Αψήφησαν την Ευρώπη

Σε συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού κατέληξαν το Λαϊκό
Κόμμα του υπουργού Εξωτερικών της Αυστρίας Βόλφγκανγκ Σίσελ και το ακροδεξιό
Κόμμα των Ελευθέρων του Γιεργκ Χάιντερ, αψηφώντας τις προειδοποιήσεις της Ε.Ε.
ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη πολιτική απομόνωση.

Γιεργκ Χάιντερ. Ο ακροδεξιός δημαγωγός παίρνει το βάπτισμα του «πλήθους»: 27% των Αυστριακών έδωσαν την ψήφο τους στον Χάιντερ

.Οι ηγέτες των δύο κομμάτων σκόπευαν να παρουσιάσουν σήμερα το κυβερνητικό
πρόγραμμά τους στον πρόεδρο της Αυστρίας Τόμας Κλέστιλ, ο οποίος ωστόσο έχει
τη δυνατότητα να το απορρίψει, προκηρύσσοντας νέες εκλογές ή προτείνοντας
άλλες εναλλακτικές λύσεις. Θεωρείται εντούτοις απίθανο να προβεί ο πρόεδρος σε
μια τέτοια ενέργεια, παρά τις ανησυχίες για τα μέτρα που θα λάβει εναντίον της
Αυστρίας η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Βόλφγκανγκ Σίσελ, ο οποίος γνωστοποίησε τη συμφωνία για κυβέρνηση
συνασπισμού σε συνέντευξη Τύπου, περιορίστηκε να δηλώσει ότι το πρόγραμμα
διακυβέρνησης θα παρουσιαστεί σήμερα στον πρόεδρο, χωρίς να ανακοινώσει το τι περιλαμβάνει.

Ο φυσικός πατέρας του Γιεργκ Χάιντερ, του ακροδεξιού επικεφαλής του Κόμματος
των Ελευθεροφρόνων (FP) ήταν ναζί. Ο πολιτικός του «πατέρας» και μακροχρόνιος
ηγέτης του FP Φρίντριχ Πέτερς ήταν Στουρμφίρερ στην 1η Ταξιαρχία των Ες Ες.
Εκείνος που έβγαλε το FP από την ανυποληψία ήταν ο σοσιαλδημοκράτης
καγκελάριος της Αυστρίας Μπρούνο Κράισκι.

Το 1970, κάνοντας ένα εντυπωσιακό άλμα πάνω από τις τάφρους, έπεισε τον Πέτερς
να δώσει ψήφο ανοχής στην κυβέρνησή του. Παρά το γεγονός ότι είχε υποστεί
διώξεις από τους ναζί ο Κράισκι ποτέ δεν αντιμετώπισε τον πολιτικό αντίπαλο
σαν μίασμα.

Από «μιάσματα» άλλο τίποτε στη σημερινή Ευρώπη. Τώρα το σκιάχτρο λέγεται
Χάιντερ. (Αλήθεια, με ποιο δικαίωμα πήραν τα 14 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής
Ένωσης την πρωτοφανή απόφαση να εκδώσουν ανακοίνωση που εκτοξεύει απειλές σε
περίπτωση της συμμετοχής ενός δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος στην κυβέρνηση
ενός άλλου κράτους μέλους; Από πού άντλησε το Συμβούλιο την αυθεντία να
αποφασίζει ποια εκλεγμένη πλειοψηφία είναι δημοκρατική και ποια όχι;).

Νομική βάση για την προχθεσινή απόφαση δεν υπάρχει. Όπως επισημαίνει ο
καθηγητής Μάρτιν Νέτεσχάιμ, «η ανησυχία, ο φόβος ότι στην Αυστρία τα πράγματα
δεν πηγαίνουν όπως θα θέλαμε, δεν συνιστά παραβίαση των υποχρεώσεων ενός
κράτους μέλους. Σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7 της Συνθήκης του Άμστερνταμ, η
κοινότητα βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σεβασμού
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου. Μέτρα όμως εναντίον ενός
κράτους μέλους μπορεί να αποφασίσει το Συμβούλιο μόνον όταν υπάρχει συνεχής
και βαριά παραβίαση αυτών των αρχών». Για τον Νέτεσχάιμ η απόφαση του
Συμβουλίου είναι καθαρά πολιτική.

Οι Ντ’ Αλέμα, Ζοσπέν

Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, υποστήριξε ότι «η Ε.Ε. έχει
καθήκον να παρέμβει στην Αυστρία διότι οφείλει να διαφυλάξει τα ανθρώπινα
δικαιώματα και να καταπολεμήσει τον ρατσισμό». Λιγότερο πομπώδης ο Μίχαελ
Στάινερ, σύμβουλος του καγκελαρίου Σρέντερ, παρατήρησε πως «δεν μπορεί κανείς
να περιμένει, με μια τέτοια κυβέρνηση, να συνεχισθούν οι υποθέσεις της Ε.Ε.
σαν να μη συνέβη τίποτα». Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν ο Λιονέλ Ζοσπέν: «Η
Ευρωπαϊκή Ένωση έστειλε μήνυμα αφύπνισης στην Αυστρία. Οι ιδέες του FP είναι
ανακόλουθες με τις αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται η Ε.Ε. Στόχος μας είναι να
κάνουμε τους Αυστριακούς να αντιληφθούν ότι το σχέδιο συμμαχίας μεταξύ του
συντηρητικού κόμματος και των ακροδεξιών είναι ένα διαλυμένο σχέδιο. Εάν δεν
είναι έτσι, τότε η Γαλλία είναι υποχρεωμένη να λάβει μέτρα για την πολιτική
απομόνωση της Αυστρίας».

Στην ανακοίνωση της πορτογαλικής προεδρίας δεν υπήρχε καμιά αιτιολόγηση για
αυτό το πρωτοφανές βήμα, που ερμηνεύτηκε στην Αυστρία σαν υποβάθμιση της
κυριαρχικής θέλησης του αυστριακού λαού. Αυτό είπε διπλωματικότατα ο πρόεδρος
Τόμας Κλέστιλ, όταν δήλωσε ότι κατανοεί τις ανησυχίες των εταίρων, ζητεί όμως
από την Ε.Ε. να συνεχίσει να μεταχειρίζεται την Αυστρία σαν ισότιμο εταίρο της
διεθνούς κοινότητας.

Ο αυστριακός λαός αντέδρασε με οργή: «Δεν ψηφίζω τον Χάιντερ, ούτε πρόκειται
να τον ψηφίσω ποτέ μου αλλά αυτό πια πάει πολύ…», ήταν το κυρίαρχο μήνυμα
στους δρόμους και τις ιστοσελίδες του Ίντερνετ.