Ευκαιρίες και ώρες ευθύνης για τον ιδιωτικό τομέα

«Αν λοιπόν επιθυμούμε την αναγέννηση τής

κοινωνίας μας, τούτ’ έστιν την ηθική μας

καλυτέρεψη, δεν είναι τάχα στο χέρι μας να την

κάμωμ’ εμείς, χωρίς να ζητούμε από την Κυβέρνηση

να μας κάνει καλύτερους;»¹

Εάν πριν από μερικά χρόνια έλεγε κάποιος στους Έλληνες επιχειρηματίες πως θα
μπορούσαν μια μέρα να λειτουργήσουν σε συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και
αναπτυξιακής δυναμικής,

* με τον πληθωρισμό στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών,

* με πολλαπλές και αυξανόμενες ευκαιρίες στην εγχώρια, τη βαλκανική και
την ευρωπαϊκή αγορά,

* με σημαντικά χαμηλότερο κόστος χρήματος,

* με τους σημερινούς ρυθμούς αύξησης της παραγωγικότητας και της
απόδοσης της εργασίας,

* με πρόσβαση σε πόρους και υποδομές αξίας τουλάχιστον 15 τρισ. στο
επόμενο διάστημα, αλλά και σε σύγχρονους θεσμούς ενημέρωσης, κατάρτισης,
χρηματοδότησης και προβολής, ο άνθρωπος αυτός θα αντιμετώπιζε τη δυσπιστία, αν
όχι τη χλεύη της πλειοψηφίας του επιχειρηματικού κόσμου: «Αυτά δεν θα γίνουν
ποτέ στην Ελλάδα», θα αντέτειναν επιστρατεύοντας τα συνήθη επιχειρήματα, από
την Τουρκοκρατία μέχρι την πτώχευση του Τρικούπη, από την κακοδιοίκηση, την
προχειρότητα, την αναξιοκρατία μέχρι το «ανίκανο κράτος – δυνάστη της
ιδιωτικής πρωτοβουλίας»…

Αναρωτιέται κανείς, πού πήγαν ­ και πού θα πάνε ­ τα 4 τρισ. δρχ. που όντως άντλησαν οι ελληνικές επιχειρήσεις από το Χρηματιστήριο;

Θα ήταν «το πιο σύντομο ανέκδοτο» να προβλέψει κανείς πως οι επιχειρήσεις θα
κατάφερναν να αντλήσουν, μέσα από το Ελληνικό Χρηματιστήριο, πάνω από 4 τρισ.
δρχ.!

Και όμως, όλα αυτά τα ελάχιστα πιστευτά ­ και πολλά άλλα ­ έχουν ήδη συμβεί
και εξακολουθούν να συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2000.

Δεν είναι οφθαλμαπάτη ούτε έγινε κανένα θαύμα! Όλα όσα άλλαξαν και αλλάζουν
γύρω μας, χωρίς ν’ αγγίζουν την τελειότητα ή να μας κάνουν να επαναπαυτούμε,
είναι καρπός μακρόχρονων θυσιών του μέσου Έλληνα πολίτη, του εργαζόμενου, του
αγρότη, του επαγγελματία. Καρπός συντονισμένων προσπαθειών όχι μόνο κάποιων
κυβερνητικών επιτελείων, αλλά κυρίως της εμπιστοσύνης μας στις δυνάμεις μας,
της θέλησης όλων μας για κάτι καλύτερο, που να μας φέρει πιο κοντά στην
κοινωνία της γνώσης και στις σύγχρονες εξελίξεις. Κι αυτό χωρίς να χάσουμε την
ανθρωπιά, τις ιδέες, τον πολιτισμό και την ψυχή μας!

Τα οφέλη αυτά σημαίνουν και ανάλογες ευθύνες, ιδίως για εκείνους που πρώτοι
καλούνται να τα αξιοποιήσουν. Γι’ αυτό λέμε πως τώρα σήμανε η ώρα της ευθύνης
για τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, που επί χρόνια ζητούσε ζωτικό χώρο,
στήριξη, ευκαιρίες, θεσμούς και κατάλληλες ενισχύσεις για να επιβιώσει, να
εκσυγχρονιστεί και να δημιουργήσει.

Αναρωτιέται κανείς, πού πήγαν ­ και πού θα πάνε ­ τα 4 τρισ. δρχ. που όντως
άντλησαν οι ελληνικές επιχειρήσεις από το Χρηματιστήριο; Τι σημαίνουν για την
ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή του τόπου μας τα 15 τρισ.
που θ’ αντληθούν από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και θα τονώσουν, άμεσα ή
έμμεσα, τις επιχειρήσεις;

Με αυτά τα δεδομένα, το ελάχιστο δείγμα γραφής που εύλογα περιμένουμε από τον
ιδιωτικό τομέα, φυσικά και από όσες επιχειρήσεις ήδη έδειξαν πως συλλαμβάνουν
και συναισθάνονται τις προκλήσεις των καιρών, είναι:

* επενδύσεις σύγχρονες, παραγωγικές, φιλικές στο περιβάλλον, δεμένες με
τις τοπικές κοινωνίες

* ευκαιρίες απασχόλησης με καλύτερες συνθήκες, σιγουριά και προοπτική,

* συμβολή στην αναζωογόνηση της υπαίθρου και της περιφέρειας,

* χτίσιμο ενός σύγχρονου, ανταγωνιστικού και ποιοτικού παραγωγικού
ιστού, με γνώση, καινοτομία, δυναμισμό και συνοχή, αναβαθμισμένες και
δημοκρατικές εργασιακές σχέσεις,

* ενεργό συμμετοχή και συνεισφορά σε μια ισχυρή, ευαισθητοποιημένη και
αλληλέγγυη κοινωνία, σε μια νέα δημοκρατική συλλογικότητα, χωρίς την οποία δεν
μπορεί να εδραιωθεί και να προοδεύσει καμιά σύγχρονη οικονομία.

«Υπεύθυνος δεν είναι εκείνος που παίρνει στις πλάτες του το βάρος του
κόσμου…

είναι εκείνος που έμαθε ν’ αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της στιγμής».
²

Κάθε μεγάλο εγχείρημα αποτελείται από πολλά μικρά βήματα. Οι επιχειρήσεις και
ολόκληρος ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας μας είναι καιρός να κάνουν τα
βήματα που τους αναλογούν.

Ο Δημ. Κουσελάς είναι πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών
Οργανώσεων Ελλάδος

¹ Ανδρέας Λασκαράτος, «Λαός και Λαοπλάνοι»

² Paulo Coelho, «Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός»