ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι αμήχανοι «δικοί μου»

Δεν ξέρω πολλούς που να μην τους αρέσουν οι κολακείες και που να μη θέλουν ­
αν δεν έχουν… ­ «αυλή».

Πολύ λιγότερο όταν κάθονται σε ψηλές «καρέκλες» ­ ακόμη και σε «σκαμνιά».
Αυτοί οι λίγοι, οι ελάχιστοι, είναι «οι δικοί μου».

Που έτσι και τους κάνεις φιλοφρόνηση, αισθάνονται αμήχανα ­ και ας την
αξίζουν. Που έτσι και τους εκφράσεις θαυμασμό, στενοχωριούνται ­ και ας είναι
αξιοθαύμαστοι. Που δεν κάνουν πως τα ξέρουν όλα και που αν ξέρουν πολλά,
θέλουν να μάθουν περισσότερα. Που θεωρούν την προσήνεια αυτονόητη ­ τόσο
περισσότερο, όσο ψηλότερα βρίσκονται.

Που στέκονται ίσιοι, δίχως έπαρση μα με αξιοπρέπεια, και χαμηλώνουν όχι
μπροστά στους «υψηλότερους» αλλά στους πιο χαμηλούς.

Γι’ αυτό χαιρόμουν τις προάλλες που ο Κωστής Στεφανόπουλος μνημόνευσε ­ και
ήταν ο μόνος ­ όλους τους ανώνυμους που δούλεψαν για το Μετρό.

Γι’ αυτό χάρηκα που παραμονή της θριαμβευτικής επανεκλογής του αδιαφόρησε για
εκείνα τα «γαβγίσματα» που τα κανάλια ­ μη και χάσουν… ­ έδειχναν και
ξανάδειχναν.

Είναι «δικός μου» και για τούτα και για τα άλλα ­ προπάντων για ένα αίσθημα
υπερηφάνειας και δικαιοσύνης που σπανίζει. Και όταν βλέπω να μοιράζεται λίγες
ώρες ξένοιαστες με τα παιδιά και τα εγγόνια του, σκέφτομαι ­ έτσι μ’ αρέσει να
σκέφτομαι ­ πως τίποτε αλλιώτικο δεν έχει από όποιον πατέρα και παππού νιώθει
ζεστασιά στη φαμίλια του. Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα πιο πολύ «τον πάω».