30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ

Γεννήθηκε: στη Ρόδο, 19 Οκτωβρίου, μάλλον το 1954

Σπούδασε: στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Μια συμβουλή: ένα γενναιόδωρο χαμόγελο στα παιδιά

Προσπαθεί: να συντονίσει θεσμούς και καρδιές

Την ενοχλεί: η αδιαφορία

Θα ήθελε: να είναι πιο κοντά στον γιο της για να καταλαβαίνει «τα
παιδιά της»

«Εμείς περνάμε κρίση» κι όχι ο θεσμός της αναδοχής, τονίζει η κ. Αναστασία
Ευθυμίου, πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Φροντίδας, η οποία
πρόσφατα είχε τη χαρά να τιμήσει τις ανάδοχες οικογένειες του Πειραιά.
Πιστεύει ότι σήμερα υπάρχουν Καιάδες και εκεί που δεν τους βλέπουμε, ενώ ένας
στόχος που βάζει για το 2000 είναι περισσότερες εργαζόμενες κρατούμενες στις
γυναικείες φυλακές και λιγότερες φυλακισμένες.

ΕΡ.: Πόσες ανάδοχες οικογένειες υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Σε 454 οικογένειες, 568 παιδιά.

ΕΡ.: Αναδοχή για το επίδομα;

ΑΠ.: Για τη ζεστασιά της οικογένειας.

ΕΡ.: Πρέπει ν’ αυξηθεί;

ΑΠ.: Όσο απαιτούν οι ανάγκες του παιδιού. Μακάρι να μη χρειάζεται στο μέλλον.

ΕΡ.: Πόσα παιδάκια περιμένουν στα «αζήτητα»;

ΑΠ.: Πάντα θα υπάρχουν παιδάκια που χρειάζονται την εμπειρία της οικογένειας.

ΕΡ.: Ο θεσμός περνάει κρίση;

ΑΠ.: Εμείς περνάμε κρίση.

ΕΡ.: Με ποια κριτήρια αναλαμβάνει κάποιος παιδιά για αναδοχή;

ΑΠ.: Παιδοκεντρικά. Ειλικρινής διάθεση προσφοράς αγάπης και φροντίδας σε ένα
παιδί.

ΕΡ.: Υπάρχει όριο στην ηλικία;

ΑΠ.: Μέχρι τα 60.

ΕΡ.: Ποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο;

ΑΠ.: Όσοι έχουν περίσσευμα καρδιάς, αρκεί να ξέρουν ότι το παιδί χρειάζεται
και χρόνο.

ΕΡ.: Ο Πειραιάς – πρωταθλητής στην ανθρωπιά;

ΑΠ.: Είχε την ευκαιρία να το αποδείξει, αν και η ανθρωπιά δεν έχει τόπο και
χρόνο.

ΕΡ.: Οι «δύσκολες» περιπτώσεις είναι;

ΑΠ.: Δεν υπάρχουν δύσκολες ή εύκολες περιπτώσεις, κάθε παιδί έχει δικαίωμα
στην αγάπη.

ΕΡ.: Θα γινόσασταν ανάδοχος μητέρα;

ΑΠ.: Βέβαια, θα ήταν μια συναρπαστική εμπειρία.

ΕΡ.: Τι σας συγκίνησε στην εκδήλωση της Δραπετσώνας;

ΑΠ.: Η χαρά των αναδόχων για την αναγνώριση και επιβράβευσή τους απ’ όλους.

ΕΡ.: Ποιας ευρωπαϊκής χώρας ζηλεύετε το προνοιακό σύστημα;

ΑΠ.: Θα ζηλεύω σε λίγα χρόνια αυτό που χτίζουμε στην Ελλάδα σήμερα.

ΕΡ.: Από το «Μητέρα» στον ΕΟΚΦ.

ΑΠ.: Ίδιος ρόλος σε νέο θεσμό.

ΕΡ.: Επόμενος στόχος;

ΑΠ.: Να πετύχω στον σημερινό.

ΕΡ.: Η Πρόνοια είναι «γυναικεία υπόθεση»;

ΑΠ.: Είναι ανθρώπινη υπόθεση.

ΕΡ.: Γιατί όχι άντρας στην καρέκλα του «Μητέρα»;

ΑΠ.: Αν είναι ευαισθητοποιημένος όσο μια γυναίκα, ναι.

ΕΡ.: Η ευαισθησία είναι γένους θηλυκού;

ΑΠ.: Δεν έχει γένος, έχει πρόσωπο.

ΕΡ.: Ποιοι έχουν ανάγκη βοηθείας σήμερα;

ΑΠ.: Οι αποκλεισμένοι, οι φτωχοί, οι μοναχικοί.

ΕΡ.: Μια στιγμή που ήρθατε σε δύσκολη θέση ήταν όταν:

ΑΠ.: Όταν πρωτοαντίκρυσα δύο θλιμμένα μάτια στο «Μητέρα».

ΕΡ.: Υπάρχουν σήμερα «Καιάδες»;

ΑΠ.: Παντού, ακόμα κι εκεί που δεν το πιστεύουμε.

ΕΡ.: Παράνομες υιοθεσίες: τι φταίει;

ΑΠ.: Κύκλωμα, απόγνωση, θεσμικό κενό.

ΕΡ.: Εργαστήρια υφαντουργίας στις γυναικείες φυλακές το 2000;

ΑΠ.: Λιγότερες «φυλακισμένες», περισσότερες εργαζόμενες κρατούμενες το 2000.

ΕΡ.: Ένα αίτημά σας που απερρίφθη;

ΑΠ.: Σημασία έχει τι έχουμε καταφέρει.

ΕΡ.: Σας ακούει ο υπουργός Πρόνοιας;

ΑΠ.: Υπάρχει υπουργός που δεν θέλει ν’ ακούει;

ΕΡ.: Δίνετε κατοστάρικο στα παιδιά των φαναριών;

ΑΠ.: Τα παιδιά αυτά μου δίνουν αίσθηση ευθύνης.

ΕΡ.: Πόσα παιδιά φιλοξενούνται στον ξενώνα που φτιάξατε;

ΑΠ.: Έχουν φιλοξενηθεί 492 παιδιά.

ΕΡ.: Τι θα θέλατε να δείξετε στον κ. Σημίτη;

ΑΠ.: Λαμπερά ευτυχισμένα παιδικά πρόσωπα.

ΕΡ.: Οι Παιδοπόλεις της Φρειδερίκης έχουν μέλλον;

ΑΠ.: Οι Παιδοπόλεις μας έχουν ψυχή.

ΕΡ.: Μια ευχή για το 2000;

ΑΠ.: Μια οικογένεια για κάθε παιδί.