ΔΡΟΜΟΙ

Τις προάλλες…

… ο δημοσιογράφος της «Γκάρντιαν» Τζορτζ Μόνμπιοτ βρήκε ένα πτώμα ­
διηγείται πώς στην εφημερίδα του. Σε ένα βρώμικο κανάλι του Τάμεση, λίγο πριν
πέσει το σκοτάδι, έσπρωχνε τη βάρκα του κάτω από μια ιτιά, όταν, ανάμεσα στα
σάπια φύλλα, τα πλαστικά μπουκάλια και τους πεταμένους φελλούς από τα
ψαροκάλαμα, είδε κάτι τούφες μαλλιά και κάτι άσπρο και πρησμένο. Το πτώμα
έπλεε κάθετα, με το κεφάλι παγιδευμένο ανάμεσα στα κλαδιά που ταξίδευαν στο
νερό. Τρομαγμένος και μόνος, ο Μόνμπιοτ ξανάπιασε κουπί και πήρε βιαστικά τον
δρόμο του γυρισμού. Ένιωθε άσχημα, σαν να είχε ταράξει την ηρεμία του άγνωστου
νεκρού, σαν να είχε κάνει κάτι ιερόσυλο.

Η ανακάλυψη…

… έλυσε ένα μυστήριο που βασάνιζε την αστυνομία του Τάμεση πολύ καιρό. Στις
8 Δεκεμβρίου, ένας νεαρός βγήκε από ένα μπαρ στο κέντρο της Οξφόρδης και από
τότε δεν τον ξανάδε κανείς πια. Σκύλοι, ελικόπτερα, δύτες, δεν μπόρεσαν να τον
βρουν. Φαίνεται πως έπεσε μέσα σε κάποιο κανάλι στο κέντρο της πόλης και
παρασύρθηκε από το νερό τρία μίλια παρακάτω, μέχρι εκεί που τον βρήκε ο
δημοσιογράφος. Δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι. Φανταζόταν το «ταξίδι» του, το
άψυχο κορμί να σέρνεται από εδώ και από εκεί πάνω στις όχθες, να
αναποδογυρίζει από τα φουσκωμένα νερά. Όχι πως δεν είχε δει άλλα πτώματα ­ στη
δουλειά του, στις αποστολές σε διάφορα επικίνδυνα μέρη του κόσμου, ο θάνατος
είναι ένα καθημερινό συναπάντημα. Μα δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί τούτη τη
φορά ένιωθε τόσο ταραγμένος. Ίσως ήταν το τοπίο, η πόλη, το μέρος, όπου κανείς
δεν περιμένει να συναντήσει τον θάνατο, σαν να μην υπάρχει πια για τους
ανθρώπους που ζουν εκεί, σαν να είναι εντελώς αναπάντεχο το πιο αναπόφευκτο
γεγονός της ζωής.

Τα παιδιά…

… βλέπουν τον θάνατο μονάχα στην τηλεόραση ­ 16.000 τηλεοπτικούς θανάτους
κατά μέσον όρο, μέχρι να φτάσουν στα δεκαεννιά τους. Μα και οι μεγάλοι
μοιάζουν σαν να μην ξέρουν τι να κάνουν μπροστά του, σαν να μην ξέρουν αν
πρέπει να τον κρύψουν ή να τον δεχτούν. Σε άλλους πολιτισμούς φιλούν τους
νεκρούς τους, θρηνούν και μοιρολογούν γι’ αυτούς. Στον δυτικό πολιτισμό, τους
κλείνουν σε ένα «κουτί», μαζί με τα όποια αισθήματα γι’ αυτούς. Στις
εφημερίδες βλέπουν μονάχα ξένα πτώματα.

Οι ερευνητές…

… πιστεύουν πως βρήκαν το «γονίδιο της νεότητας» στα ποντίκια και πως ο
θάνατος είναι ένα «ατύχημα» που μπορεί να αποφευχθεί. Όμως ­ παράδοξο ­ οι
έρευνες για την αθανασία συνοδεύονται από ολοένα και μεγαλύτερη κατάπτωση στην
ποιότητα ζωής των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας. Αντίθετα με τους «πρωτόγονους»
Ντάνι της Δυτικής Παπούα, λέει ο Μόνμπιοτ, που τους λατρεύουν σαν θεούς, στον
δυτικό πολιτισμό τούς κλείνουν σε «κουτιά» όσο είναι ακόμα ζωντανοί, σαν να
είναι κάτι ενοχλητικό και απορριπτέο. Το «κέρδος» σε χρόνια, όπως τόσες άλλες
πλευρές του καταναλωτισμού, φαίνεται να βάζει την ποσότητα πάνω από την
ποιότητα. Έτσι, ζητώντας να αποτρέψει το αναπόφευκτο, ο άνθρωπος το φέρνει
ακόμη πιο κοντά.