Μια συγγνώμη που ξεσήκωσε οργή

Κατηγορούμενος: Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη μέσα από την καρδιά μου. Μακάρι
να μπορούσα να επανορθώσω. Τι να πω; Πιστέψτε με, όταν έμαθα ότι πέθανε ο
Αλέξανδρος… έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήθελα να γίνει
έτσι…

Ξενοφών Τσαπάρας. Την οργή των συγγενών του θύματός του προκάλεσε η συγγνώμη που ζήτησε ο κατηγορούμενος στρέφοντας το βλέμμα του προς την πλευρά τους

Είναι τα λόγια του 25χρονου Ξενοφώντα Τσαπάρα που εκτίει ποινή ισόβιας
κάθειρξης για τη δολοφονία του 18χρονου Αλέξανδρου Αθανασόπουλου, στο
Χαλάνδρι, τον Σεπτέμβριο του 1997. Είναι τα λόγια του κατηγορουμένου, ο οποίος
λίγο πριν αρχίσει την απολογία του έστρεψε το βλέμμα του προς την οικογένεια
του θύματος, θέλοντας να δείξει τη μεταμέλειά του για το ανεπανόρθωτο κακό που
τους προκάλεσε.

Μόνο που η εκ των υστέρων συγγνώμη τού δράστη όχι μόνο δεν ανακουφίζει την
ψυχή των δικών του ανθρώπων, αλλά τους προκαλεί μεγαλύτερη οργή, καθώς
ξαναθυμούνται πως εκείνος έκοψε το νήμα της ζωής του παιδιού τους χωρίς αιτία.
Γι’ αυτό και κάθε του κουβέντα «ξυπνάει» μέσα τους παλιές οδυνηρές στιγμές.

Ελπίζει σε ελαφρυντικά

Μέσα στα επόμενα λεπτά ο κατηγορούμενος γυρίζοντας πια την πλάτη του στους
οικείους του θύματός του, απευθυνόμενος στους δικαστές, προσπάθησε να τους
πείσει πως όταν κάρφωνε την ξιφολόγχη που κρατούσε στην πλάτη του Αλέξανδρου
δεν είχε πρόθεση να τον σκοτώσει και πως τώρα πια έχει μετανιώσει για το
έγκλημά του. Ελπίζει, εξάλλου, πως αυτή τη φορά οι δικαστές θα του
αναγνωρίσουν έστω και ένα ελαφρυντικό για να «σπάσουν» τα ισόβια, ποινή με την
οποία τον τιμώρησε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Κατηγορούμενος: Αν ήθελα να τον σκοτώσω, θα μπορούσα να το έκανα διαφορετικά.
Δεν επικροτώ την πράξη μου. Η ξιφολόγχη που είχα μαζί μου κατέστρεψε εμένα και
τον Αλέξανδρο.

Πρόεδρος: Ο άνθρωπος που μετανιώνει συντρίβεται ψυχικά. Το «μετανιώνω» δεν
είναι απλά μία λέξη, είναι πράξη για να εξιλεωθείτε τουλάχιστον απέναντι στον
Θεό, τον εαυτό σας και τους δικούς σας.

Κατηγορούμενος: Εγώ ξέρω εάν το έχω μετανιώσει. Σας τ’ ορκίζομαι ούτε για μία
στιγμή δεν σκέφτηκα ότι θα πεθάνει. Τι άλλο να σας πω;

Εισαγγελέας: Μου δημιουργείτε την εντύπωση ότι αν είχατε τον Αλέξανδρο
για μία φορά μπροστά σας πάλι θα τον κτυπούσατε. Και με τα λόγια ακόμη, όταν
αναφέρεστε σε αυτόν, είστε επιθετικός. Αν δεν έχετε να πείτε τίποτα, να
κλάψετε μόνο, κύριε…

Κατηγορούμενος: Έχει στερέψει το κλάμα μου τόσα χρόνια εκεί μέσα. Μακάρι να
πήγαινα εγώ στη θέση του.

Δεν τους έπεισε

Τα λόγια, όμως, δεν ήταν αρκετά για πείσουν τους συγγενείς του Αλέξανδρου που
δακρυσμένοι άκουγαν τον κατηγορούμενο να περιγράφει τη σκηνή του φόνου,
χαρακτηρίζοντας επιθετικές τις διαθέσεις του Αλέξανδρου κάθε φορά που τυχαία
οι δυο τους βρίσκονταν σε κάποιο από τα στέκια όπου σύχναζαν.

«Ανέβαινα με τη μηχανή μου την οδό Χαϊμαντά, στο Χαλάνδρι, και ο Αλέξανδρος
προχωρούσε πεζός. Εκείνος πρώτος μού επιτέθηκε, ενώ εγώ δεν του έριξα ούτε μία
γροθιά.

Προσπάθησα να τον απωθήσω, αλλά δεν τα κατάφερα. Κάποια στιγμή έβγαλα την
ξιφολόγχη που είχα μέσα στην τσέπη τού μπουφάν μου. Τον κτύπησα αρχικά στο
πόδι και και μετά στην πλάτη. Μετά ανέβηκα στη μηχανή και έφυγα τρομαγμένος.

Ήμουν χαμένος, δεν ήξερα τι να κάνω…».

Η δίκη συνεχίζεται σήμερα με την αγόρευση του εισαγγελέα της έδρας του Μεικτού
Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας κ. Θεόδωρου Ζιάμου.