ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Περπατώντας…

Έκανε ένα ωραίο κρύο σήμερα το πρωί που βγήκα από το σπίτι.

Το πρωινό φως έχει πάντα κάτι το θριαμβευτικό.

Τράβηξα το φερμουάρ του μπουφάν ως επάνω, έσφιξα το κασκόλ γύρω απ’ το λαιμό,
έβαλα το σακίδιο στους ώμους, τα χέρια στις τσέπες και ξεκίνησα περπατώντας
για το γραφείο.

Οι άνθρωποι τυλιγμένοι στα παλτά τους βάδιζαν, άλλοι κοιτάζοντας ίσια μπροστά
τους, κι άλλοι σκυφτοί κι αφηρημένοι.

Οι οδηγοί μέσα από τ’ αυτοκίνητα έδειχναν μακρινοί κι απρόσωποι.

Στα γυμνά από φυλλώματα δέντρα δεν υπήρχαν πουλιά και στα πεζοδρόμια
τεμπέλιαζαν μερικά αδέσποτα σκυλιά.

Η μέρα φωτιζόταν από έναν χλωμό ήλιο.

Στους μεγάλους δρόμους με την πολλή κίνηση ακούς ένα βόμβο, που διακόπτεται
από φρεναρίσματα, κορναρίσματα ή από τη σειρήνα κάποιου ασθενοφόρου ­ κάθε
φορά που ακούω τον ήχο της ένα κομμάτι μου το ακολουθεί για λίγο.

Στους μικρότερους δρόμους οι θόρυβοι συναρμολογούνται κυρίως από τη βουή των
ανθρώπων ­ ένας πιτσιρικάς με χαρτομάντιλα μ’ ακολουθεί «100 το πακέτο, 50 αν
δεν το πάρεις».

Δρόμοι, αυτοκίνητα, μηχανάκια, κτίρια, ασθενικά δέντρα.

Σ’ όλο το μήκος της διαδρομής η φύση απουσιάζει.

Κι όμως, υπάρχει μέσα μου μ’ έναν παράξενο τρόπο, έτσι που ένα μπουκέτο
λουλούδια στο καλάθι του μικροπωλητή λειτουργεί σαν ένα λιβάδι με λευκούς,
ευωδιαστούς υάκινθους.

Όταν έφθασα στη Χρήστου Λαδά, τα λευκά σύννεφα είχαν μαζευτεί πάνω από τον
Υμηττό, αφήνοντας ελεύθερο τον ήλιο να λάμπει.

Μ’ αρέσει που ζω κι εργάζομαι σ’ αυτή την πόλη.

Πίσω από τα κτίρια, η Ακρόπολη αισθητή, δίνει βάθος στον συναισθηματισμό μου.