ΔΡΟΜΟΙ

«Η εντύπωση…

… που δώσαμε είναι πως είμαστε υπερβολικά αστείοι», έγραφε ο Χάρολντ Ρος σε
ένα γράμμα του προς τους συνεργάτες του την ημέρα που έβγαινε το πρώτο τεύχος
του περιοδικού τους, στις 21 Φεβρουαρίου 1925. «Πρέπει να αλλάξουμε στυλ και
να γίνουμε πιο σοβαροί και συγκεκριμένοι». Τα τριάντα χιλιάδες τεύχη του
περιοδικού «New Yorker», όμως, εξαντλήθηκαν μέσα σε τριάντα έξι ώρες. Το
δεύτερο τεύχος πούλησε σαράντα χιλιάδες. Ο Ρος, ο ιδρυτής του περιοδικού, το
διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του, το 1951. Τον διαδέχτηκε ο Ουίλιαμ Σον, που τον
Μάρτιο του 1987 παραχώρησε τη θέση του στον Ρόμπερτ Γκότλιμπ, ενώ το 1992
ακολούθησε η πρώην διευθύντρια του «Vanity Fair» Τίνα Μπράουν και το 1998 ο
Ντέιβιντ Ρέμνικ, βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο του «Ο τάφος του Λένιν» και
ανταποκριτής της «Ουάσιγκτον Ποστ» στη Μόσχα.

Η έδρα…

… του περιοδικού μεταφέρθηκε το περασμένο καλοκαίρι στην καρδιά του
Μπρόντγουεϊ, στο Τάιμς Σκουέαρ, στον εικοστό όροφο του μεγάρου Κοντέ Ναστ,
όταν ο εκδότης του περιοδικού «Vogue» αγόρασε το «New Yorker». Για την ώρα το
αφήνει να ακολουθήσει τον δρόμο του. Όποιος ανεβεί αυτές τις μέρες στον
εικοστό όροφο του μεγάρου είναι αδύνατον να μην πέσει πάνω στον Ρέμνικ.
Πρόθυμος, ο διευθυντής του περιοδικού ξεναγεί τον επισκέπτη στα παλιά εξώφυλλά
του. Εκείνα που του αρέσουν περισσότερο είναι από τη δεκαετία του είκοσι και
του τριάντα ­ ο μοντερνισμός ­ καθένα από αυτά ένα αληθινό έργο τέχνης.
Σήμερα, το «New Yorker» θα γιορτάσει τα εβδομήντα πέντε χρόνια του με ένα
διπλό τεύχος και με την απονομή του πρώτου λογοτεχνικού βραβείου που
εγκαινιάζει το περιοδικό.

Για όσους…

… δεν γνωρίζουν το «New Yorker», υπάρχει μια δίτομη ανθολογία γεμάτη άρθρα
που γράφτηκαν γι’ αυτό, με την υπογραφή των πρωταγωνιστών της αμερικανικής
κουλτούρας: από τον Φιτζέραλντ και τον Μπέλοου μέχρι τον Σίνγκερ και τη
Σόνταγκ. (Ο Χέμινγουεϊ δεν έγραψε ποτέ στο περιοδικό γιατί παραήταν ακριβός.)
Στο τεύχος που κυκλοφορεί σήμερα υπάρχει ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Τζέρι
Λιούις. Είναι ένα «προφίλ» ­ είδος που επινόησε ο Ρος και που αργότερα έγινε
πολύ δημοφιλές στην αμερικανική δημοσιογραφία.

Το «New Yorker»…

… δεν δεσμευόταν ποτέ από την άμεση επικαιρότητα», λέει ο Ρέμνικ. Όμως,
πολλά από τα άρθρα που έχει δημοσιεύσει, αργότερα έγιναν επιτυχημένα
μυθιστορήματα ­ όπως το 1965, το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε. Σίγουρα είναι
το περιοδικό που ξέρει να ανακαλύπτει τα ταλέντα. Όσο σπούδαζε στο Χάρβαρντ, ο
Τζον Απντάικ έστελνε διηγήματα, που όμως του επιστρέφονταν. «Μου έγραφαν
πάντως ευγενικά γράμματα», θυμάται σήμερα ο συγγραφέας. Ώσπου, το 1954, του
δημοσίευσαν το πρώτο ποίημα και το πρώτο διήγημα «Οι φίλοι από τη
Φιλαδέλφεια». Για να δημοσιευτεί ένα άρθρο στο περιοδικό, το διαβάζουν οκτώ
φορές και το διορθώνουν εκατό. Στα εβδομήντα πέντε του χρόνια, όσα πάθη και αν
εξάπτει με τα αντισυμβατικά άρθρα του, η ποιότητά του έχει κάνει το «New
Yorker» μια «ιερή αγελάδα» της νεοϋορκέζικης κουλτούρας.