδικίας εις βάρος των
δεύτερων.
ΕΡ.: Μήπως το πρόβλημα είναι η «πίτα»;
ΑΠ.: Η υγεία του λαού μας δεν «τεμαχίζεται» σε μερίδες, αν η πολιτεία
«αφοπλίσει» όσους κρατούν τα μαχαίρια.
ΕΡ.: Επίορκοι γιατροί…
ΑΠ.: Ελάχιστοι σε σχέση με άλλα επιστημονικά και μη επαγγέλματα.
ΕΡ.: Οι ισχύουσες ποινές επαρκούν;
ΑΠ.: Επαρκούν, εφόσον τελεσιδικούν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
ΕΡ.: Γιατί δεν δημοσιοποιείτε τα ονόματά τους όταν διαγράφονται από τον ΠΙΣ;
ΑΠ.: Επειδή μερικές φορές αναιρούνται ή αμβλύνονται από τα δικαιοδοτικά όργανα
της Πολιτείας (λ.χ. το Συμβούλιο της Επικρατείας).
ΕΡ.: Γιατροί και ακριτικά νησιά…
ΑΠ.: Η κάλυψή τους, σε μέσο όρο, είναι ικανοποιητική. Ωστόσο υπάρχουν
δυνατότητες μεγάλης βελτίωσης.
ΕΡ.: Γιατί τα αποφεύγουν;
ΑΠ.: Για συγκοινωνιακούς, οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους, που δεν μπορούν
«τηλεγραφικά» να εκτεθούν εδώ.
ΕΡ.: Εσείς θα πηγαίνατε;
ΑΠ.: Υπηρέτησα για δύο χρόνια στην ακριτική Κάσο, με πλοίο κάθε 8 έως 10
ημέρες και κάποια φορά ύστερα από 36!!!
ΕΡ.: Κορεσμός του ιατρικού επαγγέλματος…
ΑΠ.: Οφείλεται στην απρογραμμάτιστη παραγωγή επιστημονικού δυναμικού από
ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια.













