«Ξαναγεννήθηκε» για τους γονείς του 43 χρόνια μετά…

«Πού είσαι, δεν σε βλέπω. Τι, πάλι πίσω από την κολόνα κρύφτηκες; Για έβγα
λίγο να σε δω». Ο κ. Αργύρης Σταμπουλής γελάει. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής
γραμμής είναι ο πατέρας του, ο κ. Νίκος. Σαράντα τρία χρόνια είχε να δει τον
γιο του. Είχε πεθάνει του είχαν πει το 1952. Κι εκείνος, όπως χιλιάδες γονείς
σε όλη την Ελλάδα, το είχε πιστέψει. Και ένα πρωί πριν από λίγα χρόνια
βρέθηκαν, και από τότε πατέρας και γιος προσπαθούν να προλάβουν να ζήσουν αυτά
που έχασαν.

Αργύρης Σταμπουλής: «Ξαναγεννήθηκα. Όλα άλλαξαν στη ζωή μου»

Σαράντα τρία χρόνια είναι πολλά για πατέρα και γιο. «Ξαναγεννήθηκα.
Ξανανιώσαμε, τώρα πια όλα έχουν αλλάξει». Ο Αργύρης εκτός από τους γονείς του
βρέθηκε με άλλα τρία αδέλφια. Με ανίψια, με θείους, με συγγενείς, με ανθρώπους
που τον αγαπούν. Τώρα πια έχει ρίζες. «Όλα μοιάζουν με παραμύθι», λέει.

«Ηρεμήσαμε όλοι. Τουλάχιστον τώρα μπορούμε να δούμε και μια ταινία στην
τηλεόραση με ανάλογο περιεχόμενο. Παλαιότερα απαγορευόταν να δούμε τέτοιες
ταινίες».

Η κυρία Τασούλα, η σύζυγός του, αναφέρει ένα απλό παράδειγμα για την αλλαγή
που ζει στο σπίτι της. Ήταν αυτή που όταν ξέσπασε ο θόρυβος για τις
αγοραπωλησίες παιδιών στον Άγιο Στυλιανό μπήκε με τα άλλα μέλη του συλλόγου
στα αρχεία και βρήκε τους γονείς του άνδρα της. «Ούτε που μπορούσα να διανοηθώ
ότι συνέβαιναν τέτοια πράγματα. Τέλος πάντων, εμείς βρήκαμε λύση στο πρόβλημά
μας, το θέμα είναι τώρα να φτάσουν και οι άλλοι στις ρίζες τους».

Του μάζευαν την προίκα

Ο Αργύρης, ένας από τους πιο καλούς οικογενειάρχες στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας,
μέσα στην ατυχία του ήταν τυχερός. Οι θετοί του γονείς τού φέρθηκαν καλά.
Ακόμα έχει σχέσεις με τη θετή του μητέρα. Στις γιορτές, όταν πάει στο σπίτι
του φυσικού του πατέρα, την παίρνει μαζί του. Όμως αισθάνεται τυχερός και για
έναν πρόσθετο λόγο.

«Τα αδέλφια μου, οι συγγενείς μού φέρονται με τον καλύτερο τρόπο. Από την
πρώτη στιγμή της συνάντησης δεθήκαμε», λέει. «Να σκεφτείς ότι μόλις βρεθήκαμε,
εκτός από γλέντι στο χωριό, στον Άσπρο Κιλκίς, οι δικοί μου μού φέρανε εδώ την
προίκα μου και ήταν ­ αν και είχα τρία μεγάλα παιδιά ­ σαν να ξαναπαντρεύτηκα.
Η μάνα μου είχε κρατήσει κουβέρτες, κατσαρόλες, σερβίτσια, χρυσαφικά για μένα.
Εκείνη ποτέ δεν πίστεψε ότι πέθανα».

Ο κ. Σταμπουλής από την πλευρά των θετών γονιών του δεν είχε συγγενείς. Και
τώρα όταν βρίσκει την ευκαιρία βγαίνει με τα αδέλφια του.

«Ε, πίνουμε, συζητάμε το πώς τα πέρασα. Είναι κάτι το ξεχωριστό. Κοντεύω τα
πενήντα και βλέπεις τη μάνα μου να με ρωτάει συνέχεια αν έφαγα καλά, αν ήπια.
Είμαστε όλοι αρκετά μεγάλοι για να πω ότι ζω και πάλι τα παιδικά μου χρόνια,
αυτά που στερήθηκα, αλλά είναι φορές που πιάνουμε τους εαυτούς μας να κάνουμε
αστεία μεταξύ μας που δεν είναι και πολύ της ηλικίας μας.

Ευτυχία

Ο πατέρας. Τώρα προσπαθεί να κερδίσει τον χρόνο που έχασε

Όταν ξεκίνησαν οι έρευνες το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βρω τους δικούς
μου. Ας ήταν οτιδήποτε. Όμως ήμουν και τυχερός. Είναι όλοι τους πάρα πολύ
καλοί και ήδη αισθάνομαι ότι ήμασταν πάντα μαζί».

«Οι γιορτές έγιναν πιο όμορφες, πιο ανθρώπινες. Η ταβέρνα, η βόλτα, όλα πήραν
χρώμα. Τώρα το Πάσχα δεν προλαβαίνεις να χαιρετάς. Μια αυλή κόσμος και όλοι
δικοί σου άνθρωποι. Βλέπεις τα παιδιά μου με τα ξαδέλφια τους και σου αρέσει
να στέκεσαι σε μια γωνία και να πλημμυρίζεις ευτυχία. Αυτό κανείς δεν
πρόκειται να το καταλάβει. Θα το λέω συνέχεια. Κανείς δεν θα νιώσει το δάκρυ
του πατέρα μου (“καλά, αυτός όλο κλαίει”), αυτό το χάδι της μάνας που με
ρωτάει, έτσι για να βρει ευκαιρία να με ακουμπήσει, αν έφαγα, αν ήπια, αν θέλω
κάτι άλλο. Γι’ αυτούς πλέον η κάθε μέρα είναι Ανάσταση».

Ο κ. Νίκος, μετανάστης χρόνια στη Σουηδία (από ‘κεί έφερε και τα κρύσταλλα για
το παιδί που είχε χαθεί), τώρα πια δεν έχει τίποτε άλλο να σκεφτεί. Ακόμη και
τώρα κάθεται με τις ώρες και τον κοιτάζει στα μάτια. Μοιάζουν κιόλας. Ησυχάζει
που μαθαίνει ότι το παιδί του δεν υπέφερε. «Τόσα και τόσα έχουν γίνει. Ήταν η
μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου», λέει. «Τέτοια χαρά μακάρι να την ζήσουν όλοι
όσοι ψάχνουν τα παιδιά τους…».

Στο σχολείο έμαθε για πρώτη φορά ότι ήταν υιοθετημένος

Ήταν το 1952. Στο ρωσικό νοσοκομείο ένα υγιέστατο αγοράκι γεννήθηκε. Τα χρόνια
δύσκολα. Ύστερα από τέσσερις ημέρες, οι νοσοκόμες δείχνουν στη μητέρα ένα άλλο
παιδί, άρρωστο. «Μα, αυτό δεν είναι το δικό μου παιδί». Από τα πολλά τής είπαν
ότι το παιδί πέθανε. Από εκεί και μετά αρχίζει η περιπέτεια για τον κ. Αργύρη
Σταμπουλή. Βρέθηκε να έχει υιοθετηθεί από οικογένεια στο Λουτρό Ημαθίας.

Τα αδέλφια. Από την πρώτη στιγμή τον αγκάλιασαν με αγάπη

Στον σχετικό φάκελο αναφέρεται ότι το μωρό βρέθηκε έξω από το Η’ Αστυνομικό
Τμήμα στη Θεσσαλονίκης. Τρεις ημέρες το παιδί το κράτησαν οι αστυνομικοί και
στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για τον «Άγιο Στυλιανό».

Από εκεί και μετά, όλα μοιάζουν κοινά για χιλιάδες παιδιά, τα οποία από τον
Εμφύλιο και ύστερα πωλήθηκαν. Μία οικογένεια το υιοθέτησε. Κάποια στιγμή, όταν
έπαιζε με τα παιδιά της ηλικίας του στο σχολείο άκουσε για πρώτη φορά ότι
είναι υιοθετημένος. Ρώτησε τους δικούς του, αλλά δεν του είπαν τίποτε. Σε
ηλικία 12 χρόνων πήγε στο δικαστήριο, όπου επικυρώθηκε η υιοθεσία. «Θυμάμαι τη
θετή μάνα μου να κάθεται ζαρωμένη σε μια γωνία». Από τότε για τον Αργύρη η
ζωή, αν και κυλούσε ήρεμα, δεν είχε χρώμα. Ήταν μόνος του. Από τους θετούς
γονείς δεν είχε άλλους συγγενείς. Μεγάλωσε με το κενό μέσα του να μεγαλώνει
και αυτό. Παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια.

«Ο Αργύρης είναι ένας άνθρωπος που δεν εκδηλώνεται εύκολα. Και όμως, τον
έβλεπες ότι τον… έτρωγε. Όταν ακούσαμε για το σκάνδαλο του “Αγίου Στυλιανού”
πήγα κι εγώ στην πρώτη συγκέντρωση που έκαναν όσοι έψαχναν τους δικούς τους.
Στην αρχή, μόλις άκουσα τι έλεγαν, νόμισα ότι είχαν διαβάσει βιβλία
επιστημονικής φαντασίας. Πήγα στον “Άγιο Στυλιανό” και άρχισα να ψάχνω στα
αρχεία, τελικά βγάλαμε άκρη», θυμάται η κυρία Τασούλα Σταμπουλή.

Το πρώτο βήμα είχε γίνει. «Ήταν πολύ δύσκολη η ημέρα για μένα. Όταν με είδε η
μάνα μου μού φώναξε ότι είμαι ίδιος ο πατέρας μου. Στο χωριό, στο Κιλκίς,
έγινε πανηγύρι. Είχα δίπλα μου τους δικούς μου. Μεγάλη υπόθεση». Η Αλίκη
Σταμπουλή, ένα από τα παιδιά τού Αργύρη, ήταν μαζί του στην πρώτη συνάντηση:
«Έκαναν σαν μικρά παιδιά. Ο παππούς έκλαιγε, η γιαγιά, οι θείοι, ο πατέρας.
Και μετά κάθονταν ο ένας απέναντι στον άλλο. Δεν μιλούσαν. Ο ένας κοιτούσε τον
άλλον στα μάτια. Εκείνη τη στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Η γιαγιά είχε
δικαιωθεί που πάντα έλεγε ότι της έκλεψαν το παιδί. Ο παππούς σκεπτόταν τα
χρόνια που έχασε, που δεν τον είδε να μεγαλώνει. Πώς πέρασε με τους θετούς του
γονείς. Οι θείοι μου δυσκολεύονταν να πιστέψουν πως για 43 χρόνια δεν είχαν
γνωρίσει τον αδελφό τους. Ήταν σαν να έβλεπες ταινία. Έτσι όπως είχαν μαζευτεί
όλοι και κοιταζόντουσαν χωρίς να μιλάνε».

Οι επόμενες ημέρες ήταν κάπως δύσκολες. Ο Αργύρης έπρεπε να συνειδητοποιήσει
το τι είχε γίνει. Οι άλλοι προσπαθούσαν να μάθουν «πώς μεγάλωσε το παιδί», η
θετή μάνα, αν και αγωνιούσε για το πώς θα αντιδράσει, έδειχνε ήρεμη. Σιγά σιγά
ηρέμησε και ο Αργύρης. Τώρα είχε τέσσερα σπίτια. Σε κάθε επίσκεψη και ένα
μικρό πανηγύρι ήταν έτοιμο. Η περιπέτειά του τελείωσε με τον καλύτερο τρόπο.
Όμως είναι χιλιάδες αυτοί που περιμένουν. «Μακάρι κάποια ημέρα να δικαι-ωθούν».

Δεν ξέχασε τη θετή του μητέρα

Αγκαλιάζει τη φυσική του μάνα. Φωνάζει μάνα και τη γυναίκα που τον υιοθέτησε.
Οι δύο γυναίκες βρίσκονται συχνά. Και ο Αργύρης Σταμπουλής, ύστερα από 43
χρόνια, δείχνει να έχει ξαναγεννηθεί. Ο πατέρας του τον πειράζει σαν να ‘ναι
μικρό παιδί. Τα αδέλφια του, οι συγγενείς του, όλοι έχουν πέσει επάνω του να
του δώσουν όλα όσα χρόνια έχασε. Η θετή του μάνα έχει και αυτή τα στηρίγματά
της. Ο θετός της γιος δεν ζήτησε ευθύνες από κανέναν ούτε οι δικοί του, και
αυτό είναι καλό για όλους.

Τώρα τα πάντα κυλούν ήρεμα για όλους. Ο Αργύρης ηρέμησε, οι δικοί του το ίδιο.
Σαράντα οκτώ χρόνια μετά, η ζωή έχει μπει στους κανονικούς της ρυθμούς.«Εγώ
ξαναγεννήθηκα», λέει. «Όλοι ξαναγεννηθήκαμε», λέει η γυναίκα του. «Δεν υπάρχει
μεγαλύτερη χαρά στον κόσμο», λέει ο πατέρας του. Η θετή του μητέρα και αυτή
δείχνει να της έχει φύγει ένα βάρος. «Δεν είναι και μικρό πράγμα να
επισκέπτεται τους φυσικούς γονείς του Αργύρη και να γιορτάζει μαζί τους.
Άλλωστε, τι έφταιγε κι αυτή.

Εκείνη την εποχή στον «Άγιο Στυλιανό» εκτός από ορισμένους υπαλλήλους και
γιατρούς την αλήθεια ελάχιστοι την γνώριζαν.

Από το 1995, 500 άτομα βρήκαν τους φυσικούς τους γονείς

Ως έκθετο: Λίγο πριν μπει στον «Άγιο Στυλιανό» ο Αργύρης έπρεπε να εμφανιστεί ως έκθετο. Το 8ο Αστυνομικό Τμήμα εξέδωσε το σχετικό πιστοποιητικό

Από το 1995, όταν οι υιοθετημένοι παράνομα άνοιξαν τα αρχεία του βρεφοκομείου
«Άγιος Στυλιανός», περίπου 500 άνθρωποι βρήκαν τους φυσικούς τους γονείς.
Άλλες δύο χιλιάδες, περίπου, άνθρωποι ψάχνουν σε Ελλάδα και εξωτερικό να βρουν
κάτι για να φτάσουν στις ρίζες τους. Αν και πέρασαν τόσα χρόνια, ακόμα δεν
έχουν ανοίξει τα αρχεία για χιλιάδες περιπτώσεις παράνομων υιοθεσιών.

Το φαινόμενο των παράνομων υιοθεσιών, κυρίως την περίοδο του Εμφυλίου και
μετά, παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Τα παιδιά που γεννιούνται εμφανίζονται στα χαρτιά νεκρά και στη συνέχεια
έκθετα. Από ‘κεί και μετά, όλα ακολουθούν την ίδια πορεία. Άλλα πωλούνται στην
Ελλάδα και άλλα στο εξωτερικό και κυρίως στην Αμερική. Ο σύλλογος που ιδρύεται
για υιοθετημένους ύστερα από μια διαμάχη με δικαστή που βρήκε το παιδί του
διαλύεται με δικαστική απόφαση. Παρ’ όλα αυτά οι έρευνες συνεχίζονται. Προχθές
μια οικογένεια από τα Ιωάννινα βρήκε το παιδί της ύστερα από 40 χρόνια. Μια
άλλη μητέρα περιμένει τον γιο της που βρέθηκε στην Αμερική. Μια οικογένεια που
ήδη έχει έξι παιδιά εντόπισε το έβδομο παιδί της σε ένα χωριό κοντά στη
Θεσσαλονίκη.

Στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές στην Ελλάδα χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να
βρουν τις ρίζες τους με μηνύματα στο Internet και στους συλλόγους σε Αγγλία,
Αμερική, Σουηδία, Ολλανδία οι οποίοι έχουν ιδρυθεί για τον λόγο αυτό.