ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φρου-φρου αδυναμίες…

Τους λέγαμε «μπρούκληδες» ­ οι παλαιότεροι θα το θυμούνται ­ τους
Ελληνοαμερικανούς που επέστρεφαν για λίγο στην πατρίδα ­ συγκινητικό
προσκύνημα στις ρίζες τους. Και χαζεύαμε, ιδίως στην επαρχία, με τα παρδαλά
ρούχα τους, πουκάμισα με έντονα χρώματα και αστεία σχέδια, το ίδιο και
γραβάτες και καπέλα. Τι έφταιγαν αυτοί που φάνταζαν τόσο παράταιροι, όπως και
οι ίδιοι οι Αμερικάνοι, στην Ευρώπη… Έτσι ντύνονταν στο Αμέρικα, με αυτό το
γούστο μεγάλωναν, μόνον η αριστοκρατία της Νέας Αγγλίας διατηρούσε τον
ευρωπαϊκό αέρα. Η Ευρώπη, άλλωστε, παρέμεινε μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα
«εξωτική» για τον μέσο ­ και ου μόνον ­ Αμερικανό, οι αμερικάνικες ταινίες που
γυρίζονταν στην Ευρώπη το Παρίσι το αντιμετώπιζαν με δέος ­ «Ένας Αμερικανός
στο Παρίσι» ήταν το μιούζικαλ με τον Τζιν Κέλι που χάλασε κόσμο στις αρχές του
’50 και το «Διακοπές στη Ρώμη» ή το «Μπρέκφαστ στο Τίφανι» στην ευρωπαϊκή
φινέτσα επένδυαν. Αθώος επαρχιωτισμός που με τα χρόνια μεταλλάχθηκε.

Να, ας πούμε, το πρώτο τεύχος του 2000 του γνωστού περιοδικού «Τάιμ»
κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τον Πύργο του Άιφελ μέσα σε έκρηξη πυροτεχνημάτων τη
στιγμή της αλλαγής του αιώνα. Εντυπωσιακό μεν, όπως τα εκατομμύρια
φωσφορίζοντα λαμπιόνια του νυχτερινού Λας Βέγκας. Και άθλος το αφιέρωμα στη
μεγάλη βραδιά, με τις τόσες εικόνες, που βγήκε μέσα σε λίγες ώρες.

Μόνο που ­ εδώ χαμογέλασα… ­ φωτογραφία από τον υπέροχο Παρθενώνα δεν υπήρχε
πουθενά. Ούτε στις φωτογραφίες – «γραμματόσημα»! Δεν είχαν τάχα;

Ή μήπως ­ όπερ και το πιθανότερο ­ δεν τους έλεγε τίποτε γιατί δεν είχε…
φρου-φρου; Αδυναμίες…