Η μόδα δραπέτευσε από… τις τέσσερις εποχές του χρόνου

Σοφία Κοκοσαλάκη. Μια ελληνική υπογραφή στη λονδρέζικη εβδομάδα μόδας

Τα πουλόβερ χρησιμεύουν για τις εκδρομές του Σαββατοκύριακου και τα παλτό εδώ
και χρόνια παίζουν καθοριστικό ρόλο ως… αξεσουάρ. Στο πρωινό ντύσιμο
κυριαρχεί η λογική του «λέιερ», ενώ η τελευταία τάση σε επίπεδο προβολής των
ρούχων είναι οι πασαρέλες τύπου «ριζόρτ». Μοιάζει λες και φύτρωσε η άνοιξη
μέσα στον χειμώνα, αφού ακόμα και η μαζική παραγωγή φοράει πλέον…
κοντομάνικα. Μήπως η μόδα ζεστάθηκε;

Τα μανίκια εξαφανίζονται, οι διαφάνειες συνδυάζονται με μαλλί, ένα αμάνικο
πουλόβερ από κασμίρ σε κουλ ρουλέ συνδυάζεται με αέρινες μουσελίνες. Τα υλικά
γίνονται πιο ελαφρά, ζεσταίνουν χωρίς να προσθέτουν βάρος και ο όγκος, όπου
είναι ζητούμενο, δημιουργείται από μείξη συνθετικών και φυσικών υλικών. Τα
παλιά υφάσματα αποκτούν νέα όψη και στυλ με τις επιστρώσεις από φαινομενικά
«αταίριαστα» υλικά, ενώ το πανί για το οποίο όλοι θα παραληρούν το επόμενο
καλοκαίρι είναι μάλλινη… μουσελίνα! Η μόδα έχει προ πολλού «ξεχάσει» τις
τέσσερις εποχές του χρόνου και δημιουργεί με άλλα κριτήρια.

Οι σχεδιαστές βλέπουν τα πράγματα πιο πρακτικά. Απλώς η μόδα δημιουργεί ρούχα
που εξυπηρετούν τις ανάγκες των σημερινών ανθρώπων, λένε, και προτείνουν
εξώπλατες μπλούζες από αγνό παρθένο… μαλλί τον Ιανουάριο. Η λογική του
«λέιερ», που σημαίνει επιστρωμάτωση, έρχεται και εξυπηρετεί την
πραγματικότητα.

Κάποτε φορούσες κάτι ζεστό κι από κάτω κάτι λίγο λιγότερο ζεστό; Τώρα φοράς
κάτι ζεστό κι από μέσα κάτι εντελώς άσχετο. «Ξεχνάμε την ομοιογένεια και τη
συνάφεια στα υλικά», εξηγεί υπομονετικά στους αμύητους ως προς τις τάσεις η κ.
Λένα Παπαχριστοφίλου. «Η λογική του “λέιερ” σημαίνει, για παράδειγμα, πως
φοράς κάτι ζεστό απ’ έξω κι όταν μπεις στο γραφείο ή στο σπίτι μένεις με ένα
ρούχο πολύ ελαφρύ, πιθανόν με κοντό μανίκι ή καθόλου μανίκι. Μην ξεχνάμε πως
οι περισσότερες γυναίκες, τουλάχιστον στα αστικά κέντρα, εργάζονται πλέον σε
περιβάλλον ιδιαίτερα προστατευμένο, με σταθερή θερμοκρασία χειμώνα-καλοκαίρι»,
επισημαίνει η σχεδιάστρια μόδας.

Δίπλα στο «λέιερ» και οι συλλογές τύπου «resort». Αυτές δεν έχουν εμφανιστεί
ακόμα στην Ελλάδα, πραγματοποιούνται όμως και είναι δημοφιλείς σε χώρες όπως η
Αγγλία. Πρόκειται για επιδείξεις μόδας με ρούχα διακοπών που απευθύνονται σε
όσους ­ τυχερούς! ­ συνηθίζουν να κάνουν ένα καλοκαιρινό διάλειμμα μέσα στο
καταχείμωνο και αισθάνονται έτοιμοι να πληρώσουν για κάτι πιο μοντέρνο από το
περασμένο καλοκαίρι.

Χειμωνιάτικη πρόταση, πάλι από τις πασαρέλες του Λονδίνου

«Αυτές οι συλλογές είναι στην πραγματικότητα ίδιες με τις καλοκαιρινές, αλλά
αποτελούν ήδη κομμάτι της μόδας στις διεθνείς πασαρέλες. Βεβαίως, δεν είναι
τυχαίο που παρουσιάζονται σε χώρες όπου οι άνθρωποι συνηθίζουν να
εκμεταλλεύονται τα πακέτα προσφορών για διακοπές σε εξωτικά νησιά μέσα στον
χειμώνα, ενώ στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχουν ακόμα ούτε τα φοβερά πακέτα ούτε
συνηθίζουμε να κάνουμε διακοπές τον χειμώνα, οι επιδείξεις μόδας είναι ακόμα
συμβατικές», τονίζει η σχεδιάστρια. Οι Ελληνίδες, όμως, φαίνεται πως
αγκάλιασαν πλήρως την τάση «μπρατσάκια έξω» και στο πρωινό τους ντύσιμο,
ακολουθώντας πάλι με μια χρονική διαφορά τις διεθνείς τάσεις. Για τον Χάρη
Χουρμούζη, σχεδιαστή του οίκου «Χάρης και Άγγελος» οι εξηγήσεις είναι πολλές.

«Το σημαντικότερο είναι ότι οι Ελληνίδες είναι πλέον γυναίκες της δράσης, που
εργάζονται, φροντίζουν το σώμα και τον εαυτό τους, είναι ελεύθερες και
ανεξάρτητες», τονίζει. Για τον Χάρη Χουρμούζη, ο οποίος σχεδιάζει και πουλάει
τα ρούχα του χρόνια τώρα στη δύσκολη ­ από κάθε πλευρά ­ ελληνική αγορά, ακόμη
μία σημαντική αλλαγή είναι ο τρόπος που οι ίδιες οι γυναίκες ψωνίζουν. Θυμίζει
πως παλιά το έκαναν «ακούγοντας πέντε γνώμες: μαζί με τη μητέρα τους, που
πάντα θα έλεγε “πάρε παιδί μου με μακρί μανίκι, θα κρυώσεις”, τον σύζυγο που
έβαζε συνήθως μια συντηρητική πινελιά ή τις φίλες που δεν λένε πάντα την
αλήθεια». Έτσι, λοιπόν, η γυναίκα αγόραζε με μια δόση υπερ-προστατευτισμού
ρούχα συντηρητικά και τελικά έβγαινε μάλλον συμβιβασμένη από το εγχείρημα.

«Σήμερα όμως οι γυναίκες έρχονται μόνες τους, δοκιμάζουν, ξέρουν το σώμα τους,
έχουν επίγνωση τι τους πάει και τι όχι, είναι δύσκολες και τελικά επιλέγουν
αυτό που τις κάνεις να νιώθουν όμορφες και ελεύθερες. Αν τους αρέσει, λοιπόν,
ένα μικρό τοπ που αφήνει γυμνά τα χέρια και τη μέση και το συνδυάζουν με μια
παντελόνα από βελούδινο, θα το αγοράσουν. Αν τους αρέσει ένα λεπτό μάλλινο
πρωινό παντελόνι με αμάνικο, κι ας είναι από μαλλί, πουλόβερ, επίσης θα το
αγοράσουν. Δεν έχει σημασία αν είναι χειμώνας, απλούστατα γιατί οι
περισσότεροι εσωτερικοί χώροι πλέον κλιματίζονται και έχουν σταθερή θερμοκρασία».

Το μέλλον ανήκει στην τεχνολογία

Μαλλί, μετάξι σε λευκό με λεπτομέρειες από φυσικά αποξηραμένα φύλλα. Αυτά τα υφάσματα θα είναι η πολυτέλεια του μέλλοντος για την Ρένα Παπαχριστοφίλου

Λευκό μαλλί με κολλημένα επάνω του κομματάκια από ξερό χόρτο. Μάλλινη
μουσελίνα. Υφάσματα από βαμβάκι πλαστικοποιημένο, υφάσματα βαμβακερά με
επίστρωση ρετσινιού ή δερματίνης. Πανιά που γυαλίζουν κι ας μην έχουν στάλα
μετάξι, άλλα ελαφρά και ζεστά όπως το περίφημο «φλις», συνθετική δερματίνη με
ιδιότητες στρετς, συνθετικές γούνες και απομιμήσεις από δέρμα φιδιού. Το
κουλ-γουλ άνοιξε τον δρόμο για ρούχα «παντός καιρού» και το μέλλον είναι
ανοιχτό στην καινοτομία. Οι εταιρείες πρόγνωσης μόδας όπως η Πεκλέρ και η
Προμοστύλ, στις οποίες καταφεύγουν ως γκουρού της μόδας οι κατασκευαστές
έτοιμου ενδύματος σε όλο τον κόσμο, έχουν ήδη έτοιμα στα ντοσιέ τους τα
δείγματα των υλικών για το καλοκαίρι του 2001 και ετοιμάζονται πυρετωδώς για
τον επόμενο χειμώνα. Μέσα από αναλύσεις της συμπεριφοράς του καταναλωτικού
κοινού, τις προτάσεις της υψηλής ραπτικής, αλλά, το βασικότερο, τα στοκ
αποθεμάτων των εταιρειών που παράγουν τα υφάσματα, ετοιμάζουν τις δικές τους
κολεξιόν. Αυτές μπορεί να μην είναι τόσο γκλάμουρ και εντυπωσιακές όσο οι
πασαρέλες στο Μιλάνο και το Παρίσι, όμως είναι ό,τι ακριβώς θα φορέσουμε εμείς
οι κοινοί θνητοί που θαυμάζουμε τον Ντιόρ στις σελίδες της Βογκ. «Τα υφάσματα
έχουν καθοριστικό ρόλο στη μόδα και κατά κάποιον τρόπο καθοδηγούν και τις
δημιουργίες σχεδιαστών, αφού αποτελούν από μόνα τους πηγή έμπνευσης», εξηγεί η
κ. Τζίνα Σταλούδη αντιπρόσωπος της Προμοστύλ στην Ελλάδα.

Το βαμβάκι

Τα ακριβά υφάσματα πάντως, κατά γενική ομολογία, θα είναι στο μέλλον τα
απολύτως φυσικά υλικά. Το καλύτερο μαλλί, το καλής ποιότητας βαμβάκι, το λινό.
«Οι φυσικές πρώτες ύλες εξαντλούνται και είναι λογικό να παράγεις πανιά που
είναι συνθετικά ή προσμείξεις», λέει η Λένα Παπαχριστοφίλου. «Αυτά τα υφάσματα
μπορεί να ζεσταίνουν το σώμα, όμως η πολυτέλεια στο μέλλον θα είναι το σπάνιο
κασμίρ. Επίσης, στο πολύ κοντινό μέλλον θα δούμε υφάσματα που θα παίρνουν τη
θερμοκρασία του σώματος και θα τη διατηρούν σταθερή, κάτι που επιτρέπει ακόμα
πιο ριζοσπαστικές στυλιστικές προτάσεις».

Για τους Έλληνες σχεδιαστές αυτό είναι ένα από τα δύσκολα κομμάτια της
δουλειάς τους. «Να σας πω ένα παράδειγμα», λέει ο Χάρης Χουρμούζης. «Ήθελα ένα
ζέρσεϊ σε πέντε διαφορετικά χρώματα, αλλά μικρές ποσότητες. Περίπου πενήντα
μέτρα για κάθε χρώμα. Σε μια αγορά τόσο μικρή, δεν μπορείς να φτιάξεις χίλια
ίδια κομμάτια, γιατί στο τέλος γίνεται μαζική παραγωγή. Υποχρεωτικά θα έπρεπε
να πάρω τουλάχιστον εκατόν πενήντα μέτρα από κάθε χρώμα. Φυσικά, δεν το έκανα.
Καταλήγεις, λοιπόν, να επιλέγεις όχι απευθείας από τις εκθέσεις που γίνονται
διεθνώς, αλλά μέσω εισαγωγέων, και μετά προσπαθείς να δώσεις το δικό σου ύφος
και στο ύφασμα κάνοντας μια επιπλέον επεξεργασία».

Τα τεχνολογικά υφάσματα που ήδη κυριαρχούν δίνουν άπειρες δυνατότητες. Τα
υλικά αναμειγνύονται και συντίθενται σε τολμηρούς και ασυνήθιστους
συνδυασμούς, οι φόρμες έχουν χάσει προ πολλού το στοιχείο της εποχικότητας.
«Για ένα έμπειρο μάτι, βέβαια, αυτό ακόμα ισχύει. Γιατί μπορεί μια γυναίκα να
φοράει ένα τοπ με παντελόνα που φαινομενικά κάνει καλοκαίρι, όμως ο ψυχισμός
του ρούχου είναι χειμωνιάτικο κι ας μην είναι αυτό κραυγαλέο».