ΠΡΟΣΩΠΑ Μια προβληματική εκλογή

Ο ευνοούμενος του πρωθυπουργού ψηφίστηκε ως υποψήφιος του Εργατικού
Κόμματος για τη δημαρχία του Λονδίνου. Μόνο που η βάση άλλον ήθελε…

Φρανκ Ντόμπσον. Με ελάχιστη διαφορά υποψήφιος των Εργατικών για τον Δήμο του Λονδίνου

Ο Τόνυ Μπλαιρ έκανε ό, τι μπορούσε για να είναι ο Φρανκ Ντόμπσον υποψήφιος των
Εργατικών για τη δημαρχία του Λονδίνου στις εκλογές της 4ης Μαΐου. Αρχικά
υπήρχαν σχέδια να επιλεγεί ο υποψήφιος του κόμματος με άμεση ψηφοφορία από όλα
τα μέλη των Εργατικών του Λονδίνου. Αλλά όταν έγινε σαφές πως έτσι θα
εκλεγόταν πανηγυρικά ο Κεν Λίβινγκστον, ο «Κόκκινος Κεν» της αριστεράς των
Εργατικών, τα σχέδια αυτά εγκαταλείφθηκαν υπέρ ενός περίπλοκου «εκλεκτορικού
σώματος», το οποίο δημιουργήθηκε για να μεγιστοποιήσει ­ λένε οι επικριτές ­
τις πιθανότητες του Ντόμπσον. Το αποτέλεσμα ήταν να εκλεγεί ο Ντόμπσον με
51,53% έναντι 48,47% του Λίβινγκστον ­ η Γκλέντα Τζάκσον είχε έρθει τρίτη στον
πρώτο γύρο της ψηφοφορίας. Εντούτοις ο Λίβινγκστον είχε την υποστήριξη του
59,9% των μελών, έναντι 40,1% του Ντόμπσον, του 72% των συνδικάτων έναντι 28%
του Ντόμπσον ­ αλλά μόλις του 13,5% των βουλευτών και ευρωβουλευτών, έναντι
86,5% του ενδοκομματικού αντιπάλου του.

Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, ο Λίβινγκστον κάλεσε τον
Ντόμπσον να παραιτηθεί προς το συμφέρον της ενότητας του κόμματος, χαρακτήρισε
το αποτέλεσμα «κλεμμένο» και απαρίθμησε παρατυπίες. Αλλά ο Ντόμπσον δεν φάνηκε
να έχει τέτοια διάθεση. Και όταν δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα ευχαριστήσει
τον Τόνυ Μπλαιρ επειδή «έστησε» το αποτέλεσμα υπέρ του, επανέλαβε αρκετές
φορές ότι δεν επέλεξε αυτός τη διαδικασία εκλογής του υποψηφίου.

Ο Ντόμπσον, ο οποίος κατάγεται από το Γιόρκσιρ, είναι βουλευτής των Εργατικών
εδώ και 21 χρόνια και εξακολουθεί να ζει σ’ ένα δημοτικό διαμέρισμα στην
εκλογική του περιφέρεια. Διορίστηκε υπουργός Υγείας μετά τη νίκη του Μπλαιρ,
το 1997, και αντιστεκόταν για καιρό στις κομματικές πιέσεις να θέσει
υποψηφιότητα για τη δημαρχία του Λονδίνου ­ αποφάσισε να το κάνει, λένε οι
“«κακές γλώσσες», μόνον όταν έγινε σαφές ότι ο Μπλαιρ θα τον απέλυε έτσι κι
αλλιώς από το υπουργικό συμβούλιο.

Ο πρωθυπουργός φοβόταν ότι, αν ο Λίβινγκστον εκλεγόταν δήμαρχος μιας πόλης με
οικονομία μεγαλύτερη από εκείνη του Βελγίου, θα αποκτούσε τα μέσα για να
υπονομεύσει την κυβέρνησή του και τον ίδιο προσωπικά και θα γινόταν έτσι πόλος
έλξης των δυσαρεστημένων Εργατικών. Τώρα όμως ενδέχεται να κατέβει στις
εκλογές ως ανεξάρτητος, περιορίζοντας σοβαρά τις πιθανότητες του Ντόμπσον. Σε
κάθε περίπτωση, σύμφωνα με δήλωση συνδικαλιστή αξιωματούχου, το χθεσινό
αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο δυνατό για το Εργατικό Κόμμα του Λονδίνου και
αυτό που ονειρευόταν ο Στηβ Νόρρις, ο υποψήφιος των Συντηρητικών για τη δημαρχία.