30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΚΗΣ ΤΡΙΚΟΥΚΗΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Σε οικογένεια οπου το παραμυθι, η αφήγηση, ηταν ζωντανη.

ΣΥΝΗΓΟΡΕΙ: Όπως ο Λυσίας υπερ των αδυνάτων. Ακομη και ο χοντρός
κατηγορούμενος, είναι αδύνατος.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Την ανοιξη κι ενα νησι στη μέση του ωκεανού.

ΑΚΟΥΕΙ: Από κλασσική μέχρι μπουζούκι.

ΓΡΑΦΕΙ: Καθημερινά αγωγές και προτάσεις. Στο ελευθερο χρονο βιβλία.

ΠΑΙΖΕΙ: Πολύ. Δεν περιπαίζει ποτέ.

Θεσσαλονίκη.

Γραφείο Βόρ. Ελλάδας

Μεσούσης της χούντας (1972) εξέδιδε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό κριτικής
«Εξάντας». Στα 1985 εξέδωσε τη μελέτη «Πολιτική και φιλοσοφία στον Γκράμσι».
Στα 1989 μετείχε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού στην
κυβέρνηση συνεργασίας . Σήμερα, στελεχώνει τον Σύλλογο «Οι Φίλοι της Μουσικής
Θεσσαλονίκης», εξακολουθεί να δικηγορεί και να… συνηγορεί «όπως ο Λυσίας,
υπέρ των αδυνάτων» και για να κατανοήσει τα σύγχρονα παράδοξα ανατρέχει στις
πανάρχαιες ρίζες τους. Συνέγραψε και κυκλοφορεί «Τα παράδοξα στην Ομηρική
Οδύσσεια».

ΕΡ.: Από το 1-1-4 στην ΕΔΑ, από την παρισινή κομμούνα στο ΚΚΕ, από την
κυβέρνηση συνεργασίας στο Μέγαρο… Πρόκειται για τη δική σας
«παράδοξη»…οδύσσεια;

ΑΠ.: Παραδόξος ήταν ο γιαλός, το δικό μου αρμένισμα σταθερό.

ΕΡ.: Και από τον Γκράμσι στον Όμηρο;

ΑΠ.: Ο Γκράμσι έγραψε και για τον Πιραντέλο…

ΕΡ.: Τα παράδοξα της Οδύσσειας είναι τα σημαντικότερα παράδοξα που σας
“βασανίζουν” στο 2000;

ΑΠ.: Όχι ασφαλώς. Για να κατανοήσει όμως κανείς τα παράδοξα του σήμερα, πρέπει
να ανατρέξει στις πανάρχαιες ρίζες τους.

ΕΡ.: Καλή η Οδυσσεια, αλλά… υπάρχουν και τα παράδοξα της παγκοσμιοποίησης…

ΑΠ.: Η τελευταία δεν είναι και τόσο παράδοξη, έχει όμως τα αρνητικά και τα
θετικά της.

ΕΡ.: Το ’89 ήταν… παράδοξο;

ΑΠ.: Παράδοξο μέσα στις παράδοξες συνθήκες της εποχής.

ΕΡ.: Η πτώση του υπαρκτού, οι “γάμοι” των πολυεθνικών κολοσσών, η
παγκοσμιοποίηση ιδεολογιών και ονείρων είναι από τα παράδοξα του σήμερα;

ΑΠ.: Φυσικά, μόνο που και τα παράδοξα έχουν την εξήγησή τους.

ΕΡ.: Και οι ευθύνες των πνευματικών ανθρώπων;

ΑΠ.: Τεράστιες μέσα στην αποσύνθεση της ζωής.

ΕΡ.: Κι ενώ ο… “κόσμος καίγεται”, ο εκ των “πνευματικών ταγών” Μάκης
Τρικούκης πάει… Μέγαρο και ασχολείται με τα παράδοξα της ομηρικής Οδύσσειας;

ΑΠ.: Δεν πίστεψα ποτέ πως είμαι ταγός και δεν θεωρώ παράταιρες τις πνευματικές
και πολιτισμικές μου ενασχολήσεις.

ΕΡ.: Οι… “Ιλιάδες” των Βαλκανίων και οι “Οδύσσειες” των πολιτικών αδιεξόδων
μπορούν να περιμένουν;

ΑΠ.: Φοβάμαι πως δεν θα υπάρξει κάποιος ποιητής γι αυτές.

ΕΡ.: Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα παραμένει και… περιμένει ως “Πηνελόπη”
τον Οδυσσέα της ή εμοίχευσε ήδη ενδίδοντας στους άνομους μνηστήρες της;

ΑΠ.: Οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν θυμιίζουν την Πηνελόπη, τους εταίρους
θυμίζουν που χάθηκαν από δικά τους σφάλματα (σφετέρησιν ατασθαλίησι ώλοντο,
νήπιοι).

ΕΡ.: Τι δουλειά έχει ένας δικηγόρος με τα… φιλολογικά παράδοξα;

ΑΠ.: Μια κουλτούρα χωρίς όρια ειδίκευσης που μας λείπει.

ΕΡ.: Και τα παράδοξα της πολιτικής και της δικαιοσύνης ποιός θα τα καταγράψει;

ΑΠ.: Το ζήτημα δεν είναι η καταγραφή, αλλά η διόρθωσή τους.

ΕΡ.: Ποιοί είναι οι σημερινοί Λεστρυγόνες και Κύκλωπες;

ΑΠ.: …Σειρήνες πάντως είναι τα ΜΜΕ.

ΕΡ.: Ποιά γυναικεία φυσιογνωμία της Οδύσσειας σας γοητεύει;

ΑΠ.: Μα, φυσικά η Κίρκη.

ΕΡ.: Ο Όμηρος πέθανε, ο Λένιν πέθανε, ο Γκράμσι, κι ο Μπέρλιγκουερ επίσης, οι
σημερινοί πνευματικοί ταγοί ποιοί είναι;

ΑΠ.: Τους πάτησε το τρένο.

ΕΡ.: Χρειάζεται ένας “Εξάντας” (περιοδικό κριτικής που εξέδιδε στα 1972-73)
σήμερα;

ΑΠ.: Πορεία στη ζωή χωρίς μπούσουλα δε γίνεται, ούτε χωρίς κριτική.

ΕΡ.: Τι σας έμεινε από τη θητεία στο Υπουργείο Πολιτισμού;

ΑΠ.: Παρόλον ότι ήταν σύντομη, μου έμειναν πάρα πολλά. Κυρίως οι άνθρωποι
με τους οποίους συνεργάστηκα.

ΕΡ.: Και απ αυτή στην προετοιμασία του Μεγάρου;

ΑΠ.: Ότι σε πείσμα των εμποδίων αποτελεί πλέον πραγματικότητα.

ΕΡ.: Τι φέρνει το Μέγαρο στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Ελπίζω μια μουσική και πολιτισμική άνοιξη.