[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Γκρινιάζεις, σου λένε. Ας κοπιάσουν όσοι το λένε. Ας κοπιάσουν οι επίσημοι που
έκοψαν την κορδέλα του καλλιμάρμαρου Μετρό να πάμε βόλτα στο «άλλο» Μετρό, το
κατά κόσμον λεγόμενο και «χαμαιτυπείο». Πτυελοδοχείο θες; Άντε, για σένα
«πτυελοδοχείο». Πάμε;

Πότε να πάμε; Ακριβώς την ημέρα των εγκαινίων του «καλλιμάρμαρου». Τα εγκαίνια
πέρασαν, αλλά ας κάνουμε πως «πάμε» στη διαδρομή Πειραιάς-Κηφισιά. Ποια ώρα;
Κάπου μεταξύ 1-4 το μεσημέρι. Φύγαμε. Πόση απόσταση καλύπτει το «Μετρό» της
δυτικής όχθης; Υπερδιπλάσια του «καλλιμάρμαρου». Πόσες στάσεις; Υπερδιπλάσιες
του «καλλιμάρμαρου». Πόσο πληθυσμό εξυπηρετεί; Υπερδιπλάσιο του
«καλλιμάρμαρου». Πώς είναι; Κάτι μεταξύ κονσέρβας σαρδελών και δοχείου ­
ανθρωπίνων ­ απορριμμάτων. Επειδή ουδείς εκ των (μικρών, μεγάλων και
μικρομεγάλων) επισήμων θα μπει στον κόπο να επιβιβαστεί εντός «πτυελοδοχείου»,
περιγράφω αυτά που ζω εν τάχει. Ξεροσταλιάζεις μέχρι την άφιξη της
«αμαξοστοιχίας». Και ξεροσταλιάζοντας περπατάς πάνω σε γόπες, άδεια
κονσερβοκούτια, πλαστικές σακούλες (κατά προτίμηση Hondos center που εδρεύει
στην Ομόνοια). Άσε που μερικές φορές πέφτεις πάνω σε αδέσποτα σκυλιά. Ενίοτε
μάλιστα συνταξιδεύεις με αυτά. Κάνεις έτσι και από το κάθισμα της κυρίας
ξεπροβάλλει η… ουρά. Αφού ξεροσταλιάσεις με την ακράτητη επιθυμία να
εκτιναχθείς από το «πτυελοδοχείο» στο μπάνιο του σπιτιού σου, η αμαξοστοιχία
καταφθάνει. Ασθμαίνουσα! Πώς συνέβαινε επί εποχής Τρικούπη στην Κακιά Σκάλα;
Κάπως έτσι. Άντε παιδιά, βάλτε ένα χεράκι μπας και φτάσουμε σπίτι μας. Πάμε
μέσα! Αλλά για να μπεις είσαι αναγκασμένος να… κοπανηθείς. Με τον διπλανό
σου, τον… πισινό σου, ακόμα και με τον εαυτό σου. Μπαίνεις μέσα ως σαρδέλα
και αισθάνεσαι ως λουόμενος ποικίλων «αρωματικών» οσμών. Και επειδή οι
«σαρδέλες» είναι κολλημένες, οι αρωματικές ουσίες μεταδίδονται από σώμα σε
σώμα… αυτομάτως. Όπου να ‘ναι τελειώνει το μαρτύριο (λες από μέσα σου). Όμως
οι Τρικούπειες ράγες, αλλά και ο Τρικούπειος ηλεκτρομηχανισμός διαφωνεί με την
κορδέλα, τον αξιότιμο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό της χώρας και
με τον… Λαλιώτη. Από καιρού εις καιρόν το τρένο σταματάει, ξαποσταίνει και
ξανά προς τον… Τρικούπη τραβά. Α, ξέρω την απάντηση. «Αυτό – λένε – δεν
είναι Μετρό, ΗΣΑΠ είναι». Παμπόνηρο εύρημα. Που πα να πει μισή πόλη από ‘δω,
μισή πόλη από ‘κει. Μισός πολιτισμός από ‘δω, μισός μεσαίωνας από ‘κει. Μισή
Ελλάδα στην ΟΝΕ, μισή στο Κάιρο. «Δεν κάνεις τον σταυρό σου, παιδάκι μου» ­
έλεγε υπερήλικη αρσενική… σαρδέλα του ΗΣΑΠ ­ «που έστω και μετά 30 χρόνια,
έστω και με 700 δισεκατομμύρια, έφτιαξαν 12 στάσεις καλλιμάρμαρου Μετρό».
Είπαμε, εδώ είναι Ελλάδα. Το αυτονόητο, το απλοϊκό, το δεδομένο, το
στοιχειώδες εκλαμβάνεται ως υπερφυσικό. Θαύμα, θαύμα, θαύμα!