3η ΚΑΡΤΑ Ποιος το περίμενε;

Τα επεισόδια στα γήπεδα ποδοσφαίρου, αλλά και άλλων αθλημάτων, δυστυχώς
είναι συνηθισμένα. Η βία με διαφορετικές μορφές εμφανίζεται στις εξέδρες,
πολλές φορές χωρίς να υπάρχουν ερεθισμοί από τον αγωνιστικό χώρο. Βία για τη
βία. Βία που απλώς εκφράζεται στα γήπεδα.

Ωστόσο υπάρχουν κρούσματα βίας από τυφλό φανατισμό νεαρών οπαδών φιλάθλων.
Αυτό το κομμάτι της αθλητικής παραβατικότητας, επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί
με τη μεγαλύτερη δυνατή αυστηρότητα.

Όταν στην Πάτρα από πέτρα οπαδού του Ολυμπιακού ο 14χρονος φίλος της
Παναχαϊκής Ανδρέας Χαραλαμπόπουλος χάνει το δεξί του μάτι και ο αθλητικός
δικαστής Πυθαγόρας Λαζαρίδης, αφήνει στην άκρη το συμβάν και επιβάλλει ποινή –
χάδι στον Ολυμπιακό (πρόστιμο ενός εκατομμυρίου δραχμών), τότε το σύστημα της
αθλητικής δικαιοσύνης κλονίζεται. Η απόφαση, που ξεπερνάει τα ακραία όρια της
επιείκειας, έρχεται σε αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Στον αγώνα της Πάτρας είναι δεδομένο ότι έγιναν επεισόδια. Αν τα μέτρα της
Αστυνομίας δεν ήταν μελετημένα, όπως υποστήριξαν οι δικηγόροι του Ολυμπιακού,
δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να ζυγιστεί στο σωστό βάρος το αποτέλεσμα της
τυφλής βίας. Η μόνιμη και βαριά αναπηρία του άτυχου εφήβου της Πάτρας,
υπαγόρευε την αντιμετώπιση του θέματος με ευαισθησία, λογική, καθαρή νομική
σκέψη και αυστηρότητα.

Το μήνυμα που στάλθηκε στους ταραξίες όλης της χώρας είναι επικίνδυνο.
Αλίμονο αν περνάνε τόσο σοβαρά θέματα χωρίς βασανισμό σκέψης και προβολή
εικόνων στο μέλλον. Πώς θα αντιμετωπιστεί πιθανή κλιμάκωση της βίας ή έστω
επανάληψη παρόμοιων συμβάντων; Με την ίδια αδικαιολόγητη επιείκεια; Αν τα
θύματα πολλαπλασιαστούν, ποιος θα μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν φέρει ευθύνη;

Θλιβερά γεγονότα όπως αυτό της Πάτρας, δεν μπαίνουν σε συλλογική ζυγαριά,
δεν έχουν σχέση με χρώματα, ονόματα ΠΑΕ και βαθμολογικούς πίνακες. Το αγαθό
της σωματικής ακεραιότητας και της ζωής των φιλάθλων, δεν νοείται ότι μπορεί
να τοποθετηθεί σε κατώτερη θέση από οτιδήποτε άλλο.