ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στην κρεβατοκάμαρα της Μόσχας

Μπαμπίτσκι, όπως λέμε Μπουχάριν. Πούτιν, όπως λέμε Στάλιν. Η ιστορία
επαναλαμβάνεται, το μόνο που αλλάζει είναι οι μέθοδοι εξόντωσης του αντιπάλου.

Σκηνοθετημένη ανταλλαγή. Ο 35χρονος Μπαμπίτσκι εμφανίζεται να παραδίδεται σε άγνωστης ταυτότητας μασκοφόρους

«Φεβρουάριος 1944: εκτοπισμός των Τσετσένων. Φεβρουάριος 2000: σφαγή των
Τσετσένων. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν συνεχίζει το έργο του Στάλιν. Ως πατριώτης,
διατάζει να σαρωθεί το Γκρόζνι και επιτρέπει στον στρατό να αποτελειώσει τους
διασωθέντες αμάχους και να εκτελέσει τους τραυματισμένους μαχητές. Ως
ανθρωπιστής, βομβαρδίζει τα χωριά με εμπρηστικές βόμβες και οβίδες θραυσμάτων.
Ως μοντέρνων αντιλήψεων άνθρωπος, απαγορεύει στις μονάδες πρώτων βοηθειών να
μεταβούν επιτόπου. Ως δημοκράτης, φιμώνει τον Τύπο και διατάζει την απαγωγή
του εγκυρότερου Ρώσου δημοσιογράφου Αντρέι Μπαμπίτσκι από τους μπράβους της
FSB, που τον σπάνε στο ξύλο και τον παραδίδουν σε άγνωστης ταυτότητας
δεσμοφύλακες. Ως αποτελεσματικός άνθρωπος, οργανώνει ”στρατόπεδα
κοσκινίσματος” όπου Τσετσένοι κάθε κατηγορίας ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου,
κακοποιούνται σεξουαλικά και, ει δυνατόν, εκβιάζονται οικονομικά».

Αυτά αναφέρει κείμενο που υπογράφουν 200 προσωπικότητες της Γαλλίας, καλώντας
σήμερα το απόγευμα σε διαδήλωση μπροστά στο Κέντρο Πομπιντού, στο Παρίσι.
Μπροστά στην απάθεια και την υποκρισία των δυτικών κυβερνήσεων, που εξαντλούν
την ευαισθησία τους εναντίον του Χάιντερ και δεν διστάζουν να εξάρουν τον
Πούτιν επειδή προσφέρει σταθερότητα στη Ρωσία, η κοινωνία των πολιτών βγαίνει
και πάλι μπροστά για να καταγγείλει ένα «έγκλημα χωρίς τιμωρία». Το τελευταίο
θύμα αυτού του εγκλήματος είναι ένας Ρώσος δημοσιογράφος που εννοούσε να δίνει
πληροφορίες για την επιχείρηση τρόμου του Κρεμλίνου εναντίον ενός ολόκληρου
λαού. Πολεμικός ανταποκριτής του Radio Liberty, ο Αντρέι Μπαμπίτσκι αποκάλυπτε
τις σφαγές αμάχων στο Γκρόζνι, όταν ο ρωσικός στρατός επέμενε ότι στόχος ήταν
μόνο οι «τρομοκράτες». Μιλούσε για σημαντικές απώλειες του ρωσικού στρατού, τη
στιγμή που το Κρεμλίνο τις χαρακτήριζε αμελητέες. Περιέγραφε τη μοίρα χιλιάδων
Τσετσένων προσφύγων, κόντρα στους ισχυρισμούς της Μόσχας ότι δεν υπήρχε
ανθρωπιστική κρίση. Ήταν φανερό ότι έπρεπε να φύγει από τη μέση.

Για να τον εξοντώσουν, οι Ρώσοι δεν τήρησαν ούτε τα προσχήματα. Πρώτα τον
συνέλαβαν και τον έκλεισαν στο στρατόπεδο Τσερνοκοζόροβο, όπου οι βασανισμοί
και οι κακοποιήσεις των κρατουμένων αποτελούσαν καθημερινή πρακτική. Κι όταν
εκδηλώθηκαν αντιδράσεις για την εξαφάνισή του, σκηνοθέτησαν και έδειξαν από
την τηλεόραση την υποτιθέμενη ανταλλαγή του με δύο Ρώσους αιχμαλώτους ­
ικανοποιώντας, όπως ισχυρίστηκαν, δικό του αίτημα ­ ώστε να επιρρίψουν στους
Τσετσένους την ευθύνη για τον θάνατό του. «Απ’όσο ξέρω, ο Μπαμπίτσκι
αισθάνεται ελεύθερος εκεί που βρίσκεται», δήλωσε με περισσή ειρωνεία ο
Βλαντίμιρ Πούτιν.

Την τύχη του Μπαμπίτσκι μπορεί να έχουν στη συνέχεια και ξένοι δημοσιογράφοι:
ο διευθυντής της «Μοντ» έγραψε την περασμένη εβδομάδα ότι οι ανταποκριτές της
εφημερίδας στη Μόσχα κινδυνεύουν. Δεν πρόκειται όμως μόνο για πρόβλημα
ελευθερίας του Τύπου. Δικαιολογώντας τη συστηματική τους άρνηση να επιτρέψουν
σε ξένους δημοσιογράφους να επισκεφθούν την Τσετσενία, οι Ρώσοι στρατηγοί
επισημαίνουν πως εκείνοι δεν ζήτησαν ποτέ να μάθουν τι συμβαίνει στην
κρεβατοκάμαρα της Δύσης. Και ως προς αυτό, τουλάχιστον, έχουν δίκιο.