ΟΛΜΕ και Παιδεία

Οι απεργίες, τουλάχιστον στον χώρο των εκπαιδευτικών, αποτελούν πλέον ένα
φθαρμένο μέσον κινητοποίησης. Αυτό παρατηρεί ο κ. Δημήτρης Φατσέας,
εκπαιδευτικός – Φυσικός, που σημειώνει:

«Πρέπει να αναζητηθούν εναλλακτικές πολιτικές. Στον εξαιρετικά ευαίσθητο και
πολύπλοκο από τη φύση του χώρο της παιδείας, ο κόσμος γνωρίζει καλά ότι μια
ολοκληρωμένη πρόταση για τον σχεδιασμό, την εγκατάσταση και τη λειτουργία του
εκπαιδευτικού συστήματος, που θα λαμβάνει υπόψη της όλες τις παραμέτρους του
προβλήματος ώστε να ελαχιστοποιεί τις διαφωνίες και να εξασφαλίζει τη
μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, δεν μπορεί εξ ορισμού να προκύψει από
επαγγελματίες συνδικαλιστές. Αυτοί, όσο «καλές» ή «ορθές» ιδέες και αν έχουν,
θα είναι σίγουρα εμποτισμένες από κομματικές και συντεχνιακές λογικές και θα
κατηγορηθούν σίγουρα γι’ αυτό.

Μπορεί όμως η ΟΛΜΕ να προσφύγει στους επιφανείς Έλληνες διανοούμενους,
φιλοσόφους, επιστημολόγους, κοινωνιολόγους της εκπαίδευσης, παιδαγωγούς,
ψυχολόγους, ιστορικούς της εκπαίδευσης, καλλιτέχνες κ.λπ. και να τους ζητήσει
να γίνουν μέλη μιας επιτροπής κύρους που θα εργασθεί για την εκπόνηση μιας
συνολικής πρότασης για το εκπαιδευτικό ζήτημα. Το Κέντρο Μελετών και
Τεκμηρίωσης (ΚΕΜΕΤΕ) της ΟΛΜΕ έχει ακριβώς αυτή την αποστολή. Τα οικονομικά
μέσα ­ μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων ­ για μια άνετη και σε βάθος χρόνου
λειτουργία της επιτροπής, υπάρχουν.

Τότε μόνον θα μπορεί να είναι αξιόπιστη η ΟΛΜΕ στα μάτια των εκπαιδευτικών και
της κοινής γνώμης και να στηριχθεί αδιάσειστα πάνω τους, όταν στο αίτημά της
για κατάργηση του νόμου για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή όποια άλλη
μελλοντική διεκδίκηση, έχει να αντιτάξει κάτι αναμφισβήτητα καλύτερο και
καθολικά αποδεκτό. Και τότε πλέον το θολό τοπίο ξεκαθαρίζει και η ευθύνη
μεταφέρεται εκεί που πραγματικά ανήκει. Μια τέτοια συνδικαλιστική πολιτική,
αποτελεί την ισχυρή πυγμή της ΟΛΜΕ και ανοίγει δρόμο για ουσιαστικές
κατακτήσεις. Αν βέβαια η ΟΛΜΕ θέλει να προστατέψει την παιδεία και τους
εκπαιδευτικούς περισσότερο από κομματικά, στενά συντεχνιακά ή και προσωπικά
ακόμα συμφέροντα και φιλοδοξίες».