«Εύπεπτες» μακαρονάδες

Η προσπάθειά μου να ανακαλύψω συμπαθητικά εστιατόρια μακριά από το κέντρο της
Αθήνας (και από το κέντρο της Γλυφάδας και της Κηφισιάς επίσης) με οδήγησε
στην Άνω Ηλιούπολη την περασμένη Παρασκευή, και συγκεκριμένα σε μιαν ιταλική
τρατορία με το όνομα «Vino e Pasta».

Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα μεγάλο γωνιακό χώρο κοντά στο Δημαρχείο. Ο
εσωτερικός χώρος είναι μια χαρά, «εύπεπτος», ό,τι θα περίμενε κανείς από μιαν
ιταλική τρατορία τοποθετημένη σε μια συνηθισμένη γειτονιά της Αθήνας.
Αποτελείται από μια μεγάλη σάλα με απλό, ρουστίκ ντεκόρ. Η πελατεία αγγίζει
κάθε ηλικία, από εικοσάρηδες μέχρι πενηντάρηδες, από ζευγαράκια μέχρι
οικογένειες. Ήταν φίσκα ­ καλό σημάδι, σκεφτόμουν.

Το «Vino e Pasta» λειτουργεί εδώ και τέσσερις μήνες και ανήκει στην πιο
πρόσφατη κατηγορία καινούργιων εστιατορίων της πόλης. Τελευταία, δηλαδή, η
Αθήνα πάσχει από μια μίνι επιδημία ιταλικών φαγάδικων, κυρίως από μαγαζιά που
ειδικεύονται στις μακαρονάδες. Όλα είναι μάλλον συμπαθητικά, χωρίς να είναι
κάτι το ιδιαίτερο. Εδώ που τα λέμε, θα έπρεπε κανείς να είναι κάκιστος
μάγειρας για να κάνει μια μακαρονάδα… σαλάτα!

Ίσως το μαγαζί αυτό, όμως, ξεχωρίζει από τον απίστευτο αριθμό πιάτων που
προσφέρει. Δηλαδή, εκτός από τα 78 ορεκτικά, από τα οποία δοκιμάσαμε δύο, συν
μία σαλάτα Vino e Pasta, προσφέρει και καμιά εκατοστή μακαρονάδες, 10 πιάτα με
θαλασσινά, περίπου 38 με κρέας και έξι με κοτόπουλο. Ακολουθούν έξι κρέπες και
φυσικά τα επιδόρπια, ένα επίσης, βαρύ κεφάλαιο με 11 ολόκληρα περιεχόμενα.
Έλεος!

Με βάση τα λίγα πιάτα που εμείς, μόνο δύο άτομα, δοκιμάσαμε δεν έχω και πάρα
πολλά να πω. Όπως είπα και παραπάνω, ήταν συμπαθητικά. Η ομώνυμη σαλάτα με
παντζάρια, πατάτες και μαρούλι ήταν βαριά, με μια «κουβέρτα» σάλτσας στρωμένη
από πάνω, τόσο που τα λαχανικά δεν ήταν πια αντιληπτά. Το καρπάτσιο Μιμόζα με
σος ταρτάρ ήταν αξιοπρεπές, λίγο χοντρούτσικο, και η σάλτσα άλλ’ αντ’ άλλων.
Εκτίμησα το γεγονός, όμως, ότι ο πολύ εξυπηρετικός σερβιτόρος ήταν και πάρα
πολύ ειλικρινής. Ρώτησα διάφορα, εάν οι αγκινάρες είναι φρέσκες (όχι τέτοιαν
εποχή, μαντάμ), εάν τα σπαράγγια είναι φρέσκα (επίσης όχι), εάν το καβούρι
περπάτησε ποτέ ή εάν είναι από αυτά τα φτιαχτά (τα φτιαχτά). Δεν προσπαθούσε,
δηλαδή, να πλασάρει κάτι δεύτερης ποιότητος για κάτι εκλεκτό. Είμαστε αυτό που
είμαστε, ένα απλό μαγαζί σε μιαν απλή γειτονιά. Μπράβο!

Οι μακαρονάδες ήταν αξιοπρεπείς, χορταστικές, χωρίς ιδιαίτερη φινέτσα ή τέχνη.
Θες ταλιατέλες, με πέστο, με κυδώνια, με κρέμα, ζαμπόν και μανιτάρια, με
τέσσερα τυριά, θα τις βρεις όλες εδώ. Η καρδιά σου χτυπάει για πένες με χίλιες
και μία γαρνιτούρες, για ραβιόλια με βότκα και κρέμα, για κανελόνια με
κοτόπουλο και βούτυρο, για ριγκατόνι με σολομό και κολοκυθάκια, όλα και πάρα
πολλά ακόμα θα τα βρείτε εδώ.

Το «Vino e Pasta» ταιριάζει με το περιβάλλον του, οι τιμές είναι προσιτές έως
φθηνές, το σέρβις καλό, το φαγητό απλό, χορταστικό. Δεν είναι σίγουρα η
καλύτερη τρατορία του κόσμου (ή της Αθήνας), αλλά ούτε η χειρότερη. Περάσαμε,
όπως έχω πει αρκετές φορές σε αυτό το κομμάτι, συμπαθητικά.

«Vino e Pasta». Σοφ. Βενιζέλου 125, Άνω Ηλιούπολη, 9913.122.