30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο Ληξούρι, τον πρώτο τόπο που έφτιαξε ο Θεός…

ΖΕΙ: Στην Αθήνα του τσιμέντου.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στην αξία της δημοκρατίας.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους ιδιοτελείς.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τους ειλικρινείς και αυτούς που θυσιάστηκαν για τις ιδέες
τους, με ανιδιοτέλεια και χωρίς μωροφιλοδοξίες. Και βέβαια την οικογένειά του.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Όποτε μπορεί, από τότε που του έδωσε η Πολιτεία διαβατήριο.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος Λιναρδάτος είναι από τους αγωνιστές
που δεν λύγισαν στα «πέτρινα» χρόνια. «Εφημεριδάς» από τα παιδικά του χρόνια,
όταν έβγαζε χειρόγραφες εφημερίδες, τονίζει ότι μπορεί ένας δημοσιογράφος να
μη γράφει πάντα σε μια εφημερίδα αυτό που θέλει, ωστόσο πρέπει να αντιστέκεται
και να μη γράφει κάτι που είναι ενάντια στις αρχές και στις απόψεις του. Ο
ίδιος δηλώνει ότι θα πέθαινε για τις ιδέες του και επισημαίνει πως το κόστος
να ‘σαι ανεξάρτητος είναι μεγάλο!

ΕΡ.: Συγγραφέας ή δημοσιογράφος;

ΑΠ.: Και τα δύο.

ΕΡ.: Πολιτικός ή δημοσιογράφος;

ΑΠ.: Πολιτικός συντάκτης ως δημοσιογράφος και στέλεχος πολιτικών οργανώσεων
της Αριστεράς.

ΕΡ.: Η αρχή με τα βιβλία;

ΑΠ.: «Πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο», 1965.

ΕΡ.: Η ιδέα;

ΑΠ.: Ξεκίνησε ως ανάγνωσμα στην «Αυγή».

ΕΡ.: Μετά;

ΑΠ.: Ήρθε «Η 4η Αυγούστου», «Η Κύπρος ως την ανεξαρτησία», «Από τον εμφύλιο
στη χούντα», πέντε τόμοι από τις εκδόσεις «Παπαζήση», «Ο Ιωάννης Μεταξάς», ο
«Πόλεμος του 40-41 και η μάχη της Κρήτης», από τις εκδόσεις «Προσκήνιο –
Άγγελος Σιδεράτος», μεταφράσεις πολλών ξένων έργων.

ΕΡ.: Η ανεύρεση εκδότη;

ΑΠ.: Με βρήκαν οι εκδότες.

ΕΡ.: Πόσα βιβλία;

ΑΠ.: Περισσότερα από 15…

ΕΡ.: Το αγαπημένο σας;

ΑΠ.: Το πρώτο…

ΕΡ.: Το επόμενο βιβλίο σας;

ΑΠ.: Το τελευταίο μου είναι «Πολιτική και πολιτικοί» στις εκδόσεις «Προσκήνιο
– Α. Σιδεράτος». Αυτό σκέφτομαι.

ΕΡ.: Σας είπαν ποτέ ότι κάπου μεροληπτείτε;

ΑΠ.: Κάποιος θα το ‘γραψε.

ΕΡ.: Πόσο περνάει η προσωπική σας άποψη στο έργο σας;

ΑΠ.: Ασφαλώς περνάει. Στο τελευταίο μου βιβλίο καταγράφω τις προσωπικές μου
απόψεις.

ΕΡ.: Πολλά χρόνια στη δημοσιογραφία…

ΑΠ.: Από μικρός…

ΕΡ.: Τι αποκομίσατε;

ΑΠ.: Πολύ ενδιαφέρουσα η δημοσιογραφία όταν δένεται με την πολιτική.

ΕΡ.: Τι πρέπει να κάνει ένας δημοσιογράφος για να ‘ναι λεύτερος;

ΑΠ.: Εντελώς ελεύθερος δύσκολο αν δουλεύει σε εφημερίδα. Αλλά οι εφημερίδες
έχουν ανάγκη από λεύτερα πνεύματα…

ΕΡ.: Αν του ζητήσουν να γράψει κάτι πέρα από τη συνείδησή του;

ΑΠ.: Να συγκρουσθεί. Να μη γράψει αντίθετα με τις απόψεις του.

ΕΡ.: Σας πειράζει που δημοσιογράφοι οι οποίοι συνεργάσθηκαν με τη δικτατορία
αναδείχθηκαν σε αξιώματα, μετά το ’74;

ΑΠ.: Ασφαλώς, με όσα υπέστην εγώ και η οικογένειά μου. Με πειράζει και
ιδεολογικά, άρα διπλά.

ΕΡ.: Τι σας έκανε εντύπωση στον Κωνσταντίνο Καραμανλή;

ΑΠ.: Είχε μια εμμονή στους στόχους του.

ΕΡ.: Στον Ανδρέα Παπανδρέου;

ΑΠ.: Η ικανότητα να συγκινεί μεγάλες μάζες του λαού.

ΕΡ.: Ποιον πολιτικό… πονέσατε περισσότερο;

ΑΠ.: Τους πολιτικούς της Αριστεράς που κυνηγήθηκαν άγρια.

ΕΡ.: Δύσκολη υπόθεση να είναι κανείς αριστερός;

ΑΠ.: Κάποτε πολύ δύσκολο, οδυνηρό. Τώρα σχεδόν εύκολο.

ΕΡ.: Στις φυλακές και τις εξορίες σκεφθήκατε κάποια στιγμή να βάλετε νερό στο
κρασί σας;

ΑΠ.: Ποτέ δεν συμφωνούσα με τους πολύ σκληρούς. Αλλά για τις ιδέες μου θα
πέθαινα.

ΕΡ.: Οι αγώνες έχουν και θυσίες;

ΑΠ.: Ασφαλώς, κυρίως στην Ελλάδα.

ΕΡ.: Ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά στη σταδιοδρομία σας.

ΑΠ.: Η έκδοση των βιβλίων.

ΕΡ.: Η μεγαλύτερη πίκρα;

ΑΠ.: Οι κατατρεγμοί οι δικοί μου και της γυναίκας μου Ιουλίας.

ΕΡ.: Ανεκπλήρωτο όνειρο;

ΑΠ.: Δεν θυμάμαι.

ΕΡ.: Η Ελλάδα του 2000;

ΑΠ.: Σχεδόν ευτυχισμένη χώρα, δεν είναι η παλιά Ψωροκώσταινα…

ΕΡ.: Τι κόστος είχε η ανεξαρτησία σας;

ΑΠ.: Βαρύ πάντα. Αλλά και μέσα στο κόμμα συγκρούσεις…