Οι Όμιλοι που δείχνουν τον δρόμο…

«Βρε αδερφέ, το κάνουμε και για την προσωπική μας ευχαρίστηση». Η φωνή στην
άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής είχε αρχίσει να χάνει την τυπική χροιά που
έχουν εκείνες των «πολιτικών στελεχών» ­ αφού χρησιμοποιήθηκε για αρκετά λεπτά
για να εκφέρει στερεότυπα περί «διεύρυνσης», «συνεργασίας»,
«ευαισθητοποίησης», η φωνή ξέσπασε και είπε μία αλήθεια: Η υπόθεση των Ομίλων
της Κεντροαριστεράς και η συνεχής αναζήτηση μιας σχέσης με το ΠΑΣΟΚ, γίνεται
για την προσωπική ευχαρίστηση των μετεχόντων…

Προσωπική ευχαρίστηση

Η «προσωπική ευχαρίστηση» είναι ένα μεγάλο κομμάτι της αλήθειας ­ αλλά δεν
είναι ολόκληρη η αλήθεια, σε αυτή την «παράξενη σχέση». Κι αυτό επειδή η
εξουσία ­ την οποία ασκεί το ΠΑΣΟΚ από το ’81 συνεχώς με το διάλειμμα του ’89
– ’93 ­ κάνει τα πράγματα πολύ πιο σύνθετα…

Η υπόθεση των Ομίλων της Κεντροαριστεράς ­ ΟΠΕΚ, Δίκτυο, Πολιτεία ­ είναι κάτι
σχετικά καινούργιο για το ΠΑΣΟΚ.

Για την ακρίβεια, αφορά την περίοδο μετά το ’96 και την επικράτηση Σημίτη.
Από το ’74 ως το ’96, ο Ανδρέας Παπανδρέου ­ έχοντας και την τραυματική
εμπειρία της προσπάθειας να συνεργαστεί σε ισότιμη βάση με τη «Δημοκρατική
Άμυνα» το ’74 ­ δεν ήθελε ούτε να ακούσει περί του οποιουδήποτε διαλόγου με
οργανωμένες δυνάμεις. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ έκανε από την ευρύτερη Αριστερά μόνον
«μεταγραφές» ­ κι αυτές, περιορισμένες, όπως του κ. Μ. Γλέζου το ’81 και του
αείμνηστου Αντ. Μπριλλάκη το ’89. Οι «μεταγραφές» εκείνες εξυπηρέτησαν
συγκεκριμένες εκλογικές ανάγκες ­ και ουδείς διέκρινε ποτέ κάποια επίπτωσή
τους στις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ.

Η επικράτηση Σημίτη άλλαξε άρδην τα δεδομένα: Προερχόμενος ο ίδιος από τον
«Όμιλο Παπαναστασίου» της δεκαετίας του ’60, αλλά και την ίδια τη «Δημοκρατική
Άμυνα», στην περίοδο της χούντας, ο κ. Σημίτης είχε μία τελείως διαφορετική
κουλτούρα στην υπόθεση του διαλόγου των διαφόρων χώρων της Αριστεράς.

Από την άλλη πλευρά, οι εξελίξεις μετά το ’89 και η αίσθηση του «τέλους της
μεταπολίτευσης», άφηναν στο περιθώριο μία μακρά σειρά στελεχών με πολύχρονη
δράση στα σχήματα της ευρύτερης Αριστεράς.

Προμηθευτής ιδεών

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να εκτιμηθεί η ίδρυση του ΟΠΕΚ, στην οποία έπαιξε
ενεργό ρόλο ο ίδιος ο κ. Κ. Σημίτης και το πολιτικό περιβάλλον του.

Ο Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας, έπαιξε τον ρόλο
του «προμηθευτή» πολιτικών ιδεών, που κατά κόρον χρησιμοποίησε ο σημερινός
Πρωθυπουργός ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ­ και, μάλιστα, ο όρος
«εκσυγχρονισμός» ήταν και το βασικό του σύνθημα για την εσωκομματική
επικράτηση στο ΠΑΣΟΚ.

Από το ’96 και μετά, η ηγεσία Σημίτη έχει επιδοθεί σε μια συστηματική
προσπάθεια διαλόγου με τις δυνάμεις της λεγόμενης «Κεντροαριστεράς», που
επιχειρούν να εκπροσωπήσουν οι Όμιλοι αυτοί. Δυνάμεις που αποτελούνται κυρίως
από «επώνυμα» στελέχη χωρίς αναφορά όμως σε κοινωνικές δυνάμεις ­ άρα, τα περί
«προσωπικής ευχαρίστησης» έχουν τη δικαιολογία τους.

Πόσο μάλλον όταν τα κόμματα της λεγόμενης παραδοσιακής Αριστεράς δεν έχουν
λύσει το ψυχολογικό πρόβλημα τού αν πρέπει ή όχι να επιδιώξουν τη μετάλλαξή
τους σε κόμματα εξουσίας ­ για τα ανέντακτα στελέχη, το ΠΑΣΟΚ με κάποιους
όρους είναι η λύση…

Για πρώτη φορά όμως γίνεται ορατή η εντελώς διαφορετική στρατηγική του κ. Κ.
Σημίτη σε σχέση με εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου: Από την εξυπηρέτηση καθαρά
εκλογικών αναγκών, στην αναζήτηση μετεκλογικών «πολιτικών διευρύνσεων».

Έχουν να κερδίσουν

Για παράδειγμα, ο κ. Στ. Ελληνιάδης, που ήταν «τα χρόνια εκείνα» στο ΕΚΚΕ και
βρέθηκε κοντά στο ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν υποψήφιος με τον συνδυασμό Πάγκαλου για τον
Δήμο Αθηναίων, θεωρεί ότι το κυβερνών κόμμα έχει να κερδίσει, αν μπορέσει να
επηρεαστεί από τους Ομίλους, μιας και πιστεύει ότι

η άσκηση της εξουσίας έχει απομακρύνει τα κυβερνητικά στελέχη από την
κοινωνία. «Ασχολούνται, και καλά κάνουν, με τα οικονομικά μεγέθη, με τα μεγάλα
έργα υποδομής.

Όμως, η ζωή μας καλυτερεύει ή χειροτερεύει από τις λεπτομέρειες».

Για τον κ. Η. Ευθυμιόπουλο, που διετέλεσε για χρόνια διευθυντής του γραφείου
της Γκρίνπις στην Ελλάδα, «η κυβέρνηση Σημίτη πρέπει να στηριχθεί, ειδικά σε
αυτή τη φάση», αλλά προειδοποιεί ότι «αν αυτή η διεύρυνση ολοκληρωθεί, θα
πρέπει να υπάρξει μετεκλογική συμμετοχή των δυνάμεών μας στο σύστημα της
διακυβέρνησης» ­ και σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι δεν εννοεί κυβερνητικούς
θώκους, αλλά επηρεασμό των πολιτικών που θα εφαρμοστούν.

Για τον πρώην διευθυντή της Γκρίνπις, η επόμενη τετραετία πρέπει να
χρησιμοποιηθεί για να δοθεί η προτεραιότητα στην ποιότητα ζωής.

Πάντοτε κοντά στο ΠΑΣΟΚ, ο γνωστός συνδικαλιστής του χώρου των τραπεζών κ. Αλ.
Πουλαρίκας εμφανίζεται πραγματιστής:

Η προσπάθεια δεν πρέπει να διακοπεί, και χωρίς ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τελειώνει
η προσπάθεια. Μακάρι όλα αυτά πού γίνονται να έχουν μετεκλογικό αντίκρυσμα,
λέει ­ και αναγγέλλει ότι θα προτείνει μία δημόσια συνάντηση και συζήτηση όλων
των Ομίλων με την κομματική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, για να συζητηθούν τα πράγματα σε
πιο πολιτική βάση.

Σε μη εκλόγιμες θέσεις

Το ενδιαφέρον στη συζήτηση με τα μέλη των Ομίλων είναι ότι δεν συζητούν
προεκλογικά ανταλλάγματα.

Φαίνεται ότι κάποιοι απ’ όλους θα μετέχουν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του
ΠΑΣΟΚ αλλά σε μη εκλόγιμες θέσεις, ενώ δεν αποκλείεται και κάποιοι ­ ελάχιστοι
­ να δοκιμάσουν και την τύχη τους στο κυνήγι του σταυρού.

Στη σημερινή εκδήλωση της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Αθήνας του ΠΑΣΟΚ θα
παρέμβουν, στη συνδιάσκεψη θέσεων του ΠΑΣΟΚ θα παρέμβουν, στη Χαριλάου
Τρικούπη θα πάνε τη Δευτέρα το βράδυ για μία δεύτερη συνάντηση με τον κ. Κ.
Σκανδαλίδη και τον κ. Θ. Τσουκάτο ­ και θα περιμένουν από τον κ. Κ. Σημίτη να
ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε με τον ΟΠΕΚ: Έναν διάλογο μεταξύ των αριστερών
ανθρώπων ­ και όχι μεταξύ των αριστερών κομμάτων…